Hoe kan het toch dat ik hier omringd ben door (o.a.) de slimste mensen van de wereld, maar dat het af en toe toch meer een kleuterklas is dan een onderzoeksinstituut? De eerste hint is al de instructie “Please Do Not dump toilet paper in the urinal” op een van de herentoiletten, maar de toespraak van de grote baas gisteren kwam aardig in de buurt.
Je moet weten, het fiscale jaar begint in Japan op 1 april, dus zo rond maart wordt iedereen onrustig, en vanaf begin april wil de baas dan graag het volk toespreken, zodat we vol goede moed het nieuwe jaar in kunnen. Of zoiets. Tot zover overigens niets mis mee, ik kan me voorstellen dat ik dat ook zou willen doen als ik de baas was. Maar goed, de datum is vastgesteld, veranderd, nog een keer vastgesteld, nog een keer veranderd en tenslotte werd er nog een paar keer met de tijd geschoven, maar vandaag was het eindelijk zover. In een grote stoet (“twee aan twee, niet duwen!” hoor ik in mijn hoofd) met z’n allen naar de “grote hal” waar het luxe presentatiegerei beschikbaar is.
Komt ie: of we even de aanwezigheidslijst willen tekenen. In het Engels overigens vertaald met “belief declaration”, dus ik vraag me af waar ik nu precies voor heb getekend. Daaruit spreekt lekker veel vertrouwen jegens het eigen personeel, dat van tevoren zeker drie keer op het hart was gedrukt dat ze écht moeten komen.
Dat sommige Japanners openlijk een tukje gaan doen tijdens de toespraak kan ik ze dan moeilijk nog kwalijk nemen. Als je mensen als kleutertjes behandelt gaan ze zich ook als kleutertjes gedragen…
And now for something completely different… een plaatje dat verder helemaal niets met het bovenstaande te maken heeft! Geleend van phdcomics.com. 
