“Kaartje voor de Shinkansen kopen? Dan moet je gewoon naar die ene automaat bij de westingang van het station gaan, die kun je op Engels instellen, is eitje!”

Morana, 12 mei 2009

Joost naar het station. Gaat bij de meneer voor m’n neus in de rij de enige Shinkansen-kaartjesautomaat stuk.

“Hahahaha, er staat “gereserveerde stoel” achterop je t-shirt!”

Ishihara-san, september 2008

Joost naar het loket.

“Vrije-keuze-stoel?”

Loketmeneer

Ter info: vrije-keuze-stoelen zijn rottig, want je betaalt maar 500 yen minder op een kaartje van tegen de 10000 yen en je weet dan niet eens zeker of je wel een zitplaats hebt.

“Nee, gereserveerde stoel, alstublieft”

Joost

O zo leerzaam, t-shirtst met willekeurige teksten achterop. Who’s laughing now?

(dit is het kaartje van Hiroshima naar Himeji voor komende zaterdag. Behalve Himeji, Hiroshima en Miyajima heb ik besloten ook Nagoya aan te doen, en met wat mazzel vind ik daar een capsule-hotel. Dat moet je ook een keer geprobeerd hebben, toch?)

English

“Shinkansen-tickets? Just go to the machine at the west exit, you can set it to English, piece o’ cake!”

Morana, May 12th, 2009

At the station, the guy in front of me manages to break the machine …

“Hahahahahaha, do you know your shirt says ‘reserved seat’?”

Ishihara-san, September 2008

… so I went to the ticket window.

“Non-reserved seat?”

Human ticket vending machine

FYI: non-reserved sucks, cause if too many people get non-reserved tickets for your train you can either pretent to be a cripple, stand, or wait for the next train. Oh, and the word non-reserved actually sounds quite different from ‘reserved’ in ‘(non-)reserved seat’, so what I’m about to say is all thanks to my t-shirt

“Reserved seat, please.”

Joost

Who’s laughing now?

(this is the result: a ticket from Hiroshima to Himeji for next Saturday. I’ve decided to also go to Nagoya on my sightseeing tour, and to try and stay at a capsule hotel there.)

Maanden voor vertrek heb ik bij Cheaptickets.nl mijn retourtje Japan geboekt. Maar wat wil het geval, in december kreeg ik een mailtje van cheaptickets.nl dat ze mijn vlucht wilden wijzigen in iets bijzonder ongunstigs. Niet alleen dwongen ze me om in de ochtendspits in plaats van ’s middags het Tokiose treinnet te trotseren, maar ze gaven me ook nog eens een overstaptijd van 5 uur en 10 minuten als extra bonus. Hiep hoi! Dus ik mailde de Cheaptickets-people of dat niet anders kon. Een bloemlezing uit het onbegrijpelijke mailtje dat ik van ze ontving:

• Deze alternatief is de beste verbinding die wij hebben kunnen vinden in het systeem van de airline.
• Alle andere vluchten gaan via lhr en lgw eerst. (???)
• Graag ontvangen wij uw akkoord op de ticket aan te kunnen passen.
• De luchtvaartmaatschappij houdt zich het recht voor elk vluchtschema ten allen tijde te wijzigen zonder opgave van reden.
• Alternatief die wij hebben doorgestuurd was de beste aansluiting,andere vluchten zoals eerder doorgegeven gaan via lhr-lgw(twee keer overstappen)

O ja, en behalve deze taalfoutenkannonade het vriendelijke verzoek binnen 24 uur te reageren. Het pure lef! Een week, vier mailtjes en drie medewerksters verder hebben ze me op een vlucht weten te zetten die “slechts” drie uur overstaptijd heeft. Het kon dus wel…

Vorige week vrijdag kreeg ik weer mail van Cheaptickets. Ze hadden me teruggezet naar die vlucht met 5 uur overstaptijd omdat BA die andere heeft geschrapt. Bang om weer een pijnlijke en langdurige taalkundige marteling te moeten ondergaan heb ik na één mailtje (uiteraard binnen 24 uur…) voor de zekerheid maar meteen British Airways opgebeld.

Wat een verademing is het om gewoon BA op te bellen via Skype. Iedere keer een beleefde en competente medewerker aan de telefoon. Tuurlijk meneer, we hadden u al op de vlucht van 1600 uur staan (hadden de cheaptickets-mensen dat toch wel al goed geregeld. Hmmm…). 70 minuten overstaptijd klinkt al een stuk gunstiger dan 5 uur. De vorige keer verveelde ik me na anderhalf uur namelijk al te pletter op het lawaaiige Heathrow. En als ik door vertraging m’n aansluiting mis? Dan krijg ik alsnog die vlucht van 20.00 uur die ze me wilden geven, en als die vol is stoppen ze me op hun kosten in een hotel of in een vliegtuig van een andere maatschappij. Dankjewel BA-meisje. En excuses dat ik je niet heb verteld dat ik gewoon Nederlands kon. Zo doortrapt ben ik dan weer wel

10 minuten telefoneren. Voor hetzelfde resultaat had ik zeker vijf (slecht gespelde) mailtjes van Cheaptickets moeten doorstaan… ETA: 2 juni, 18h15 op Schiphol. Vier uur eerder dan onder mijn oorspronkelijke reisschema.

En omdat ik jullie allemaal zo lief vind hier nog een willekeurige foto. Dit zijn mijn Riken-mascottes Squit de Muis en de Naamloze Schildpad.

Met een verlanglijstje in de hand (Hiroshima, Miyajima, Himeji) ben ik na uren internetten op het volgende reisschema uitgekomen:

• Met het vliegtuig van Haneda (vliegveld van Yokohama) naar Hiroshima. Jep, dat was drie tientjes goedkoper dan de trein… en het kost twee uur minder, want inchecken mag tot een kwartier voor vertrek (!!). Na 80 minuutjes vliegen kom ik om 08.15 aan in Hiroshima, met de hele dag nog voor me.
• Hiroshima en Miyajima bekijken. Uiteraard een paar nachtjes blijven slapen om alles te kunnen zien.
• Met de Nozomi Shinkansen (snelste trein die ze hebben!) naar Himeji, alwaar Japans mooiste kasteel zonovergoten en wel op me staat te wachten. Nouja, in ieder geval staat ie op me te wachten, dat zonovergoten zien we dan wel weer.
• Ergens een nachtje slapen (waarschijnlijk in Kobe) en dan met de Nozomi weer terug naar Yokohama.

Ik voel me al bijna een echte Japanner, die worden namelijk enthousiaster naarmate ze in een bepaalde tijd meer verschillende vervoersmiddelen gebruiken. Kabelbanen en trams scoren vooral hoog, maar ik denk dat het vliegtuig en de shinkansen (plus een paar boemeltreintjes) daar niet voor onderdoen. Als added bonus mis ik door op donderdag de 14e te vertrekken handig genoeg een vergadering waarvan ik nu al weet dat ie twee uur zal duren en niets zal opleveren.

In ruil voor dit alles ga ik wel aanstaande maandag, dinsdag en woensdag werken. Dat zijn nationale feestdagen en da’s wel heel leuk en zo, maar heel Japan gaat dan op stap en alles wordt duur en zo… Op deze manier ben ik voor het reizen “slechts” zo’n 42.500 yen kwijt, met nog een paar nachtjes jeugdherberg erbij en iets te eten is dat precies m’n belastingteruggaaf van 2008. Leuker kunnen we het niet maken…

Daarin ben ik overigens niet de enige. Vooral de mensen uit landen waar je de rijbewijzen bij een pakje boter of fles alcohol krijgt (de VS en Kroatië, respectievelijk) klagen regelmatig dat ze hun koekblikje missen. Voor iemand wiens wagenparkje zijn hobby is – yours truly – is het natuurlijk extra rottig om niet lekker af en toe even een rondje te kunnen rijden. En daarom valt dit stukje onder de categorie voorpret…

Het reserveren via internet is al een avontuur op zich. De site heeft een paar Engelse pagina’s met algemene info, maar als je ook daadwerkelijk een auto van ze wilt huren schakelen ze prompt over op Japans. Lekker handig. Gelukkig viel er redelijk uit te komen (met wat hulp van Hashimoto-san, toch even controleren of ik alle vakjes goed had ingevuld). Jaja, reserveer-voorpret

Waar ik naartoe ga met de auto? Ik weet het nog niet. Ik denk richting Mount Fuji. In elk geval niet de stad in, dat is saai. En duur met parkeren. En had ik al verteld dat de stoplichten hier geen sensoren in de weg hebben? Ben je zo je halve dag kwijt aan wachten op kruisingen waar niemand komt… Op de fiets is door rood rijden trouwens, ondanks de gedweeë aard van de Japanners, volkomen geoorloofd op dat soort kruisingen.

Jep, ik heb zin in zaterdag. Hopen dat ik de kamikazefietsers kan ontwijken en netjes eerst naar rechts kijk en dan pas naar links. Hopen dat ik het navigatiesysteem begrijp. Hopen dat ze een handgeschakelde auto voor me hebben (dat zal er wel niet in zitten). En hopen op een lekker zonnetje natuurlijk.

• Een paar schoenen. En wat voor schoenen! Maatje 45 is denk ik vrij lastig aan te komen in Japan, dus heb ik ze nu maar gehaald. Zoek de 1 verschillen met m’n oude schoenen. Yeah, ik weet het, fantasieloos, een stijlblunder, en wat al niet nog meer. Maarrr Van Haren vraagt er maar twee tientjes voor, ze gaan een vol jaar mee en ze zitten heerlijk.
• Een kilootje pepernoten. Om toch aan m’n 23 kilo te komen. En omdat Japanners dol zijn op okashi*, (regionaal) snoep dat bij voorkeur voor de hele afdeling wordt meegenomen als je ergens bent geweest terwijl de rest zat te ploeteren. Yeah, ik weet het, schande, in augustus (!) al pepernoten kopen, en wat al niet nog meer. Maarrrr volgens het vrouwtje van Jamin waren het wel de lekkerste van Nederland, en een beter culinair visitekaartje kan mijn vaderland zich natuurlijk niet wensen in Japan. Of ze moeten daar plotseling een liefde voor boerenkool met worst (of één van onze andere “culinaire aberraties”, als je het de Fransen zou vragen) hebben ontwikkeld.

* grappig detail: als je de i te lang aanhoudt en okashii zegt betekent het geen “snoep” meer, maar “verdacht, vreemd”.
** nu maar hopen dat de andere Nederlander op de afdeling niet nu al m’n blog meeleest, dan is het geen verrassing meer