Joost in Japan

(View full post for English)

“Kaartje voor de Shinkansen kopen? Dan moet je gewoon naar die ene automaat bij de westingang van het station gaan, die kun je op Engels instellen, is eitje!”

Morana, 12 mei 2009

Joost naar het station. Gaat bij de meneer voor m’n neus in de rij de enige Shinkansen-kaartjesautomaat stuk.

“Hahahaha, er staat “gereserveerde stoel” achterop je t-shirt!”

Ishihara-san, september 2008

Joost naar het loket.

“Vrije-keuze-stoel?”

Loketmeneer

Ter info: vrije-keuze-stoelen zijn rottig, want je betaalt maar 500 yen minder op een kaartje van tegen de 10000 yen en je weet dan niet eens zeker of je wel een zitplaats hebt.

“Nee, gereserveerde stoel, alstublieft”

Joost

O zo leerzaam, t-shirtst met willekeurige teksten achterop. Who’s laughing now?

(dit is het kaartje van Hiroshima naar Himeji voor komende zaterdag. Behalve Himeji, Hiroshima en Miyajima heb ik besloten ook Nagoya aan te doen, en met wat mazzel vind ik daar een capsule-hotel. Dat moet je ook een keer geprobeerd hebben, toch?)

Lees de rest van deze post // read the rest of this entry »

Creatief schrijven mag niet in de wetenschap. Mijn manuscript-in-wording begint momenteel met de woorden “MicroRNAs are …”, net als een ziljoen andere artikelen. En alle kleine leukigheidjes (lees: gewonemensentaal) die ik in het artikel probeerde te stoppen werden feilloos door begeleider Michiel opgespoord (waarvoor dank overigens) en heb ik er daarna maar uitgehaald “omdat anders de reviewers een excuus hebben om een slechte indruk van het artikel te krijgen”. Ik neem me vast voor om later als ik groot (wetenschapper) ben stiekem toch gewonemensentaal in m’n schrijfsels te verwerken, omdat de reviewers dan niet meer om me heen kunnen (*kuch*) en er maar overheen lezen. Hopelijk zelfs met een klein reviewersglimlachje om hun lippen. Voor nu echter houd ik het bij veilig wollig wetenschappelijk taalgebruik. Waar ze trouwens ook van creatief schrijven houden is de klantenservice van Cheaptickets.nl. Maar dan in negatieve zin… en dat zit zo.

Maanden voor vertrek heb ik bij Cheaptickets.nl mijn retourtje Japan geboekt. Maar wat wil het geval, in december kreeg ik een mailtje van cheaptickets.nl dat ze mijn vlucht wilden wijzigen in iets bijzonder ongunstigs. Niet alleen dwongen ze me om in de ochtendspits in plaats van ’s middags het Tokiose treinnet te trotseren, maar ze gaven me ook nog eens een overstaptijd van 5 uur en 10 minuten als extra bonus. Hiep hoi! Dus ik mailde de Cheaptickets-people of dat niet anders kon. Een bloemlezing uit het onbegrijpelijke mailtje dat ik van ze ontving:

• Deze alternatief is de beste verbinding die wij hebben kunnen vinden in het systeem van de airline.
• Alle andere vluchten gaan via lhr en lgw eerst. (???)
• Graag ontvangen wij uw akkoord op de ticket aan te kunnen passen.
• De luchtvaartmaatschappij houdt zich het recht voor elk vluchtschema ten allen tijde te wijzigen zonder opgave van reden.
• Alternatief die wij hebben doorgestuurd was de beste aansluiting,andere vluchten zoals eerder doorgegeven gaan via lhr-lgw(twee keer overstappen)

O ja, en behalve deze taalfoutenkannonade het vriendelijke verzoek binnen 24 uur te reageren. Het pure lef! Een week, vier mailtjes en drie medewerksters verder hebben ze me op een vlucht weten te zetten die “slechts” drie uur overstaptijd heeft. Het kon dus wel…

Vorige week vrijdag kreeg ik weer mail van Cheaptickets. Ze hadden me teruggezet naar die vlucht met 5 uur overstaptijd omdat BA die andere heeft geschrapt. Bang om weer een pijnlijke en langdurige taalkundige marteling te moeten ondergaan heb ik na één mailtje (uiteraard binnen 24 uur…) voor de zekerheid maar meteen British Airways opgebeld.

Wat een verademing is het om gewoon BA op te bellen via Skype. Iedere keer een beleefde en competente medewerker aan de telefoon. Tuurlijk meneer, we hadden u al op de vlucht van 1600 uur staan (hadden de cheaptickets-mensen dat toch wel al goed geregeld. Hmmm…). 70 minuten overstaptijd klinkt al een stuk gunstiger dan 5 uur. De vorige keer verveelde ik me na anderhalf uur namelijk al te pletter op het lawaaiige Heathrow. En als ik door vertraging m’n aansluiting mis? Dan krijg ik alsnog die vlucht van 20.00 uur die ze me wilden geven, en als die vol is stoppen ze me op hun kosten in een hotel of in een vliegtuig van een andere maatschappij. Dankjewel BA-meisje. En excuses dat ik je niet heb verteld dat ik gewoon Nederlands kon. Zo doortrapt ben ik dan weer wel

10 minuten telefoneren. Voor hetzelfde resultaat had ik zeker vijf (slecht gespelde) mailtjes van Cheaptickets moeten doorstaan… ETA: 2 juni, 18h15 op Schiphol. Vier uur eerder dan onder mijn oorspronkelijke reisschema.

En omdat ik jullie allemaal zo lief vind hier nog een willekeurige foto. Dit zijn mijn Riken-mascottes Squit de Muis en de Naamloze Schildpad.

Bij op reis gaan hoort voorpret. En betalen. Voor ik naar Japan ging had ik maandenlang visum- en beursvoorpret. En ik moest flink betalen. Voor ik in november voor het eerst in Japan met de auto op “stap” ging had ik voorpret (klik hier om je geheugen op te frissen), en uiteraard moest ik daar ook voor betalen. En met op het moment van schrijven nog een maand te gaan in het land van de rijzende zon begint mijn (binnenlandse) reislust toch flink te kriebelen. Zoveel heb ik buiten de omgeving van Tokyo namelijk ook weer niet gezien… je raadt het al, omdat daar flink voor betaald dient te worden.

Met een verlanglijstje in de hand (Hiroshima, Miyajima, Himeji) ben ik na uren internetten op het volgende reisschema uitgekomen:

• Met het vliegtuig van Haneda (vliegveld van Yokohama) naar Hiroshima. Jep, dat was drie tientjes goedkoper dan de trein… en het kost twee uur minder, want inchecken mag tot een kwartier voor vertrek (!!). Na 80 minuutjes vliegen kom ik om 08.15 aan in Hiroshima, met de hele dag nog voor me.
• Hiroshima en Miyajima bekijken. Uiteraard een paar nachtjes blijven slapen om alles te kunnen zien.
• Met de Nozomi Shinkansen (snelste trein die ze hebben!) naar Himeji, alwaar Japans mooiste kasteel zonovergoten en wel op me staat te wachten. Nouja, in ieder geval staat ie op me te wachten, dat zonovergoten zien we dan wel weer.
• Ergens een nachtje slapen (waarschijnlijk in Kobe) en dan met de Nozomi weer terug naar Yokohama.

Ik voel me al bijna een echte Japanner, die worden namelijk enthousiaster naarmate ze in een bepaalde tijd meer verschillende vervoersmiddelen gebruiken. Kabelbanen en trams scoren vooral hoog, maar ik denk dat het vliegtuig en de shinkansen (plus een paar boemeltreintjes) daar niet voor onderdoen. Als added bonus mis ik door op donderdag de 14e te vertrekken handig genoeg een vergadering waarvan ik nu al weet dat ie twee uur zal duren en niets zal opleveren.

In ruil voor dit alles ga ik wel aanstaande maandag, dinsdag en woensdag werken. Dat zijn nationale feestdagen en da’s wel heel leuk en zo, maar heel Japan gaat dan op stap en alles wordt duur en zo… Op deze manier ben ik voor het reizen “slechts” zo’n 42.500 yen kwijt, met nog een paar nachtjes jeugdherberg erbij en iets te eten is dat precies m’n belastingteruggaaf van 2008. Leuker kunnen we het niet maken…

Mijn blog heeft al sinds het begin een categorie “voorpret”, maar die is natuurlijk nu ik in Japan zit niet meer zo van toepassing. Vandaag kan ik ‘m echter nieuw leven inblazen. Ik heb een huurauto geregeld voor aanstaande zaterdag. En daar was ik behoorlijk aan toe

Daarin ben ik overigens niet de enige. Vooral de mensen uit landen waar je de rijbewijzen bij een pakje boter of fles alcohol krijgt (de VS en Kroatië, respectievelijk) klagen regelmatig dat ze hun koekblikje missen. Voor iemand wiens wagenparkje zijn hobby is – yours truly – is het natuurlijk extra rottig om niet lekker af en toe even een rondje te kunnen rijden. En daarom valt dit stukje onder de categorie voorpret…

Het reserveren via internet is al een avontuur op zich. De site heeft een paar Engelse pagina’s met algemene info, maar als je ook daadwerkelijk een auto van ze wilt huren schakelen ze prompt over op Japans. Lekker handig. Gelukkig viel er redelijk uit te komen (met wat hulp van Hashimoto-san, toch even controleren of ik alle vakjes goed had ingevuld). Jaja, reserveer-voorpret

Waar ik naartoe ga met de auto? Ik weet het nog niet. Ik denk richting Mount Fuji. In elk geval niet de stad in, dat is saai. En duur met parkeren. En had ik al verteld dat de stoplichten hier geen sensoren in de weg hebben? Ben je zo je halve dag kwijt aan wachten op kruisingen waar niemand komt… Op de fiets is door rood rijden trouwens, ondanks de gedweeë aard van de Japanners, volkomen geoorloofd op dat soort kruisingen.

Jep, ik heb zin in zaterdag. Hopen dat ik de kamikazefietsers kan ontwijken en netjes eerst naar rechts kijk en dan pas naar links. Hopen dat ik het navigatiesysteem begrijp. Hopen dat ze een handgeschakelde auto voor me hebben (dat zal er wel niet in zitten). En hopen op een lekker zonnetje natuurlijk.

Als ik met de auto ben geloof ik niet in licht bepakt reizen. De hoeveelheid zooi die ik standaard meesleep is van legendarische proporties. Ga ik echter met het vliegtuig, dan heb ik meestal net zoveel moeite om over de 10 kilo (checked baggage) heen te komen als anderen hebben om onder de 20/23 te blijven. Daarnaast, wat is een avontuur als je niet van tevoren proviand gaat inslaan? Dus, het resultaat van een shopping-tripje:

• Een paar schoenen. En wat voor schoenen! Maatje 45 is denk ik vrij lastig aan te komen in Japan, dus heb ik ze nu maar gehaald. Zoek de 1 verschillen met m’n oude schoenen. Yeah, ik weet het, fantasieloos, een stijlblunder, en wat al niet nog meer. Maarrr Van Haren vraagt er maar twee tientjes voor, ze gaan een vol jaar mee en ze zitten heerlijk.
• Een kilootje pepernoten. Om toch aan m’n 23 kilo te komen. En omdat Japanners dol zijn op okashi*, (regionaal) snoep dat bij voorkeur voor de hele afdeling wordt meegenomen als je ergens bent geweest terwijl de rest zat te ploeteren. Yeah, ik weet het, schande, in augustus (!) al pepernoten kopen, en wat al niet nog meer. Maarrrr volgens het vrouwtje van Jamin waren het wel de lekkerste van Nederland, en een beter culinair visitekaartje kan mijn vaderland zich natuurlijk niet wensen in Japan. Of ze moeten daar plotseling een liefde voor boerenkool met worst (of één van onze andere “culinaire aberraties”, als je het de Fransen zou vragen) hebben ontwikkeld.

* grappig detail: als je de i te lang aanhoudt en okashii zegt betekent het geen “snoep” meer, maar “verdacht, vreemd”.
** nu maar hopen dat de andere Nederlander op de afdeling niet nu al m’n blog meeleest, dan is het geen verrassing meer

Met nog een paar dagen te gaan werd het toch tijd om eens na te denken hoe m’n eerste weekin Japan eruit zou komen te zien. Hier is het voorlopige plan.

Maandag: vertrek naar Japan. Verder de hele dag in het vliegtuig zitten… Lijkt me ook apart. Naar Zuid-Frankrijk kun je tenminste nog af en toe stoppen om een stukje over zo’n snelwegparking te paraderen maar 12 uur in een Boeing 747…
Dinsdag: aankomst in Japan. Uitdaging 1: de route naar het hostel in één keer goed doen. ‘t Is maar *kuch* twee keer overstappen dus dat moet lukken
Woensdag: 8:30u melden bij RIKEN. Wat nou jetlag?! Portier om een temporary ID card vragen en proberen in één keer de goede kamer te vinden in de “West Building“. O ja, en ook de route naar RIKEN in één keer zien te vinden. Met Carsten Daub (de bioinformatica-baas) een plan maken voor m’n stage.
Donderdag: komt er iemand van de administratie uitleggen hoe RIKEN werkt en ik krijg de lab-tour (dat moet wel vet zijn, check ook de satellietfoto van het complex in een eerdere post).
Vrijdag?: uit eten! Nou ja, de precieze dag moeten we nog afspreken maar omdat ik nog niets bij vrijdag wist op te schrijven heb ik ‘m hier even op gezet. Ik ben in ieder geval alvast uitgenodigd voor een etentje. Jeej!

En in het weekend natuurlijk kengaku: schaamteloos de toerist uithangen!

Kijk, dat moedigen we aan natuurlijk…

Morgen beginnen twee weken vakantievieren en daarna wordt het inpakken & afscheid nemen…