“Nee, leg dat terug!”
“Pardon, gaat deze kassa open?” “Deze dan?” “En deze?”
“Heeft u een Bonuskaart?” “Nee, die ligt in Japan, maar kun je niet doen alsof ik er net een heb laten zien en gewoon korting uitdelen?”
Het is net de Belastingdienst. Leuker kunnen ze het blijkbaar niet maken, en makkelijker schijnt ook maar niet te willen lukken. Als lammeren naar de slachtbank gaan hordes moeders met Florisjes en Annelores dagelijks richting supermarkt, om zich schuifelend van schap naar schap te begeven en te hopen dat de kleine draakjes niet teveel rommel ongezien in het karretje weten te leggen. Ik vind het ook altijd moeilijk te begrijpen dat volwassen mensen samen naar de supermarkt willen. Als je echt van elkaar houdt wil je de ander zo’n kwelling toch het liefste besparen, lijkt mij. Waarom van twee mensen tijd verspillen als het ook in je eentje persoon kan?
Misschien moet ik ietsje duidelijker maken waarom ik zo anti-boodschappen doen ben. Maar ja, waar moet ik beginnen? Met de winkel zelf is natuurlijk weinig mis. Een supermarkt is een typisch mannenconcept, niks winkeltje-in-winkeltje-uit, gewoon alles in één winkel halen en klaar. En de mannen die je er aantreft snappen dat ook allemaal prima. Wenden hun mannelijke kwaliteiten aan om met hun karretje zo efficiënt mogelijk de paden te manoeuvreren en in recordtijd bij de kassa te zijn. En dit brengt me bij de (ook voor mij onverwachte) conclusie dat de vrouwen in de supermarkt voor mij de winkelervaring bederven. Al keuvelend en het gangpad blokkerend gaat het in slakkentempo samen met een jengelende Floris en Annelore door de winkel. Niet van tevoren beslissen wat we willen kopen natuurlijk, maar daar lekker in de winkel de tijd voor nemen. Want het is er o zo gezellig (?)…
En daar kwam Joost. Vers terug uit Japan voor een kerstvakantie in het land van windmolens en supermarkten met blauwe lichtbakken. Even wat dingetjes halen bij Appie. Hij was al bijna vergeten hoe naar hij supermarkten vóór het Japan-avontuur vond, maar nu hij had meegemaakt hoe fijn winkelen kan zijn als de mensen om je heen zich gewoon beschaafd gedragen was het shopping-tripje al helemaal een afknapper. De treuzelende mensen, de spelende kinderen, de keuvelende vrouwen en de moegestreden mannen. En dan nog af en toe een echte aso. Vooral in de rij bij de kassa komen die uit het niets te voorschijn. De vrouw die aan elke passerende medewerker vraagt of er nog een kassa opengaat, en ondertussen haar kindje stiekem in een andere rij heeft gezet, voor het geval dat. Goed dan, ik vergeef het de cassières dat ze me mijn wisselgeld niet tegelijk met mijn bonnetje met twee handen aangeven – dat is natuurlijk een vaardigheid die slechts weinigen beheersen.
Waar maakt hij zich druk om, vraag je je misschien af als je dit leest. Maar vergeet niet dat ik vanuit een beschermende omgeving vol beleefdheid 8 uur terug in de tijd ben gekatapulteerd naar een wereld waar een man als J.P. de mensen nog probeert uit te leggen dat normen en waarden handig kunnen zijn. Helaas zonder succes. Beste J.P., en je opvoedgestapopartners van de ChristenUnie, als jullie nog een leuke locatie zoeken voor een nieuw TokkieHerOpvoedKamp, stuur ze dan gewoon voor een maandje of drie naar Japan. Komen ze uiterst voorkomend weer terug. Beloofd.
Mijn blog heeft al sinds het begin een categorie “voorpret”, maar die is natuurlijk nu ik in Japan zit niet meer zo van toepassing. Vandaag kan ik ‘m echter nieuw leven inblazen. Ik heb een huurauto geregeld voor aanstaande zaterdag. En daar was ik behoorlijk aan toe 
Portier om een temporary ID card vragen en proberen in één keer de goede kamer te vinden in de “West Building“. O ja, en ook de route naar RIKEN in één keer zien te vinden. Met Carsten Daub (de bioinformatica-baas) een plan maken voor m’n stage.
