[Show as slideshow]

 

Daarna was het écht afscheid nemen op maandag, en dat viel me nog best zwaar. De fiets heeft Morana als nieuw baasje, en ook met m’n andere spullen is het grote weggeefspel op het laatste moment goed gelukt. Met 31.1 kg spul (met 3600 yen toeslag voor 8 kilo is dat veel goedkoper dan met de post alles naar huis sturen, het is alleen wel een hoop gezeul) + handbagage verliet ik Japan. Nou ja, dat was de bedoeling, want mijn handbagage bevatte een eng dingetje volgens de scan, dus die mocht open (“mag ik even in uw koffer kijken alstublieft?” “mag ik hem openmaken?” “wat zit in er in dit doosje?” “mag ik hem openmaken?” – “jahaa, ik wil gewoon met dat vliegtuig mee hoor ”). Het enge dingetje was volgens mij uiteindelijk een rekenmachine. Dat begrijp ik wel, je wilt natuurlijk ook niet dat iedereen zomaar dingen kan uitrekenen in het vliegtuig…

Flauwe grappen terzijde, de BA-vlucht was zo saai als een intercontinentale vlucht kan zijn (en dat is een goed teken denk ik); de service vond ik, nu ik wat vergelijkingsmateriaal heb, iets minder dan van Japan Airlines. Overstappen op Heathrow draagt ook niet bij aan de feestvreugde. Maar ja, ik ben weer thuis, en alweer druk aan het inburgeren. Heb weer auto gereden (rechts), een nieuwe telefoon gehaald (mail even als je m’n nummer nog niet hebt), en natuurlijk in korte tijd alweer zoveel mogelijk mensen even gezien. Met nog een paar weken “vakantie” voor de boeg hoop ik nog even tot rust te komen, en dan op naar stage nummer twee. T.z.t. misschien nog wel meer daarover, en nog wat restjes uit mijn foto- en verhalenarchieven uit Japan. Maar nu ga ik eerst weer even terug de echte wereld in, mijn platte Nederland weer even bekijken.

Wat mij nog het meest verbaasde was dat het zinnetje waar ik in mijn Japans-boek zo overheen las (“onhandig lang en dus te moeilijk om echt in gebruik te zijn”) écht wordt gebruikt, en dan voor van alles en nog wat. Ze zetten het boven e-mailtjes naar een groep collega’s (“Beste allemaal. Goed gewerkt. … “), ze zeggen het bij het tegenkomen van collega’s in de gang of bij het koffie-apparaat, ze zeggen het als je vanuit werk naar huis gaat (het dan geëigende antwoord betekent: “ik bega vóór jou een onbeleefdheid”), en ze zeggen het zelfs als je een huurauto terugbrengt. Kennelijk is niet botsen ook goed gewerkt.

Gisteren fietste ik even na vijven de poort uit bij Riken. Ik had mijn laatste presentatie achter de rug; er waren geen gaten in m’n verhaal geschoten tijdens de vragenronde, dus ik had (inderdaad) goed gewerkt. De geüniformeerde bewaker zei “otsukaresama desu”, maar bedoelde natuurlijk “wat ga jij vroeg weg!”. Ik beantwoordde zijn “begroeting”, maar dacht ondertussen, “dit is de laatste keer dat je mij kunt otsukaresama-en…”

Ja, het loopt nu écht ten einde. Mijn appartement is een grote inpak- en weggeefrommel. Vandaag was het (toen ik eenmaal was bijgekomen van een avondje poolcafé met Marina) souvenirs inslaan. Voor mezelf neem ik eigenlijk niet eens zoveel mee. Misschien zoals een Nederlander geen Delftsblauwe klompjes koopt in Amsterdam, ben ik nauwelijks geïnteresseerd in de miniatuurtjes van de vele bezienswaardigheden die ik heb bezocht. Wat ik voor mezelf meeneem zijn vooral herinneringen en de (2500) foto’s en filmpjes. Maar mijn echte aanwinst is natuurlijk de waterkoker – die gaat koste wat kost mee… (en dat kost heel wat, want het ding heeft ook nog eens een dure stroomomvormer nodig voor gebruik op het Nederlandse elektriciteitsnet… )

Wat dan wél de buit was van mijn shop-rondje? Nou, onder andere een koffer op handbagage-formaat. Nu kan ik drie keer zoveel handbagage meenemen! Ik zal me een ongeluk zeulen naar en op de drie vliegvelden die ik dinsdag ga zien… maar het zal het waard zijn! Nog drie nachtjes….

Vlak voordat ik in september landde heb ik een “eerste week” stukje geplaatst. De eerste week zat lekker vol met allerlei welkomsactiviteiten. De laatste week lijkt daar een beetje op, maar dan anders…

Morgen is mijn artikel af (op wat laatste gegevens van de mannen van de Universiteit van Tokyo na) en geef ik mijn eindpresentatie. Daarna hopelijk nog wat biertjes drinken.

Zaterdag shoppen en inpakken! Volproppen met souvenirs die koffer

Zondag: eten in het vampierrestaurant in Ginza, met Marina, Morana en Sylvia. Hoe toepasselijk, Sylvia heeft voor d’r proeven al meerdere malen m’n bloed gebruikt…

Maandag ga ik mijn boeltje opruimen bij Riken, toegangspasje inleveren en iedereen gedag zeggen. ’s Avonds nog wat drinken met m’n verdiepingsgenootjes van het student house.

En dinsdag is het alweer voorbij…
Hier tenslotte m’n vluchtgegevens:

Vlucht BA-6, Narita – London Heathrow. Vertrek 10.55, aankomst 14.50.
Vlucht BA440, London Heathrow – Schiphol. Vertrek 1600, aankomst 18.15.

“Kaartje voor de Shinkansen kopen? Dan moet je gewoon naar die ene automaat bij de westingang van het station gaan, die kun je op Engels instellen, is eitje!”

Morana, 12 mei 2009

Joost naar het station. Gaat bij de meneer voor m’n neus in de rij de enige Shinkansen-kaartjesautomaat stuk.

“Hahahaha, er staat “gereserveerde stoel” achterop je t-shirt!”

Ishihara-san, september 2008

Joost naar het loket.

“Vrije-keuze-stoel?”

Loketmeneer

Ter info: vrije-keuze-stoelen zijn rottig, want je betaalt maar 500 yen minder op een kaartje van tegen de 10000 yen en je weet dan niet eens zeker of je wel een zitplaats hebt.

“Nee, gereserveerde stoel, alstublieft”

Joost

O zo leerzaam, t-shirtst met willekeurige teksten achterop. Who’s laughing now?

(dit is het kaartje van Hiroshima naar Himeji voor komende zaterdag. Behalve Himeji, Hiroshima en Miyajima heb ik besloten ook Nagoya aan te doen, en met wat mazzel vind ik daar een capsule-hotel. Dat moet je ook een keer geprobeerd hebben, toch?)

English

“Shinkansen-tickets? Just go to the machine at the west exit, you can set it to English, piece o’ cake!”

Morana, May 12th, 2009

At the station, the guy in front of me manages to break the machine …

“Hahahahahaha, do you know your shirt says ‘reserved seat’?”

Ishihara-san, September 2008

… so I went to the ticket window.

“Non-reserved seat?”

Human ticket vending machine

FYI: non-reserved sucks, cause if too many people get non-reserved tickets for your train you can either pretent to be a cripple, stand, or wait for the next train. Oh, and the word non-reserved actually sounds quite different from ‘reserved’ in ‘(non-)reserved seat’, so what I’m about to say is all thanks to my t-shirt

“Reserved seat, please.”

Joost

Who’s laughing now?

(this is the result: a ticket from Hiroshima to Himeji for next Saturday. I’ve decided to also go to Nagoya on my sightseeing tour, and to try and stay at a capsule hotel there.)

Maanden voor vertrek heb ik bij Cheaptickets.nl mijn retourtje Japan geboekt. Maar wat wil het geval, in december kreeg ik een mailtje van cheaptickets.nl dat ze mijn vlucht wilden wijzigen in iets bijzonder ongunstigs. Niet alleen dwongen ze me om in de ochtendspits in plaats van ’s middags het Tokiose treinnet te trotseren, maar ze gaven me ook nog eens een overstaptijd van 5 uur en 10 minuten als extra bonus. Hiep hoi! Dus ik mailde de Cheaptickets-people of dat niet anders kon. Een bloemlezing uit het onbegrijpelijke mailtje dat ik van ze ontving:

• Deze alternatief is de beste verbinding die wij hebben kunnen vinden in het systeem van de airline.
• Alle andere vluchten gaan via lhr en lgw eerst. (???)
• Graag ontvangen wij uw akkoord op de ticket aan te kunnen passen.
• De luchtvaartmaatschappij houdt zich het recht voor elk vluchtschema ten allen tijde te wijzigen zonder opgave van reden.
• Alternatief die wij hebben doorgestuurd was de beste aansluiting,andere vluchten zoals eerder doorgegeven gaan via lhr-lgw(twee keer overstappen)

O ja, en behalve deze taalfoutenkannonade het vriendelijke verzoek binnen 24 uur te reageren. Het pure lef! Een week, vier mailtjes en drie medewerksters verder hebben ze me op een vlucht weten te zetten die “slechts” drie uur overstaptijd heeft. Het kon dus wel…

Vorige week vrijdag kreeg ik weer mail van Cheaptickets. Ze hadden me teruggezet naar die vlucht met 5 uur overstaptijd omdat BA die andere heeft geschrapt. Bang om weer een pijnlijke en langdurige taalkundige marteling te moeten ondergaan heb ik na één mailtje� (uiteraard binnen 24 uur…) voor de zekerheid maar meteen British Airways opgebeld.

Wat een verademing is het om gewoon BA op te bellen via Skype. Iedere keer een beleefde en competente medewerker aan de telefoon. Tuurlijk meneer, we hadden u al op de vlucht van 1600 uur staan (hadden de cheaptickets-mensen dat toch wel al goed geregeld. Hmmm…). 70 minuten overstaptijd klinkt al een stuk gunstiger dan 5 uur. De vorige keer verveelde ik me na anderhalf uur namelijk al te pletter op het lawaaiige Heathrow. En als ik door vertraging m’n aansluiting mis? Dan krijg ik alsnog die vlucht van 20.00 uur die ze me wilden geven, en als die vol is stoppen ze me op hun kosten in een hotel of in een vliegtuig van een andere maatschappij. Dankjewel BA-meisje. En excuses dat ik je niet heb verteld dat ik gewoon Nederlands kon. Zo doortrapt ben ik dan weer wel

10 minuten telefoneren. Voor hetzelfde resultaat had ik zeker vijf (slecht gespelde) mailtjes van Cheaptickets moeten doorstaan… ETA: 2 juni, 18h15 op Schiphol. Vier uur eerder dan onder mijn oorspronkelijke reisschema.

En omdat ik jullie allemaal zo lief vind hier nog een willekeurige foto. Dit zijn mijn Riken-mascottes Squit de Muis en de Naamloze Schildpad.