Joost in Japan

Zondagavond: eten in het vampierrestaurant in Ginza. Leuk ingericht in “vampierstijl”, maar wel een beetje aan de rustige kant. Lachen ook bij binnenkomst, als de stoere vampier (die het echt heel goed deed) met een donkere stem “irasshaimase” (welkom) zei. De dames aan de tafel naast ons waren opgelucht dat wij het lef (lees: gebrek aan fatsoen) hadden om om een foto te vragen. Hier wat foto’s van de avond, van drie verschillende camera’s…

[Show as slideshow]

 

Daarna was het écht afscheid nemen op maandag, en dat viel me nog best zwaar. De fiets heeft Morana als nieuw baasje, en ook met m’n andere spullen is het grote weggeefspel op het laatste moment goed gelukt. Met 31.1 kg spul (met 3600 yen toeslag voor 8 kilo is dat veel goedkoper dan met de post alles naar huis sturen, het is alleen wel een hoop gezeul) + handbagage verliet ik Japan. Nou ja, dat was de bedoeling, want mijn handbagage bevatte een eng dingetje volgens de scan, dus die mocht open (“mag ik even in uw koffer kijken alstublieft?” “mag ik hem openmaken?” “wat zit in er in dit doosje?” “mag ik hem openmaken?” – “jahaa, ik wil gewoon met dat vliegtuig mee hoor “). Het enge dingetje was volgens mij uiteindelijk een rekenmachine. Dat begrijp ik wel, je wilt natuurlijk ook niet dat iedereen zomaar dingen kan uitrekenen in het vliegtuig…

Flauwe grappen terzijde, de BA-vlucht was zo saai als een intercontinentale vlucht kan zijn (en dat is een goed teken denk ik); de service vond ik, nu ik wat vergelijkingsmateriaal heb, iets minder dan van Japan Airlines. Overstappen op Heathrow draagt ook niet bij aan de feestvreugde. Maar ja, ik ben weer thuis, en alweer druk aan het inburgeren. Heb weer auto gereden (rechts), een nieuwe telefoon gehaald (mail even als je m’n nummer nog niet hebt), en natuurlijk in korte tijd alweer zoveel mogelijk mensen even gezien. Met nog een paar weken “vakantie” voor de boeg hoop ik nog even tot rust te komen, en dan op naar stage nummer twee. T.z.t. misschien nog wel meer daarover, en nog wat restjes uit mijn foto- en verhalenarchieven uit Japan. Maar nu ga ik eerst weer even terug de echte wereld in, mijn platte Nederland weer even bekijken.

Een van de handigste zinnetjes om te kennen in het Japans is “otsukaresama desu” (of, in verleden tijd, -deshita). Je zegt het tegen collega’s of “mensen die gewerkt hebben”: “goed gewerkt”. Letterlijk, maar toch nog vrij vertaald: “u hebt zich vermoeid”.

Wat mij nog het meest verbaasde was dat het zinnetje waar ik in mijn Japans-boek zo overheen las (“onhandig lang en dus te moeilijk om echt in gebruik te zijn”) écht wordt gebruikt, en dan voor van alles en nog wat. Ze zetten het boven e-mailtjes naar een groep collega’s (“Beste allemaal. Goed gewerkt. … “), ze zeggen het bij het tegenkomen van collega’s in de gang of bij het koffie-apparaat, ze zeggen het als je vanuit werk naar huis gaat (het dan geëigende antwoord betekent: “ik bega vóór jou een onbeleefdheid”), en ze zeggen het zelfs als je een huurauto terugbrengt. Kennelijk is niet botsen ook goed gewerkt.

Gisteren fietste ik even na vijven de poort uit bij Riken. Ik had mijn laatste presentatie achter de rug; er waren geen gaten in m’n verhaal geschoten tijdens de vragenronde, dus ik had (inderdaad) goed gewerkt. De geüniformeerde bewaker zei “otsukaresama desu”, maar bedoelde natuurlijk “wat ga jij vroeg weg!”. Ik beantwoordde zijn “begroeting”, maar dacht ondertussen, “dit is de laatste keer dat je mij kunt otsukaresama-en…”

Ja, het loopt nu écht ten einde. Mijn appartement is een grote inpak- en weggeefrommel. Vandaag was het (toen ik eenmaal was bijgekomen van een avondje poolcafé met Marina) souvenirs inslaan. Voor mezelf neem ik eigenlijk niet eens zoveel mee. Misschien zoals een Nederlander geen Delftsblauwe klompjes koopt in Amsterdam, ben ik nauwelijks geïnteresseerd in de miniatuurtjes van de vele bezienswaardigheden die ik heb bezocht. Wat ik voor mezelf meeneem zijn vooral herinneringen en de (2500) foto’s en filmpjes. Maar mijn echte aanwinst is natuurlijk de waterkoker – die gaat koste wat kost mee… (en dat kost heel wat, want het ding heeft ook nog eens een dure stroomomvormer nodig voor gebruik op het Nederlandse elektriciteitsnet… )

Wat dan wél de buit was van mijn shop-rondje? Nou, onder andere een koffer op handbagage-formaat. Nu kan ik drie keer zoveel handbagage meenemen! Ik zal me een ongeluk zeulen naar en op de drie vliegvelden die ik dinsdag ga zien… maar het zal het waard zijn! Nog drie nachtjes….

Time flies when you’re having fun…

Vlak voordat ik in september landde heb ik een “eerste week” stukje geplaatst. De eerste week zat lekker vol met allerlei welkomsactiviteiten. De laatste week lijkt daar een beetje op, maar dan anders…

Morgen is mijn artikel af (op wat laatste gegevens van de mannen van de Universiteit van Tokyo na) en geef ik mijn eindpresentatie. Daarna hopelijk nog wat biertjes drinken.

Zaterdag shoppen en inpakken! Volproppen met souvenirs die koffer

Zondag: eten in het vampierrestaurant in Ginza, met Marina, Morana en Sylvia. Hoe toepasselijk, Sylvia heeft voor d’r proeven al meerdere malen m’n bloed gebruikt…

Maandag ga ik mijn boeltje opruimen bij Riken, toegangspasje inleveren en iedereen gedag zeggen. ’s Avonds nog wat drinken met m’n verdiepingsgenootjes van het student house.

En dinsdag is het alweer voorbij…
Hier tenslotte m’n vluchtgegevens:

Vlucht BA-6, Narita – London Heathrow. Vertrek 10.55, aankomst 14.50.
Vlucht BA440, London Heathrow – Schiphol. Vertrek 1600, aankomst 18.15.

(View full post for English)

“Kaartje voor de Shinkansen kopen? Dan moet je gewoon naar die ene automaat bij de westingang van het station gaan, die kun je op Engels instellen, is eitje!”

Morana, 12 mei 2009

Joost naar het station. Gaat bij de meneer voor m’n neus in de rij de enige Shinkansen-kaartjesautomaat stuk.

“Hahahaha, er staat “gereserveerde stoel” achterop je t-shirt!”

Ishihara-san, september 2008

Joost naar het loket.

“Vrije-keuze-stoel?”

Loketmeneer

Ter info: vrije-keuze-stoelen zijn rottig, want je betaalt maar 500 yen minder op een kaartje van tegen de 10000 yen en je weet dan niet eens zeker of je wel een zitplaats hebt.

“Nee, gereserveerde stoel, alstublieft”

Joost

O zo leerzaam, t-shirtst met willekeurige teksten achterop. Who’s laughing now?

(dit is het kaartje van Hiroshima naar Himeji voor komende zaterdag. Behalve Himeji, Hiroshima en Miyajima heb ik besloten ook Nagoya aan te doen, en met wat mazzel vind ik daar een capsule-hotel. Dat moet je ook een keer geprobeerd hebben, toch?)

Lees de rest van deze post // read the rest of this entry »

Creatief schrijven mag niet in de wetenschap. Mijn manuscript-in-wording begint momenteel met de woorden “MicroRNAs are …”, net als een ziljoen andere artikelen. En alle kleine� leukigheidjes (lees: gewonemensentaal) die ik in het artikel probeerde te stoppen werden feilloos door begeleider Michiel opgespoord (waarvoor dank overigens) en heb ik er daarna maar uitgehaald “omdat anders de reviewers een excuus hebben om een slechte indruk van het artikel te krijgen”. Ik neem me vast voor om later als ik groot (wetenschapper) ben stiekem toch gewonemensentaal in m’n schrijfsels te verwerken, omdat de reviewers dan niet meer om me heen kunnen (*kuch*) en er maar overheen lezen. Hopelijk zelfs met een klein reviewersglimlachje om hun lippen. Voor nu echter houd ik het bij veilig wollig wetenschappelijk taalgebruik. Waar ze trouwens ook van creatief schrijven houden is de klantenservice van Cheaptickets.nl. Maar dan in negatieve zin… en dat zit zo.

Maanden voor vertrek heb ik bij Cheaptickets.nl mijn retourtje Japan geboekt. Maar wat wil het geval, in december kreeg ik een mailtje van cheaptickets.nl dat ze mijn vlucht wilden wijzigen in iets bijzonder ongunstigs. Niet alleen dwongen ze me om in de ochtendspits in plaats van ’s middags het Tokiose treinnet te trotseren, maar ze gaven me ook nog eens een overstaptijd van 5 uur en 10 minuten als extra bonus. Hiep hoi! Dus ik mailde de Cheaptickets-people of dat niet anders kon. Een bloemlezing uit het onbegrijpelijke mailtje dat ik van ze ontving:

• Deze alternatief is de beste verbinding die wij hebben kunnen vinden in het systeem van de airline.
• Alle andere vluchten gaan via lhr en lgw eerst. (???)
• Graag ontvangen wij uw akkoord op de ticket aan te kunnen passen.
• De luchtvaartmaatschappij houdt zich het recht voor elk vluchtschema ten allen tijde te wijzigen zonder opgave van reden.
• Alternatief die wij hebben doorgestuurd was de beste aansluiting,andere vluchten zoals eerder doorgegeven gaan via lhr-lgw(twee keer overstappen)

O ja, en behalve deze taalfoutenkannonade het vriendelijke verzoek binnen 24 uur te reageren. Het pure lef! Een week, vier mailtjes en drie medewerksters verder hebben ze me op een vlucht weten te zetten die “slechts” drie uur overstaptijd heeft. Het kon dus wel…

Vorige week vrijdag kreeg ik weer mail van Cheaptickets. Ze hadden me teruggezet naar die vlucht met 5 uur overstaptijd omdat BA die andere heeft geschrapt. Bang om weer een pijnlijke en langdurige taalkundige marteling te moeten ondergaan heb ik na één mailtje� (uiteraard binnen 24 uur…) voor de zekerheid maar meteen British Airways opgebeld.

Wat een verademing is het om gewoon BA op te bellen via Skype. Iedere keer een beleefde en competente medewerker aan de telefoon. Tuurlijk meneer, we hadden u al op de vlucht van 1600 uur staan (hadden de cheaptickets-mensen dat toch wel al goed geregeld. Hmmm…). 70 minuten overstaptijd klinkt al een stuk gunstiger dan 5 uur. De vorige keer verveelde ik me na anderhalf uur namelijk al te pletter op het lawaaiige Heathrow. En als ik door vertraging m’n aansluiting mis? Dan krijg ik alsnog die vlucht van 20.00 uur die ze me wilden geven, en als die vol is stoppen ze me op hun kosten in een hotel of in een vliegtuig van een andere maatschappij. Dankjewel BA-meisje. En excuses dat ik je niet heb verteld dat ik gewoon Nederlands kon. Zo doortrapt ben ik dan weer wel

10 minuten telefoneren. Voor hetzelfde resultaat had ik zeker vijf (slecht gespelde) mailtjes van Cheaptickets moeten doorstaan… ETA: 2 juni, 18h15 op Schiphol. Vier uur eerder dan onder mijn oorspronkelijke reisschema.

En omdat ik jullie allemaal zo lief vind hier nog een willekeurige foto. Dit zijn mijn Riken-mascottes Squit de Muis en de Naamloze Schildpad.

Bij op reis gaan hoort voorpret. En betalen. Voor ik naar Japan ging had ik maandenlang visum- en beursvoorpret. En ik moest flink betalen. Voor ik in november voor het eerst in Japan met de auto op “stap” ging had ik voorpret (klik hier om je geheugen op te frissen), en uiteraard moest ik daar ook voor betalen. En met op het moment van schrijven nog een maand te gaan in het land van de rijzende zon begint mijn (binnenlandse) reislust toch flink te kriebelen. Zoveel heb ik buiten de omgeving van Tokyo namelijk ook weer niet gezien… je raadt het al, omdat daar flink voor betaald dient te worden.

Met een verlanglijstje in de hand (Hiroshima, Miyajima, Himeji) ben ik na uren internetten op het volgende reisschema uitgekomen:

• Met het vliegtuig van Haneda (vliegveld van Yokohama) naar Hiroshima. Jep, dat was drie tientjes goedkoper dan de trein… en het kost twee uur minder, want inchecken mag tot een kwartier voor vertrek (!!). Na 80 minuutjes vliegen kom ik om 08.15 aan in Hiroshima, met de hele dag nog voor me.
• Hiroshima en Miyajima bekijken. Uiteraard een paar nachtjes blijven slapen om alles te kunnen zien.
• Met de Nozomi Shinkansen (snelste trein die ze hebben!) naar Himeji, alwaar Japans mooiste kasteel zonovergoten en wel op me staat te wachten. Nouja, in ieder geval staat ie op me te wachten, dat zonovergoten zien we dan wel weer.
• Ergens een nachtje slapen (waarschijnlijk in Kobe) en dan met de Nozomi weer terug naar Yokohama.

Ik voel me al bijna een echte Japanner, die worden namelijk enthousiaster naarmate ze in een bepaalde tijd meer verschillende vervoersmiddelen gebruiken. Kabelbanen en trams scoren vooral hoog, maar ik denk dat het vliegtuig en de shinkansen (plus een paar boemeltreintjes) daar niet voor onderdoen. Als added bonus mis ik door op donderdag de 14e te vertrekken handig genoeg een vergadering waarvan ik nu al weet dat ie twee uur zal duren en niets zal opleveren.

In ruil voor dit alles ga ik wel aanstaande maandag, dinsdag en woensdag werken. Dat zijn nationale feestdagen en da’s wel heel leuk en zo, maar heel Japan gaat dan op stap en alles wordt duur en zo… Op deze manier ben ik voor het reizen “slechts” zo’n 42.500 yen kwijt, met nog een paar nachtjes jeugdherberg erbij en iets te eten is dat precies m’n belastingteruggaaf van 2008. Leuker kunnen we het niet maken…

Wat zou het cool zijn als ik alle goede dingen van Japan en Nederland kon combineren. Van het wonen in Yokohama, een stad met 3.6 miljoen inwoners, en het wonen in Nederlands suburbia, met z’n doodsaaie maar o zo overzichtelijke dagelijkse gang van zaken. Van het land waar op elke straathoek een winkel zit, en het land waar ik tenminste weet in welke winkel ik mijn spullen moet kopen. Van het land waar het winkelpersoneel superonderdanig en servicegericht is, en het land waar ik niet teveel voor mijn aankopen betaal.

Van het land waar vermaak nooit ver te zoeken is, en het land waar het beschikbare vermaak betaalbaar is. Van het land waarvan ik de helft niet begrijp, en het land waarvan ik teveel begrijp. Het land “waar niemand me kent, niemand me hoort en niemand me stoort”, en het land waar mijn vrienden en familie wonen. Het land waar het eten altijd een verrassing is, maar wel een smakelijke verrassing, en het land met zijn niet-verrassende recht-door-zee eten. Het land waar het goed vis eten is, en het land waar het goed (lees: überhaupt) vlees eten is.

Het land waar de trein altijd op tijd rijdt, en het land waar ik de trein helemaal niet nodig heb. Het land waar woninginrichting een kunst is met een geschiedenis die honderden jaren teruggaat, en het land waar woninginrichting een spelletje is met 16 miljoen beoefenaars. Het land waar beleefd zijn nog de norm is, en het land waar mensen privacy wordt gegund (zij het steeds minder). Het land waar ik speciaal ben, en het land waar ik niet gediscrimineerd word. Het land met een interessante taal, en het land met een taal die ik zonder enige moeite begrijp.

Het land waar mensen altijd aardig tegen je zijn, en het land waar mensen altijd eerlijk tegen je zijn. Het land waar ik de grootste ben, en het land… o nee, groot zijn is best leuk. Het land met de coolste waterkokers ever, en het land waar de stoppen niet doorslaan als je er twee tegelijk aanzet omdat ze daar niet vroeger de fout hebben gemaakt 100V op het stroomnet te zetten. Het land met de dronken op persconferenties verschijnende ministers en het land met z’n saaie en� hypocriet-christelijke politiek.

Ja, kon ik maar zelf een land in elkaar knutselen uit onderdelen van Nederland en Japan. En dan noem ik het… Nederpan.