In Nederland heb ik af en toe een dag nodig waarop ik aan helemaal niemand verantwoording hoef af te leggen. Een dagje niets doen, of alleen maar dingen waar ik zin in heb. Zo laat opstaan als ik wil, eten als ik honger krijg en naar bed gaan als ik moe ben. Het belangrijkste op zo’n dag: geen sociaal gedoe. Niemand die aandacht vraagt en/of dingen van me wil. Zo min mogelijk diepzinnige interactie met andere mensen.
Ik kan je vertellen, als jij ook iemand bent die hier zo nu en dan behoefte aan heeft, dan is een tijdje naar het buitenland zeker iets voor jou. Het enige dat ik hier “moet” is doordeweeks werken, en zelfs dat is bij RIKEN on-Japans flexibel in te delen. Een groot voordeel van Japan is dat de buitenlanders, de mensen die in hetzelfde schuitje zitten, in één oogopslag te herkennen zijn. En voor hen geldt vaak hetzelfde als voor mij: geen volle agenda. Dus als ik zin heb om ’s avonds of ’s weekends iets te gaan doen, dan leg ik mijn oor te luisteren of gooi ik een balletje op en binnen de kortste keren heb ik een avondvullend programma geregeld. En heb ik nergens zin in, no hard feelings, dan kan ik lekker de hele dag slapen, lezen, shoppen, internetten, enz. Geweldig.
Uitgaan of leuke dingen doen is hier ook anders dan in Nederland. Ter illustratie, een Japanse in de groep waarmee ik een keer uit bowlen was vroeg me “maar wat doen scholieren bij jullie dan, als ze niet gaan bowlen of naar de karaoke gaan?” De inkopper “bier zuipen” zag ze niet aankomen, want daarvoor moet je hier 20 zijn (!), maar ja, eigenlijk voeren Nederlandse schoolkids natuurlijk niets interessants als bowlen of zingen uit na school. Is te duur bij ons.
Maar er is nog een reden dat de kiddo’s zich na school niet gaan bezatten hier: het is duur. Als in echt duur. Koop je bij ons nog voor 8 euro een kratje Freddy’s in de aanbieding (7,50 als je mazzel hebt), hier heb je daar net een sixpackje voor in de supermarkt. Om maar te zwijgen over wat het in de horeca kost. Dan staat er echter wel iets tegenover: ge-wel-di-ge service. Je krijgt een zitplaats, en vervolgens mag je naar ieder personeelslid (en dat zijn er veel) sumimasen roepen om een bestelling te doen en als ze dan je bier komen brengen kondigen ze zichzelf eerst aan met shitsurei itashimasu: “ik bega nederig een onbeleefdheid.” En het bier mag dan prijzig zijn, het (uitstekende) eten is weer goedkoop vergeleken bij onze kroeg-biba’s: voor de twee tot zes euro waarvoor je hier een compleet minigerechtje geserveerd krijgt (de nederigheid zit bij de prijs inbegrepen) krijg je bij ons natuurlijk nog geen halve bitterbal.
Tot slot verwachten de Japanners geen fooi, sterker nog, ze snappen het hele concept niet. Als je ze teveel geld zou geven en zou zeggen “laat maar zitten” zouden ze je alsnog met wisselgeld achterna lopen. Dat scheelt toch weer in de kosten 
Gisteravond toch iets anders dan de gebruikelijke izakaya-avonturen: we zijn naar een heus poolcafé geweest. In weerwil van zijn gebrek aan historische kennis – hij wist niet eens dat de Vikingen graag poolden en zich bij voorkeur op andermans bagagedrager lieten vervoeren, de barbaar – deed Eivind ons steil achterover slaan met zijn poolkunsten. Okee, soms was er mazzel bij, maar uit de resultaten bleek duidelijk dat hij keihard jokte toen ie zei dat ie het in geen tijden had gedaan… 
Gelukkig waren Je-Euh (Jean Etienne), Marina en ik ongeveer even slecht dus heb ik niet al teveel gezichtsverlies geleden.
