Zaterdag: Sankei-en

In Yokohama heeft lang geleden een rijkaard gewoond die een hele mooie tuin had. De rijkaard is er niet meer en de tuin is nu toegankelijk voor publiek. Tegen betaling, dat wel, maar dan heb je ook toegang tot allerlei (heel) antieke gebouwen en soms een verdwaalde tentoonstelling.
Miranda was helaas net te vroeg in Japan om het sakura-seizoen mee te maken (sakura = kersenbloesem; overal roze bomen en blije mensen), maar we bleken wel midden in het ikebana-seizoen (ikebana = Japans bloemschikken) te zitten, want net als in Kyoto hadden er ook in deze tuin mensen erg hun best gedaan op bloemstukken. Deze waren in een gebouw tentoongesteld, en vriendelijke vrouwtjes in traditionele kleding moedigden ons aan om vooral naar binnen te gaan en wezen ons de route binnen het gebouwtje.

[Show as slideshow]

 

Zondag: Harajuku en Ginza de marathon van Tokyo

Op zondag wilde ik Ginza en Harajuku laten zien. Harajuku is gelukt (maar de oogst aan verklede kindertjes viel me ietsje tegen), maar in Ginza konden we niet op de leuke afgezette straten met veel te dure winkels lopen omdat hij dit keer ook voor ons afgezet was. Iets met 42.195 kilometer rennen ofzo. Hmpf.

[Show as slideshow]

 

Maandag: chillen

Op ons laatste dagje samen in Japan hebben we rustig wat gewinkeld en ramen gegeten – Miranda blijkt een groot fan van Japans fastfood en stond erop dat we nog een keer ramen zouden gaan eten. Dit keer werd het de ramen-tent die altijd de Beatles draait.

Dinsdag: vertrek

Bijna had een op de baan neergestort vliegtuig Miranda’s vertrek verhinderd of voor heel lange tijd uitgesteld, maar uiteindelijk heeft ze maar anderhalf uur vertraging opgelopen. Jammer om haar nu alweer op het vliegtuig te moeten zetten en dan weer in m’n eentje met de trein naar huis terug te moeten, maar over twee maanden worden we weer herenigd.

Bij thuiskomst werd ik door een ernstig klinkende YISH-mevrouw aangesproken. Of mijn vrouw/vriendin hier vannacht had geslapen (in de hoop wat stomme Japanse regels te omzeilen had ik eerder gezegd dat ze mijn vrouw is, maar dat bleek niets te helpen). Jaja, want dat mag niet in het Student House, mensen te slapen hebben. Stel je voor…. Nee, ook als je twee bedden op je kamer hebt, zoals ik, en je vrouw komt langs, moet ze een aparte kamer huren. Dat hebben we voor de eerste twee nachten gedaan, en de andere nachten sliepen we ergens anders, maar voor deze laatste nacht had ik geen zin in een gaar hostel te gaan zitten en zijn we gewoon naar binnen gelopen. Ik dacht nog ermee weg te komen, maar…. ik was gezien.
Was die vliegtuigcrash toch nog een geluk bij een ongeluk, want daardoor had ik wel een geloofwaardig verhaal over waarom ze bleef slapen zonder dat ik iets had gezegd/gevraagd. “Maar het is natuurlijk niet de bedoeling dat er zomaar mensen blijven slapen!” Okee, ik zal het onthouden…

Bij gebrek aan iets beters te doen op mijn bij voorbaat aan de jetlag opgeofferde zondag besloot ik die middag de grootste tempel van Tsurumi (=mijn wijk, “een nare plaats om te wonen, met al die begraafplaatsen daar,” aldus sommige Japanners) op te zoeken, de Soji-ji. Dat ik daar niet eerder naartoe geweest ben! Een heerlijk groot tempelterrein om overheen te struinen, enorme gebouwen en niet teveel mensen. Voor Japanse begrippen vond ik het een oase van rust (dat betekent dat er voor Nederlandse begrippen nog steeds best veel mensen liepen ), en als ik op een zonnige middag eens zin heb in een stukje lopen zoek ik ‘m zeker nog een keer op!

[Show as slideshow]

 

[Show as slideshow]

 

Yokohama’s Chinatown en de Ma Zhu-mevrouw

In Chinatown was ik ook al een keer eerder geweest, en het lijkt erop dat er elke keer dat ik daar langsga er iemand me met zijn geloof wil laten kennismaken. Destijds hebben de Gohonzonners me uitvoerig ingeleid in hun geloof, en dit keer wilde ik Bart even de enige tempel van Chinatown laten zien – bleek ie ook open te kunnen zijn! Ik kon er namelijk de vorige keer wel gewoon omheen lopen, maar het was niet te zien dat ie ook “open” kon zijn.

We kijken naar binnen, maar ho! we moeten eigenlijk 100 yen betalen om naar binnen te mogen. We gooien allebei 100 yen in het spaarpotje naast de ingang en krijgen een kaartje van de vriendelijke mevrouw. Binnen is een altaar met een heleboel kniekussentjes ervoor. Het vrouwtje legt uit dat we plaats moeten nemen en drie keer moeten buigen. Dan moeten we onze naam aan de godin vertellen en nog een keer buigen. Vervolgens mogen we een wens doen (wereldvrede leek ons wel gepast – ik hoop alleen dat ze Nederlands verstaat) en nog wat buigen. Het vrouwtje haast zich naar een balietje en komt terug met een A4′tje met uitleg over Ma Zhu. Ze blijkt heel oud en heel krachtig te zijn. Naarmate ze krachtiger werd kreeg ze steeds indrukwekkender titels; met de wereldvrede moet het dus wel goedkomen. We vertrekken, en al buigend bedankt ze ons voor ons bezoek.

Dat vind ik zo schattig aan dit land: in Europa ben je gewoon de zoveelste klote-toerist, maar in Japan krijg je heel vaak extra aandacht van de toch al erg attent buigende “medewerkers” – zelfs als duidelijk te zien is dat je een toerist bent en dat je dus waarschijnlijk de taal niet eens spreekt (vaak geloven ze er hier trouwens zelf écht in, dus echte medewerkers zijn het niet bij die tempels, maar je snapt wat ik bedoel, toch?)..

Maar ook binnen Japan is de plaats waar ik slaap vaak genoeg aan verandering onderhevig. Ik woonde de eerste maand in Ishikawacho, daarna verhuisde ik naar een guest room in het student house. Die was duur, maar alvast twee keer zo groot als de vorige kamer. En nu zit ik in kamer nummer drie dit berichtje te typen. Ik woon nu op de 13^e verdieping (leuk is dat: de lift kreeg vandaag onderhoud ) in een kamer die zowat zo groot is als de flat in Uithoorn en die drie keer zo goedkoop is als de vorige (kleinere!) kamer. Komt met twee bureaustoelen, een tweepersoonsbed, extra whiteboards (lees: ramen en spiegels) en heel veel ruimte. Erg fijn natuurlijk allemaal, maar beddengoed bleek ik dan wel weer zelf te moeten regelen – alles behalve het bed, dus ook kussens en dekens enzo. Ook een waterkoker ontbrak, maar dat was natuurlijk een prima reden om zelf een hyperdeluxe stealthbomber waterkoker te gaan scoren bij Bic Camera.

Aanschouw: de Tiger PDJ-G220!! Met temperatuurweergave, timer, kinderslot, instelbaar op drie temperaturen, en hij geeft ook nog aan hoelang het duurt voor je water warm is. Zoals ze in Japan zeggen: sugoi!

Enige nadeel van deze kamer: nog geen internet. Dat kan er natuurlijk absoluut niet mee door, dus desnoods leg ik hier zelf een netwerkje aan… Tevens heb ik nu eindelijk een eigen brievenbus, dus alle fanmail mag naar:

Yokohama International Student House, Room 1304
4-171-23 Honchodoori 4-chome
Tsurumi-ku, Yokohama-shi, Kanagawa-ken
Japan

Hoop ik tenminste. Hou de post nog één dagje vast, dan kan ik het adres even controleren.

En u wilt natuurlijk foto’s zien, dus u krijgt foto’s. Detail bij de uitzichtfoto’s: ik kan mijn werk zien vanaf m’n balkon

[Show as slideshow]

 

Na een week van niets-bijzonders-uitvoeren werd het serieus tijd om weer ’s wat leuks te gaan doen. Het halve lab was ziek geweest, dus tijd om het herstel te bespoedigen met alcohol, want dat ontsmet. En het leuke van Japan is dat elke keizer er weer een paar nieuwe feestdagen bij verzint, en dat die meestal op vrijdag of maandag vallen. Op het moment van schrijven is het “Dag van de Dank voor de Arbeid”, en ja, daarvoor krijgt het hele land vrij. Komt mooi uit na een avondje zuipen

Voor gisteravond viel de keuze op het Hard Rock Cafe. Tot mijn eigen verbazing moest ik vaststellen dat ik überhaupt nog nooit in een Hard Rock Cafe was geweest, maar de iets hogere gaijin-dichtheid aldaar went snel genoeg. Gelukkig krijg je net als elders in Japan een tafeltje om aan te eten, dus zie je niet teveel andere gaijin (we willen natuurlijk niet met toeristen verward worden, bah, dus het is zaak bij andere gaijin uit de buurt te blijven). Helaas moet je wel buiten de zaak wachten tot ze een tafeltje voor je hebben om aan plaats te nemen… Ik denk dan “ik kan ook staand een biertje drinken tot er een tafeltje is”, maar daar doen ze hier niet aan.

Tja, dat Hard Rock Cafe is een wereld op zichzelf. Heineken op de tap (yeah!) maar drankjes onder de 6 euro werden niet geschonken (met uitzondering van de frisdrank, “free refills”. Yeah…). Gelukkig is het voordeel van een week niet uitgaan en cheap eten dat je geld over hebt voor duur pils zullen we maar zeggen. En voor dure hamburgers, zo bleek. Soit, mijn S.O.B.-burger was erg goed te eten, maar het was met afstand de duurste hamburger die ik in mijn leven heb verorberd. Maar dan mocht ik het Hard-Rock-gitaar-prikkertje houden. Denk ik tenminste. Tja, in Nederland zou ik in dit geval hebben vastgesteld dat de bierglazen kennelijk bij de prijs inbegrepen waren (niet zozeer omdat ik glaswerk nodig heb, maar uit een soort rechtvaardigheidsgevoel ) maar hier wordt die gedachte uit je hoofd verbannen zodra ie opkomt. Braaf voorbeeld doet volgen denk ik.

Nog voordat we ons comfort food in ontvangst mochten nemen ging de verlichting ineens knipperen en kwam er drie man personeel zingend en klappend aangelopen met een ijsje-met-sterretje om een klein meisje een “heppi bursdee” te wensen. Wij vrolijk meeklappen natuurlijk, Japanse kindjes zijn megaschattig. Maar naarmate de avond vorderde bleek dat hele “bursdee”-gedoe één grote nepperij te zijn: er bleken namelijk nog 4 jarigen in de zaal aanwezig te zijn. Nu weet ik niet hoe jullie vroeger je kinderverjaardagen vierden, maar ik wed om een HRC-biertje met je dat je ouders je voor jouw verjaardag nooit meenamen naar het HRC…

Na al deze verjaardagsvreugde de avond afgemaakt bij Marina. Met het nare YISH-beleid van “10-uur-’s avonds-je-gasten-de-deur-uit is bij Eivind en mij zuipen helaas niet echt een optie, en gelukkig is Marina zo gastvrij om daarvoor te compenseren. Op weg erheen “leende” Eivind Marina’s telefoon nog even om Morana een hilarisch smsje te sturen. Het smsje staat ergens tussen de foto’s; helaas trapte Morana er niet in Ik heb de kinders ook nog leren toepen; maar of ze er iets van is bijgebleven is twee…

[Show as slideshow]

 

Expensive burgers & five birthdays

After a week of doing nothing in particular my liver really felt it was time to be insulted again. Half the lab had fallen ill to Eivind’s Norwegian Killer Flu, so to help everyone’s recovery along we went out to have some beers, because, as you undoubtedly know, alcohol is a disinfectant. One great thing about Japan is that every emperor invents a couple of “new” national holidays, most of which fall on Mondays or Fridays, so we decided to turn Labour Thanksgiving Day into Hangover Sleep-Off Day.

Yesterday, the Hard Rock Cafe was the place to be. As I realized when we got there, I had actually never been to a Hard Rock Cafe before, but I got used to the slightly elevated gaijin-density soon enough. As in every Japanese establishment, your group gets a table to its own, so the other gaijin won’t bother you too much , but unfortunately, this does mean waiting outside until a table becomes available…

The Hard Rock Cafe is a world in itself. Heineken on draft, but apart from the (“free refills!”) sodas there are no drinks to be had at a reasonable price level. This is when the positive side to not going out and eating cheap food for a week comes around, because I could actually afford it this time.
The burgers, too, were of extraordinary proportions, price-wise that is. Granted, my S.O.B.-burger was quite nice, but it was also by far the most expensive burger I’ve ever consumed. I did get to keep the HRC-guitar-thingy that was holding it together, though. I think It’s funny, back home I would have just “assumed” that the glassware was included in the prices for our beverages – not because I’m really in need of more glassware, but out of a (twisted?) sense of justice – but in this place one can’t even think about doing such a thing… The Japanese people’s Goody Two-Shoes has its effect on me I guess.

By the way, just before we got our food, the lights in the place went haywire and then three employees came clapping and singing and wishing this girl next to us a “Heppi Bursday”. For a moment we considered declaring it was our birthday too, but fortunately we didn’t, because it wasn’t a really original idea: 4 (four!) other groups actually pulled the same joke. And they can’t really all have had their birthdays that night. I don’t know about you, but when I was a kid, my parents never took me to the Hard Rock Cafe when it was my birthday…

After all this “bursday”-joy we finished the night at Marina’s pad. With YISH’s great “no guests after 10pm”-policy, getting wasted at Eivind’s or my place is never really an option; so Marina’s hospitality has practically turned her place into the hangout of choice. Anyway, on the way there Marina’s phone was abused by Eivind to send Morana an alarming but funny message (see photo; she didn’t take the bait though) I remember also teaching the guys to play “toepen”, but I strongly doubt if any of them still remember the rules… (toepen is a Dutch card game that involves lots of drinking if played right, but that unfortunately involves no penalty imbibations when played in “teaching mode” – guess which one we played last night…)

[Show as slideshow]