En het laatste stukje van Miranda’s Japan-10-daagse.
Zaterdag: Sankei-en
In Yokohama heeft lang geleden een rijkaard gewoond die een hele mooie tuin had. De rijkaard is er niet meer en de tuin is nu toegankelijk voor publiek. Tegen betaling, dat wel, maar dan heb je ook toegang tot allerlei (heel) antieke gebouwen en soms een verdwaalde tentoonstelling.
Miranda was helaas net te vroeg in Japan om het sakura-seizoen mee te maken (sakura = kersenbloesem; overal roze bomen en blije mensen), maar we bleken wel midden in het ikebana-seizoen (ikebana = Japans bloemschikken) te zitten, want net als in Kyoto hadden er ook in deze tuin mensen erg hun best gedaan op bloemstukken. Deze waren in een gebouw tentoongesteld, en vriendelijke vrouwtjes in traditionele kleding moedigden ons aan om vooral naar binnen te gaan en wezen ons de route binnen het gebouwtje.
Zondag: Harajuku en Ginza de marathon van Tokyo
Op zondag wilde ik Ginza en Harajuku laten zien. Harajuku is gelukt (maar de oogst aan verklede kindertjes viel me ietsje tegen), maar in Ginza konden we niet op de leuke afgezette straten met veel te dure winkels lopen omdat hij dit keer ook voor ons afgezet was. Iets met 42.195 kilometer rennen ofzo. Hmpf.
Maandag: chillen
Op ons laatste dagje samen in Japan hebben we rustig wat gewinkeld en ramen gegeten – Miranda blijkt een groot fan van Japans fastfood en stond erop dat we nog een keer ramen zouden gaan eten. Dit keer werd het de ramen-tent die altijd de Beatles draait.
Dinsdag: vertrek
Bijna had een op de baan neergestort vliegtuig Miranda’s vertrek verhinderd of voor heel lange tijd uitgesteld, maar uiteindelijk heeft ze maar anderhalf uur vertraging opgelopen. Jammer om haar nu alweer op het vliegtuig te moeten zetten en dan weer in m’n eentje met de trein naar huis terug te moeten, maar over twee maanden worden we weer herenigd.
Bij thuiskomst werd ik door een ernstig klinkende YISH-mevrouw aangesproken. Of mijn vrouw/vriendin hier vannacht had geslapen (in de hoop wat stomme Japanse regels te omzeilen had ik eerder gezegd dat ze mijn vrouw is, maar dat bleek niets te helpen). Jaja, want dat mag niet in het Student House, mensen te slapen hebben. Stel je voor…. Nee, ook als je twee bedden op je kamer hebt, zoals ik, en je vrouw komt langs, moet ze een aparte kamer huren. Dat hebben we voor de eerste twee nachten gedaan, en de andere nachten sliepen we ergens anders, maar voor deze laatste nacht had ik geen zin in een gaar hostel te gaan zitten en zijn we gewoon naar binnen gelopen. Ik dacht nog ermee weg te komen, maar…. ik was gezien.
Was die vliegtuigcrash toch nog een geluk bij een ongeluk, want daardoor had ik wel een geloofwaardig verhaal over waarom ze bleef slapen zonder dat ik iets had gezegd/gevraagd. “Maar het is natuurlijk niet de bedoeling dat er zomaar mensen blijven slapen!” Okee, ik zal het onthouden…
), en als ik op een zonnige middag eens zin heb in een stukje lopen zoek ik ‘m zeker nog een keer op!
) in een kamer die zowat zo groot is als de flat in Uithoorn en die drie keer zo goedkoop is als de vorige (kleinere!) kamer. Komt met twee bureaustoelen, een tweepersoonsbed, extra whiteboards (lees: ramen en spiegels) en heel veel ruimte. Erg fijn natuurlijk allemaal, maar beddengoed bleek ik dan wel weer zelf te moeten regelen – alles behalve het bed, dus ook kussens en dekens enzo. Ook een waterkoker ontbrak, maar dat was natuurlijk een prima reden om zelf een hyperdeluxe stealthbomber waterkoker te gaan scoren bij Bic Camera.
Tja, in Nederland zou ik in dit geval hebben vastgesteld dat de bierglazen kennelijk bij de prijs inbegrepen waren (niet zozeer omdat ik glaswerk nodig heb, maar uit een soort rechtvaardigheidsgevoel 
) was ik natuurlijk erg toe aan pizza. Maar tegen de tijd dat de pizza aankwam (Sylvia wordt gebeld: “is er een konbini in de buurt?” “is er een bibliotheek in de buurt?” Kom op, achterlijke koerier, hier met die pizza! 
