Joost in Japan

Ik leef nog! Vlucht ANA 671 is veilig geland op het vliegveld van Hiroshima. Grappig waren Japanse reis”rituelen”. De mannen van de pushback stapten uit hun pushback-autootje en toen stonden er drie platformmedewerkers het vliegtuig uit te zwaaien. En buigen! De stewardess stootte me (= de enige gaijin in het vliegtuig) tijdens de vlucht nog even aan om me erop te wijzen dat ik Mount Fuji boven het wolkendek kon zien uitsteken.

Maar goed, Hiroshima. Om half tien was ik op het station, met de hele dag nog voor me. Het is moeilijk voor te stellen dat alles 65 jaar geleden compleet verwoest is geweest. Letterlijk met de grond gelijk gemaakt. Eerst dus maar het vredespark gedaan. Het vredespark ligt op een (schier)eiland dat heel dicht bij het hypocentrum van de ontploffing lag. Naast het park staat de “A-Bomb Dome”, het gebouw dat het dichtst bij de ontploffing was waar nog iets van overeind stond. Eindelijk een ruïne! Ik hou wel van ruïnes, daar kun je zelf bij bedenken waar het voor heeft gediend, maar de Japanners bouwen altijd alles weer op als het stukgaat, of geven het een nieuwe functie. Kan ik wel begrijpen, want zowat alles is van hout, maar het is toch ook een beetje zonde.

Hoe dan ook, helaas mocht je het vervallen gebouw niet in, dus daarna ben ik het park in gegaan. Als eerste liep ik tegen het kindermonument aan. Dat is geïnspireerd door een meisje dat dacht van haar door de bom opgelopen leukemie te zullen genezen als ze duizend vogels zou origamiën. Helaas heeft ze de duizend nooit gehaald, maar er worden nu wel elk jaar heeeeel veel vogels naar dat monument toegebracht.

Al meteen bij dat monument werd duidelijk dat dit geen makkelijk dagje sightseeing zou worden. Het stikte daar namelijk van de schoolklassen die op excursie waren. Ben ik natuurlijk een voorstander van, dat ze hun kinderen vertellen dat oorlog fout en naar is, maar als ik niet op tijd had bedacht dat ik in het vredespark liep zou ik er een paar de nek hebben omgedraaid. Monument bekijken? Eerst 200 (!) kindjes aan de kant beuken. Vredesbel luiden? Vergeet het maar, er zijn nog twee wachtende schoolklassen voor u. Enzovoort.

Gelukkig waren de kinderen vooral geïnteresseerd in het kindermonument, dus de rest van het park was wat rustiger. De cenotaaf (regenboogvormig monument) ter nagedachtenis aan alle bomslachtoffers, de vlam die pas gedoofd wordt als er geen kernwapens meer op aarde zijn, en het vredes-/oorlogsmuseum lagen prachtig op een rij, daar is duidelijk over nagedacht. En van de andere kant bezien kon je door de cenotaaf de vlam én de A-Bomb Dome op een rij zien liggen. Het museum was goed, maar vertelde weinig dat ik niet al wist. “Mooi” waren vooral de halfverkoolde spullen en de bijbehorende verhalen van de mensen die ze aan het museum hadden geschonken.

Voor wat luchtiger toerisme ging ik naar het kasteel van Hiroshima. Dat was ook verwoest in 1945, maar gedeeltelijk gerestaureerd. Na het kasteel ging ik naar de nabijgelegen tuin om er weer aan herinnerd te worden hoe gaaf Japanse tuinen ook alweer zijn. Eindeloos kijkplezier in de maar 4 hectare grote tuin. Allerlei schattige theehuisjes en miniatuurlandschappen, die zo zijn neergelegd dat je telkens weer iets nieuws vindt.

Om 3 uur mijn spulletjes uit het stationskluisje gehaald en ingecheckt in de jeugdherberg, K’s House. Een hele nette tent: schoon, aardige mensen, goeie voorzieningen en dat alles voor 2 tientjes per nacht – daar zit ik goed voor de komende twee nachten. Na een flinke wandeling (nieuwe schoenen!) en een diner in een oer-Japanse okonomiyaki-tent kwam ik er terug voor de avond en nacht. Wat me opvalt is de enorme cheapheid waar ze van uitgaan. Goed, ik heb nog nooit écht in een jeugdherberg overnacht, dus ik ben niets gewend, maar ze zijn er erg op gericht om alles zo goedkoop mogelijk te maken, Zowel het personeel in hun adviezen (in goed Engels, hulde!) als de medereizigers die ik hier heb ontmoet. Terwijl ik dit stukje zit te typen om tien uur ’s avonds zitten er twee aan de instant-noedels en twee aan de boterhammen Nutella, terwijl ik zojuist Hiroshima-se Okonomiyaki heb gegeten, een specialiteit uit de culinaire hoofdstad van de regio, kostte wel 6 euro! :S . Is dat nou de avontuurlijke Lonely Planet-mentaliteit?

Morgen staat Miyajima op het programma, en misschien nog een nabijgelegen dorpje van het een of ander, want Hiroshima zelf is na een dagje stappen wel “op”. Ik ben ook wel “op” trouwens, want ik moest al om vijf uur “op” vanmorgen om het vliegtuig te halen. Ik zet de foto’s er dus wel “op”, maar ik heb ze verder niet geselecteerd of uitgezocht dus let goed “op”! (en ja, ook het stukje van vandaag kan minder warrig zijn, maar ja, nu heb je het tenminste nog op dezelfde dag )

[Show as slideshow]

 

(View full post for English)

“Kaartje voor de Shinkansen kopen? Dan moet je gewoon naar die ene automaat bij de westingang van het station gaan, die kun je op Engels instellen, is eitje!”

Morana, 12 mei 2009

Joost naar het station. Gaat bij de meneer voor m’n neus in de rij de enige Shinkansen-kaartjesautomaat stuk.

“Hahahaha, er staat “gereserveerde stoel” achterop je t-shirt!”

Ishihara-san, september 2008

Joost naar het loket.

“Vrije-keuze-stoel?”

Loketmeneer

Ter info: vrije-keuze-stoelen zijn rottig, want je betaalt maar 500 yen minder op een kaartje van tegen de 10000 yen en je weet dan niet eens zeker of je wel een zitplaats hebt.

“Nee, gereserveerde stoel, alstublieft”

Joost

O zo leerzaam, t-shirtst met willekeurige teksten achterop. Who’s laughing now?

(dit is het kaartje van Hiroshima naar Himeji voor komende zaterdag. Behalve Himeji, Hiroshima en Miyajima heb ik besloten ook Nagoya aan te doen, en met wat mazzel vind ik daar een capsule-hotel. Dat moet je ook een keer geprobeerd hebben, toch?)

Lees de rest van deze post // read the rest of this entry »

Op Odaiba was ik al een paar keer geweest, maar mijn autohobby ten spijt heb ik tot nu toe Tokyo Mega Web telkens moeten overslaan. En da’s zonde, want Toyota’s gratis “autopretpark” schijnt toch best leuk te zijn… daarom ben ik daar vandaag naartoe gegaan, en ik heb meer absurde dingen gezien dan op menig uitstapje naar Tokyo…

Naar Odaiba gaan is altijd leuk, want dan kun je met de Yurikamome. En omdat ik dat al een paar keer eerder heb gedaan weet ik precies hoe je moet zorgen dat je op de eerste rij zit Dat begon dus al leuk. (voor de liefhebber: stap op in Shimbashi, het begin-/eindpunt, maar stap niet in de trein die al klaarstaat (daar zijn de goeie plaatsen altijd allang bezet) en wacht bij het begin van het andere perron. Gegarandeerd op de eerste rij!)

Tokyo Mega Web heeft niets met webben te maken, eigenlijk snap ik niet waarom ze het zo hebben genoemd. In feite is TMW een hele grote Toyota-showroom, maar dan met attracties zodat het een uitje voor het hele gezin wordt. En geloof het of niet, mensen gaan hier gewoon met het hele gezin naartoe. Bij binnenkomst komt het ook niet echt over als bij een autodealer. Ik liep langs auto’s die de hele tijd werden “bijgepoetst” door medewerkers. Het zal je baan maar zijn. Ik zag gezinnetjes met z’n allen poseren bij een auto. Kindje achter het stuur, papa achter het stuur, je kunt het zo gek niet bedenken of ze doen het. Op de foto gaan in een veredelde showroom vind ik al op het randje, maar de show die voor de kinders werd opgevoerd was over het randje. Kleurige en vooral luidruchtige poppetjes met absurde kapsels dansten over het toneel, en op een bepaald moment gingen ze met hun schattige koppies met z’n drieën één ander poppetje in elkaar slaan. Inclusief sound effects. Toyota voedt uw kinderen wel op.

Maar Toyota zorgt natuurlijk dat er ook voor volwassenen (en grotere kinderen, en je mag zelf bepalen tot welke van die categorieën ik behoor) genoeg te doen is. Een minimuseum met klassieke auto’s uit vooral Amerika en Europa (een Traction Avant gezien, en een DeLorean, en zo’n Messerschmitt-driewieler), een permanente tentoonstelling van technologische snufjes door de jaren heen (van autodashboards tot rolstoelen uit het jaar 2050, en een rijtje Toyota’s zonder rechtervoordeur zodat je kon ervaren hoeveel fijner het is om in een nieuwe Prius te stappen dan in een 20 jaar oude Corolla – behalve de lekkerdere stoelen voelde ik het niet zo), een winkeltje met vooral raceteamspullen en een paar formule I-dingen.

Maar een autopretpark is natuurlijk niet compleet als je niet zelf mag rijden. Er stonden racesimulatoren, en ik heb de veiligheids-rijsimulator geprobeerd. Dan moest je één keer met, en één keer zonder veiligheidssnufjes over een rallybaan rijden, zodat je kon ervaren hoe *kuch* veilig je bent dankzij al die Toyota-snufjes – als je ooit per ongeluk van de weg raakt en op een rallybaan belandt die je zo snel mogelijk moet afleggen . Zonder snufjes haalde ik het rondje niet binnen de twee minuten die je kreeg (net als alle anderen trouwens). Overigens geef ik de schuld aan het apparaat: dat liet een auto voor je uit rijden zodat je weet hoe het parcours loopt. Allemaal leuk en aardig, maar toen ik ‘m wilde inhalen keek ie niet goed in z’n spiegel en sneed ie me af – strafpunten voor mij. Auw… Met snufjes heb ik netjes zonder brokken het parcours uitgereden. Toch nog best trots op mezelf , want dat had ik verder niemand anders zien doen (Japanse methode: “altijd vol gas, dan ben je sneller.” Wat een contrast met hun slakkegangetje in het echte leven…)

Dan waren er nog de automatische auto’s: door het hele park lag een baan met 4 “stations” waarop volautomatische auto’s rijden. Op start drukken en je gaat in 7 minuten over het hele park (voor 200 yen, dat wel). Niet op rails, maar gewoon op wielen; je ziet (aan het schokkende draaien) hoe het stuur door een computer wordt bediend. Best grappig, een soort Yurikamome-auto, maar nog grappiger was alle Japansheid eromheen: de auto’s waren in vrolijke dessins beschilderd, en binnenin had je een hip muziekje met op de maat van de muziek knipperende gekleurde binnenverlichting. O, en een willekeurige medewerkster die ik voorbij reed begon naar me te zwaaien – ‘t is net Disneyland met Toyota’s.

En een autopark is geen autopark als je niet zelf mag rijden. Dat kan natuurlijk ook, maar dan wel op z’n Japans. Dat wil zeggen, je moet een auto reserveren voor een bepaalde tijd en dan mag je twee rondjes over een speciaal parcours. Bij de reservering moet je opgeven of je een automaatrijbewijs hebt of een gewone, maar helaas, alle auto’s waar je uit kan kiezen zijn automaten, dus waarom ze het vragen… Hoe dan ook, tien minuten voor tijd meld je je bij de “Ride One”-balie (raido wan, in goed Japans) en moet je je rijbewijs laten zien. Ik wist dat ik mijn internationale moest meenemen, en voor m’n veel stoerdere en officiëler uitziende roze plasticje hadden ze dan ook geen enkele belangstelling. Ik kreeg een rol snoep mee (?) en de veiligheidsinstructies in het Engels. Die instructies moest ik vervolgens alsnog in het Japans aanhoren met de rest van de groep (gordel om, niet de motor starten voor we het zeggen, niet spelen met de walkie-talkie behalve in noodgevallen, pas op dat je niet tegen de zijkant van de baan aanrijdt (!) en niet harder rijden dan 40, bla, bla en nog eens bla), en 10 minuten wachten later stond de Toyota iQ op me te wachten.

Snel een fotootje van het autootje gemaakt en toen kwam er een man in een net-niet-strak pak op me af. Nog een keer m’n internationale rijbewijs laten zien (had ik al eens opgemerkt dat het een mega-aanrader is om zo’n ding mee te nemen?!), en m’n reserverings- en betaalbewijs (het ritje kostte 300 yen. Vooruit, daar kan ik mee leven). Eenmaal in de auto netjes gewacht tot de stem over de walkie-talkie zei dat de motor aan mocht, en één voor één mochten de auto’s uit het rijtje het parcours op. Het parcours meet zo’n 1.3 kilometer (volgens de beschrijving) en er zit een rondje over een nagebouwd Europees-achtig pleintje met fonteintje in en een stukje nagebouwde Japanse snelweg. Nouja, zo’n scherpe bocht op de snelweg, want je mag natuurlijk maar 40. En een slalom; die slalom was toch wel een van de leukste dingen want daarbij voel je de vaart tenminste een beetje – ik had even een motorrijles-flashback. Na twee rondjes was het avontuur voorbij, en werd er netjes voor me gebogen toen ik de auto achteraan het rijtje had aangesloten en de motor had uitgezet.

Het grappigste van die mini-proefrit waren eigenlijk de Japanners. Ze zoeken steevast de allergrootste bak uit die ze kunnen meekrijgen, meestal een Prius of een Crown, en dan gaan ze – op z’n Japans – met een slakkegangetje over het parcours, want stel je voor dat je per ongeluk tegen de zijkant van de baan aan rijdt. Pffft, dan was die iQ een veel leuker autootje: geen moeilijk gedoe met een auto die eigenlijk te groot is voor de bocht (dat waren die grote wagens ook niet hoor, maar Japanners overdrijven altijd een beetje daarmee) of motoren met veel teveel vermogen voor de baan. En nog zoiets Japans: voor iedere attractie lieten ze volkomen zinloze lijstjes met regels zien: je moet langer zijn dan 1.35, je mag niet zwanger zijn, je mag niet te fysiek invalide zijn om mee te kunnen doe, je moet je gordel om doen, bla, bla en nog eens bla. Netjes in het Engels, dat dan weer wel.

Je begrijpt, hiep hoi Joost autorijden . Maar er was nog iets anders dat het vermelden waard is: het winkelcentrum ernaast. Het heet VenusFort, niet een naam die ik een winkelcentrum zou geven, maar nog verrassender dan de naam is het interieur. Er is gewoon een compleet “generiek Europees” thema uitgewerkt. Het is moeilijk te beschrijven, kijk maar gewoon naar de foto’s… En tenslotte was op de begane grond van dat winkelcentrum (het “family”-gedeelte) de absurdste dierenwinkel die ik ooit gezien heb. Tientallen puppy’s en kittens die achter glas op hun allerschattigst op een nieuw baasje zaten te wachten. Soms inclusief poekie-poekie geluidjes of tegen het glas aan springen. Net als bij de Toyota’s liep hier iemand rond om de hondjes “op te poetsen”, zodat ze er éxtra schattig uitzagen. En mensen namen gewoon allemaal hun (steevast ondermaatse) hondjes mee naar de dierenwinkel. In kinderwagentjes. Of met jasjes aan. Helaas, foto’s maken mocht niet, dus wat ik stiekem heb geschoten toont alleen de commotie en niet de eigenlijke hondjes, maar neem van mij aan – best-wel een absurde dierenwinkel.

Toen buiten het openluchtconcert van een marginaal interessante Japanse popster was afgelopen (tien professionele fotografen stonden op hun zaterdagmiddag foto’s te maken van een overjarige Backstreet Boy. Aargh!) en de honderden verzamelde Japanners zich over het terrein verspreidden was het tijd voor mij om me uit de voeten te maken. Vanuit de automatische auto’s de automatische trein in terug naar Tsurumi, me afvragend hoe ik al deze absurde indrukken in een blogverhaaltje moet zien te proppen…

[Show as slideshow]

 

En als je de filmpjes van een dagje Odaiba aan elkaar plakt krijg je dit:

En ik maar moeite doen om een beurs te krijgen voor Japan… De Japanse minister van Financiën heeft in zijn wijsheid besloten om de kredietcrisis te lijf te gaan door iedereen in Japan gratis geld te geven. Dat gaan ze dan weer uitgeven, ziet u, en dan blijft de economie op gang. Is de bedoeling tenminste. Of economen dit plan verantwoord vinden valt nog te bezien, en ook binnen Japan is de uitdeelactie controversieel, maar ik ben in ieder geval vóór. Ik krijg namelijk ook geld. En dat terwijl ik waarschijnlijk het land al uit ben tegen de tijd dat het geld wordt uitgedeeld… Dat wordt misschien nog wel een probleempje, want de Japanners kennende houden ze in de kleine karaktertjes wel rekening met dat soort gevallen. Maar toch proberen natuurlijk!

Paar tientjes zeker? Mis! Iedereen casht 12000 yen, bijna 100 euro (!), en iedereen onder de 18 of boven de 65 krijgt daar nog eens 8000 yen bovenop. Formuliertje invullen, knip-uit-plak-op doen met een kopietje van je gaijin card en incasseren maar.

Dus…. kom maar door met die Japanse Zalmsnip!

(O ja, leuk stukje uit de instructies: iedere persoon die wel op het formulier staat aangegeven maar waarvoor je géén geld wilt ontvangen, moet je met rode inkt doorstrepen. Mwoehahaha!)

Ik heb volgens mij al een keer of honderd opgemerkt dat winkelen in Japan een hele belevenis is. Vandaag het begin van de cursus “shoppen op z’n Japans”: Donki en Daiso.

Daiso is een winkel die van alles verkoopt voor 100 yen (105 incl. BTW). Alles? Ja, ongeveer alles. Een soort 100-yen-shop on steroids. Eetstokjes van hout of metaal, planten, bordjes (“WC”, “Privé”, “Niet Roken”, etc.), snoep & frisdrank, cosmetica, frutsels (veel, veel frutsels), puzzelboekjes, hout (!), pennen en potloden, schrijfblokken, agenda’s, en zo nog ongeveer honderd categorieën. Verreweg de leukste Daiso vind je in Harajuku in Takeshita-doori (vergeet die straatnaam maar meteen, want het is de allerdrukste straat in Harajuku dus die kun je moeilijk missen), de andere Daiso’s hoef je daarna niet meer in te gaan want die zijn niet half zo leuk.

Maar dan deze. Don Kihoote (Japans voor Don Quixote), in de volksmond Donki. Die verkopen écht alles, en vaak nog voor spotprijzen ook. Enige nadeel is dat je je weg door honderden Japanners moet ellebogen, maar dat is deze winkelervaring wel waard. Telefoons, hoeden, overhemden, stropdassen, koffers, stofzuigers, kussens, merkhorloges, sieraden? Koop je bij Donki (althans, kun je bij Donki kopen). Gekke hoeden? Donki. Olifantenonderbroek met slurf? Juist, Donki… Koeienpak? Je raadt het al. De gezelschapsspelletjes liggen toepasselijk naast de seksspeeltjes, die paradoxaal genoeg in het hyperpuriteinse Japan een meterslange muur in beslag nemen. Voor lingerie moet je weer een verdieping lager zijn. Jawel, want de Donki in Yokohama heeft maar liefst vijf verdiepingen… Shopplezier gegarandeerd, dat begrijp je.

Ik heb mijn zondag gebruikt om te proberen mijn verzameling spullen die iedere moderne Japanse man nodig heeft compleet te maken. Daarom ben ik sinds vandaag de trotse eigenaar van:

Een Mahjong-spel. Mahjong doen ze hier in plaats van klaverjassen, dus niet de solitairvariant waaraan je nu waarschijnlijk denkt (“memory met de plaatjes naar boven”). Probleem is alleen dat die Mahjong-sets schreeuwend duur zijn (10000 yen, of zo’n 100 euro, is geen uitzondering). Lang leve Donki: 3000 yen. Let ook op het plakkertje “15000 yen” Â (en als je toch bezig bent de details op de plaatjes te bestuderen, helaas voor mij geldt voor Mahjong-sets blijkbaar “hoe zwaarder, hoe beter”, want een ander plakkertje vermeldt trots dat de set wel 2000 gram weegt)

Teensokken!

En…. een Hello Kitty-onderbroek!
(zonder slurf, vunzigaards! Ben ik alvast de eerste opmerking in de comments voor… )

Lees de rest van deze post // read the rest of this entry »

Bij op reis gaan hoort voorpret. En betalen. Voor ik naar Japan ging had ik maandenlang visum- en beursvoorpret. En ik moest flink betalen. Voor ik in november voor het eerst in Japan met de auto op “stap” ging had ik voorpret (klik hier om je geheugen op te frissen), en uiteraard moest ik daar ook voor betalen. En met op het moment van schrijven nog een maand te gaan in het land van de rijzende zon begint mijn (binnenlandse) reislust toch flink te kriebelen. Zoveel heb ik buiten de omgeving van Tokyo namelijk ook weer niet gezien… je raadt het al, omdat daar flink voor betaald dient te worden.

Met een verlanglijstje in de hand (Hiroshima, Miyajima, Himeji) ben ik na uren internetten op het volgende reisschema uitgekomen:

• Met het vliegtuig van Haneda (vliegveld van Yokohama) naar Hiroshima. Jep, dat was drie tientjes goedkoper dan de trein… en het kost twee uur minder, want inchecken mag tot een kwartier voor vertrek (!!). Na 80 minuutjes vliegen kom ik om 08.15 aan in Hiroshima, met de hele dag nog voor me.
• Hiroshima en Miyajima bekijken. Uiteraard een paar nachtjes blijven slapen om alles te kunnen zien.
• Met de Nozomi Shinkansen (snelste trein die ze hebben!) naar Himeji, alwaar Japans mooiste kasteel zonovergoten en wel op me staat te wachten. Nouja, in ieder geval staat ie op me te wachten, dat zonovergoten zien we dan wel weer.
• Ergens een nachtje slapen (waarschijnlijk in Kobe) en dan met de Nozomi weer terug naar Yokohama.

Ik voel me al bijna een echte Japanner, die worden namelijk enthousiaster naarmate ze in een bepaalde tijd meer verschillende vervoersmiddelen gebruiken. Kabelbanen en trams scoren vooral hoog, maar ik denk dat het vliegtuig en de shinkansen (plus een paar boemeltreintjes) daar niet voor onderdoen. Als added bonus mis ik door op donderdag de 14e te vertrekken handig genoeg een vergadering waarvan ik nu al weet dat ie twee uur zal duren en niets zal opleveren.

In ruil voor dit alles ga ik wel aanstaande maandag, dinsdag en woensdag werken. Dat zijn nationale feestdagen en da’s wel heel leuk en zo, maar heel Japan gaat dan op stap en alles wordt duur en zo… Op deze manier ben ik voor het reizen “slechts” zo’n 42.500 yen kwijt, met nog een paar nachtjes jeugdherberg erbij en iets te eten is dat precies m’n belastingteruggaaf van 2008. Leuker kunnen we het niet maken…

Golden Week komt eraan, de week dat heel Japan op z’n gat ligt omdat er drie nationale feestdagen in dezelfde week vallen. Volgende week maandag, dinsdag en woensdag zijn vrij (dankzij het “Happy Monday”-systeem worden feestdagen die in het weekend vallen automatisch doorgeschoven naar de eerstvolgende werkdag!), en vandaag was het Showa-dag. Showa was de vorige keizer dus in die zin is het een vervangende Koninginnedag – behalve dat er verder op Showa-dag niks te doen is.

Nouja, niets speciaals dan. April en mei zijn zo ongeveer de beste maanden om in Japan te zijn qua klimaat, de winter is rottig en de zomer is vochtig, dus het werd een dagje strand met twee Italiaanse meiden. Bal mee, boek mee en zwembroek mee – maar natuurlijk niet zwemmen in het nog veel te koude water. Och, kijken hoe de windsurfers onderuit gaan is ook best leuk…

’s Middags gingen we op zoek naar eten. Omdat geroosterd kippehol (“roast chicken // hole”) niet zo appetijtelijk klonk werd het niet de Italiaan (die overigens ook de Italiaanse gerechtnamen niet kon spellen) maar de “Red Lobster”… alwaar we alsnog pizza aten.

Daarna zijn we doorgelopen naar “Denny’s” en hebben we op het terrasje met uitzicht op het strand plaatsgenomen. Dat vanaf die plek te zien was dat het strand eigenlijk niet zoveel voorstelde (zie foto) deed gelukkig niet af aan het vakantiegevoel dat een koud biertje op een zonnig terras je zo gemakkelijk geeft. Ik waande me weer even in Griekenland en vroeg me tegelijkertijd af wat die gekke Italianen in het zonnetje met een bak koffie moesten. Hmmm.

Jaaa, doe mij maar wat vaker een feestdag in april en mei. O wacht, er komen er nog drie aan! En op die dagen ga ik…. werken. Maar wees gerust, ik doe dat alleen omdat ik ze dan tegen drie andere dagen kan ruilen zodat mijn tripje naar Hiroshima, Miyajima en Himeji niet in de duurste en drukste week van het jaar valt. Daarover t.z.t. meer…

[Show as slideshow]