Maanden voor vertrek heb ik bij Cheaptickets.nl mijn retourtje Japan geboekt. Maar wat wil het geval, in december kreeg ik een mailtje van cheaptickets.nl dat ze mijn vlucht wilden wijzigen in iets bijzonder ongunstigs. Niet alleen dwongen ze me om in de ochtendspits in plaats van ’s middags het Tokiose treinnet te trotseren, maar ze gaven me ook nog eens een overstaptijd van 5 uur en 10 minuten als extra bonus. Hiep hoi! Dus ik mailde de Cheaptickets-people of dat niet anders kon. Een bloemlezing uit het onbegrijpelijke mailtje dat ik van ze ontving:

• Deze alternatief is de beste verbinding die wij hebben kunnen vinden in het systeem van de airline.
• Alle andere vluchten gaan via lhr en lgw eerst. (???)
• Graag ontvangen wij uw akkoord op de ticket aan te kunnen passen.
• De luchtvaartmaatschappij houdt zich het recht voor elk vluchtschema ten allen tijde te wijzigen zonder opgave van reden.
• Alternatief die wij hebben doorgestuurd was de beste aansluiting,andere vluchten zoals eerder doorgegeven gaan via lhr-lgw(twee keer overstappen)

O ja, en behalve deze taalfoutenkannonade het vriendelijke verzoek binnen 24 uur te reageren. Het pure lef! Een week, vier mailtjes en drie medewerksters verder hebben ze me op een vlucht weten te zetten die “slechts” drie uur overstaptijd heeft. Het kon dus wel…

Vorige week vrijdag kreeg ik weer mail van Cheaptickets. Ze hadden me teruggezet naar die vlucht met 5 uur overstaptijd omdat BA die andere heeft geschrapt. Bang om weer een pijnlijke en langdurige taalkundige marteling te moeten ondergaan heb ik na één mailtje (uiteraard binnen 24 uur…) voor de zekerheid maar meteen British Airways opgebeld.

Wat een verademing is het om gewoon BA op te bellen via Skype. Iedere keer een beleefde en competente medewerker aan de telefoon. Tuurlijk meneer, we hadden u al op de vlucht van 1600 uur staan (hadden de cheaptickets-mensen dat toch wel al goed geregeld. Hmmm…). 70 minuten overstaptijd klinkt al een stuk gunstiger dan 5 uur. De vorige keer verveelde ik me na anderhalf uur namelijk al te pletter op het lawaaiige Heathrow. En als ik door vertraging m’n aansluiting mis? Dan krijg ik alsnog die vlucht van 20.00 uur die ze me wilden geven, en als die vol is stoppen ze me op hun kosten in een hotel of in een vliegtuig van een andere maatschappij. Dankjewel BA-meisje. En excuses dat ik je niet heb verteld dat ik gewoon Nederlands kon. Zo doortrapt ben ik dan weer wel

10 minuten telefoneren. Voor hetzelfde resultaat had ik zeker vijf (slecht gespelde) mailtjes van Cheaptickets moeten doorstaan… ETA: 2 juni, 18h15 op Schiphol. Vier uur eerder dan onder mijn oorspronkelijke reisschema.

En omdat ik jullie allemaal zo lief vind hier nog een willekeurige foto. Dit zijn mijn Riken-mascottes Squit de Muis en de Naamloze Schildpad.

Daiso is een winkel die van alles verkoopt voor 100 yen (105 incl. BTW). Alles? Ja, ongeveer alles. Een soort 100-yen-shop on steroids. Eetstokjes van hout of metaal, planten, bordjes (“WC”, “Privé”, “Niet Roken”, etc.), snoep & frisdrank, cosmetica, frutsels (veel, veel frutsels), puzzelboekjes, hout (!), pennen en potloden, schrijfblokken, agenda’s, en zo nog ongeveer honderd categorieën. Verreweg de leukste Daiso vind je in Harajuku in Takeshita-doori (vergeet die straatnaam maar meteen, want het is de allerdrukste straat in Harajuku dus die kun je moeilijk missen), de andere Daiso’s hoef je daarna niet meer in te gaan want die zijn niet half zo leuk.

Maar dan deze. Don Kihoote (Japans voor Don Quixote), in de volksmond Donki. Die verkopen écht alles, en vaak nog voor spotprijzen ook. Enige nadeel is dat je je weg door honderden Japanners moet ellebogen, maar dat is deze winkelervaring wel waard. Telefoons, hoeden, overhemden, stropdassen, koffers, stofzuigers, kussens, merkhorloges, sieraden? Koop je bij Donki (althans, kun je bij Donki kopen). Gekke hoeden? Donki. Olifantenonderbroek met slurf? Juist, Donki… Koeienpak? Je raadt het al. De gezelschapsspelletjes liggen toepasselijk naast de seksspeeltjes, die paradoxaal genoeg in het hyperpuriteinse Japan een meterslange muur in beslag nemen. Voor lingerie moet je weer een verdieping lager zijn. Jawel, want de Donki in Yokohama heeft maar liefst vijf verdiepingen… Shopplezier gegarandeerd, dat begrijp je.

Ik heb mijn zondag gebruikt om te proberen mijn verzameling spullen die iedere moderne Japanse man nodig heeft compleet te maken. Daarom ben ik sinds vandaag de trotse eigenaar van:

Een Mahjong-spel. Mahjong doen ze hier in plaats van klaverjassen, dus niet de solitairvariant waaraan je nu waarschijnlijk denkt (“memory met de plaatjes naar boven”). Probleem is alleen dat die Mahjong-sets schreeuwend duur zijn (10000 yen, of zo’n 100 euro, is geen uitzondering). Lang leve Donki: 3000 yen. Let ook op het plakkertje “15000 yen” Â (en als je toch bezig bent de details op de plaatjes te bestuderen, helaas voor mij geldt voor Mahjong-sets blijkbaar “hoe zwaarder, hoe beter”, want een ander plakkertje vermeldt trots dat de set wel 2000 gram weegt)

Teensokken!

En…. een Hello Kitty-onderbroek!
(zonder slurf, vunzigaards! Ben ik alvast de eerste opmerking in de comments voor… )

PS. Hoewel de Japanners Mahjong in dronken toestand (= na 2 biertjes…) kunnen spelen ben ik al een hele avond bezig met het doorgronden van de regels. Voor wie een idee wil krijgen van de moeilijkheden die daarbij komen kijken, google voor de grap eens op “mahjong rules japanese”. Owh mijn homies gaan zooo blij zijn met dit alternatief voor klaverjassen…

(oh, min of meer NSFW)

Ja. Videobanden. Zó 20e eeuw… Alhoewel op eentje staat dat ie in 2000 is geproduceerd. Doosjes zijn leeg trouwens, mocht je het je afvragen Het roept toch een hoop vragen op, zo’n vondst. Maar ondanks mijn nieuwsgierigheid hoop ik dat ik het antwoord op deze vragen nooit vind…

(Leuk detail: “The mouthful charge of ejacuration”. Mwoehahaha Oh, en diezelfde band kostte ooit 15000 yen, of een euro of 100. Geen wonder dat ze ‘m hebben meegenomen…)

[Show as slideshow]

 

English: Curiosity

Curiosity is a thing every proper scientist needs. But some of the things a curious person discovers in daily life… Curious as to what is in the hollow space above my kitchen cupboards, I lifted a panel in the adjoining bathroom and had a look. This is what I found…

[Show as slideshow]

 

Yes. Somebody’s secret stash of VHS tapes. Sooo 20th century… Although one of them was produced in 2000, if the text on the box is to be believed. Speaking of which, before you start calling dibs, the aforementioned boxes were empty. A find like this raises many questions. And curious though I may be, I for one hope the answers to these questions remain obscure forever…

(Priceless detail: “The mouthful charge of ejacuration” That same tape had cost its owner some 15000 yen, no wonder they took it with them…)

[Nu ik van al twee mensen heb gehoord dat dit bericht in combinatie met het vorige wat depri overkomt: ik heb het nog steeds naar m'n zin! Ik heb alleen geen heel bezienswaardige dingen beleefd de afgelopen week, dus komen al m'n opgespaarde overpeinzingen aan de beurt om opgeschreven te worden. Vandaar. Dit weekend weer ouderwets een belevenissenblog met foto's en avonturen want dan gaan we kersenbloesems kijken ]

In Japan wonen heeft zo z’n voordelen. Als je in de stad woont tenminste. En van gemak houdt. Maar het laat me ook zien hoe goed wij studenten het in Nederland eigenlijk hebben, zelfs in vergelijking met een “ontwikkeld” land als Japan.

Nu was ik er sowieso al niet eentje die continu klaagde over hoe slecht studenten het wel niet hebben. Goed, van de stufi moest Plasterk afblijven, maar die proefballon is gelukkig héél snel uit de lucht geschoten. “Studeren” betekent voor mij niet zozeer het leren van dingen, dat had ik immers al 18 jaar gedaan voordat ik naar de VU ging. Het gaat meer om het op jezelf gaan wonen en voortaan alles zelf bepalen. En een maatschappij die jarenlang geen of weinig verwachtingen van je heeft “omdat je nu eenmaal studeert”.

En zeg nu zelf, je huis mag er dan een beetje rommelig van worden, maar zo’n studenten(huis)mentaliteit heeft wel wat. Meer drank dan voedsel in de koelkast en meer bierdopjes dan planten in de tuin - onkruid niet meegerekend natuurlijk. Meubels bouwen van bierkratten. Lekker doen waar je zin in hebt, omdat dat bij je ouders thuis niet kon. En “armoede” draagt juist bij aan de studeervreugde. Het is helemaal niet leuk om alles spiksplinternieuw te kopen (goed dan, elektronica uitgezonderd ). Lekker zoveel mogelijk tweedehands dingen gratis ophalen en daar je huis mee volzetten. De koning te rijk met je gratis spullen.

Waarom deze lofzang over dingen die voor de één vanzelfsprekend zijn en voor de ander zó armoedzaaierig dat diegene er ver van verwijderd wil blijven? Dat zal ik aan de hand van de hierboven cursief gedrukte woorden toelichten. Eens kijken of je dan nog zo neerkijkt op onze “rijke studentencultuur”, c.q. iets te klagen hebt.

• Een huis of kamer is in Japan bijvoorbeeld niet te betalen. Met wat mazzel kun je overheids- of universiteitshuisvesting regelen (zoals ik nu heb) maar daar krijg je in veel gevallen gratis toezicht bij: daar gaat je studentenleven. Studentikoos doen waar je zin in hebt wordt lastig als ze je al aanspreken als er een keer iemand na tienen op je kamer is…
• Drank kopen is ook al een probleem. Ten eerste mag het pas vanaf je twintigste. En dan sta je in de supermarkt, laad je een krat bier in je wagentje… o wacht, ze hebben hier geen kratten bier (en ook geen winkelwagentjes waar kratten bier in passen trouwens). Hier gaat alles in blikjes. En je koopt dus geen krat met 24 flesjes, maar een “doos” met vier sixpacks. Kostah? Al snel 30 à 40 euro per doos. Auw…
• Het is een inkopper, maar een tuin heb je hier dus al zeker niet. En al helemaal niet als student. Misschien een daktuin als je mazzel hebt, soit, maar omdat al het bier in blikjes zit kun je die leuke bierdopjes toch niet in elkaars huis en tuin verstoppen…
• Tenslotte bestaan gratis spullen hier niet of nauwelijks. Japanse versies van gratisoptehalen.nl of marktplaats.nl heb ik nog niet kunnen vinden, en zelfs als dat lukte zou het ophalen van spullen verdomd lastig worden zonder auto. Heb ik in Nederland zelfs nog twee keer een gratis auto opgehaald (dat waren avonturen op zich overigens), hier is überhaupt het hebben van een auto voor een student al een onmogelijkheid. En zie dan maar eens je mooie gratis Billy te vervoeren…

Hier negen maanden werken, leren en leven is een geweldige ervaring, begrijp me niet verkeerd. Ik ben heel dankbaar dat mijn studie-avontuur zich in Japan afspeelt. Maar ik ben net zo dankbaar dat mijn studie-leven zich in Nederland afspeelt. Ik heb hier al teveel Japangangers zich in een meerjaars avontuur zien verslikken. Mijn theorie daarover hou je van me tegoed; voor nu wil ik je van harte aanraden om onder het genot van een aan het krat opengemaakte Freddy of HJ (terug) te kijken naar je/het Nederlandse studentenleven. Wat plopt dat toch fijn hè, zo’n kroonkurk?

Let ook op de roze lijst

I hadn’t posted any pictures of what we gave to Eivind at the ninja place earlier for fear of him seeing them, but I think it’s still worthwhile – and it took a good while to put it together from 40 photographs as well – so here it is! Oh, and note the hot pink frame