Miyajima is een eiland met een torii (da’s die grote houten “poort” die altijd voor schrijnen staat) ervoor. Omdat het hele eiland gewijd is (vandaar de torii) mag je er geen kinderen krijgen en niet doodgaan. Dat lukt misschien niet altijd helemaal, maar je snapt het idee. Na een half uurtje met de trein is het tien minuutjes met de veerboot.
Eerlijk gezegd valt vanaf de veerboot het formaat van die torii me een beetje tegen. Ik heb er al zoveel foto’s van gezien en daarop lijkt ie meestal groter… Hoe dan ook, wat op het eiland (en in het water 
) staat is zeer de moeite waard. Ik heb de op palen gebouwde Itsukushima-schrijn gezien (die hoort bij de torii), de grote pagode verderop (die hoort ook bij de torii), een tempel die nooit is afgebouwd omdat de opdrachtgever halverwege de bouw doodging en een lekker rustige Boeddhistische tempel. Al met al een heel leuk eiland om een (half) dagje op rond te wandelen. Hét souvenir van dit eiland is een houten rijstlepel. Komt mooi uit, want die zijn lekker goedkoop, dus nu heb ik er ook eentje 
Gekocht van de schrijn, die gun ik het geld meer dan een willekeurig toeristenwinkeltje.
Na een half dagje kwam ik dus weer aan op het station van Hiroshima, en vroeg ik me af wat ik daarna zou doen. Het antwoord stond voor m’n neus: vele luidruchtige verkopers probeerden Hiroshima Carp-parafernalia te slijten. Hiroshima Toyo Carp (let op, niet Carps… gekke Japanners) is het honkbalteam van Hiroshima. Bij terugkomst in het hostel (even m’n souvenirs droppen) vroeg ik of er misschien een wedstrijd was, en ik had de mazzel dat ie over anderhalf uur zou beginnen. Voorzienigheid… snel gedoucht en op naar de Carps.
Je gaat je nu afvragen, wat doet die jongen bij een sportwedstrijd?! Eerlijk gezegd wist ik zelf ook niet zo goed wat ik ervan moest verwachten, dat is juist waarom ik ging… Gelukkig weet ik wel hoe honkbal werkt, dat scheelt. Voor 1600 yen kocht ik een kaartje op de tweede ring. Geen stoelnummers, dus lekker zelf uitzoeken, want het stadion is nog halfleeg… dacht ik. Wat de Japanners doen is vroeg op de middag één iemand vooruit sturen om een heleboel stoelen te claimen (door er een waaiertje, kussentje of papiertje op te plakken), zodat als de rest van de familie of vrienden na de derde inning komt aankakken er een plekje voor ze is. Ik vond een plekje achter de thuisplaat. Om me heen zaten gezinnetjes, mannen in pak, bejaarden, stelletjes, noem het maar op.
De Carps (ik was natúúrlijk voor de Carps…) werden helaas met 5-2 in de pan gehakt door de Giants, die ongeveer honderd keer zo weinig fans ter plaatse hadden. Nouja, gelukkig gaat de honkbalcompetitie me niet te erg aan het hart… Grappig en beschamend tegelijk was het dat ik een grote roze ballon kreeg van de oudere (en erg fanatieke!) mevrouw naast me kreeg. Zat zelfs een plastic tuutje aan om hem makkelijker te kunnen opblazen. Ik ballon opgeblazen en dichtgeknoopt. Na 6½ inning ging het “strijdlied” van de Carps aan. Ka~pu, ka~pu, ka~pu hiroshima // hiroshi~~ma ka~~pu en dan nog wat tekst over hoe goed ze zijn. Na afloop lieten tienduizend Japanners allemaal tegelijk hun ballonnetjes los. Tienduizend ballonnen de lucht in… en wie heeft ‘m nog? En ik me nog afvragen waarom ze allemaal met dat tuutje in hun handen bleven zitten in plaats van hem dicht te knopen. Oeps… the gaijin strikes again.
Hoeveel je toch in een dag kunt zien en meemaken… Morgen: Himeji en ’s avonds door naar Nagoya.
May 15th, 2009 at 22:50
heb je eleanore nog gezien? wat deden al die bambi’s daar? maar de belangrijkste vraag is wel: wat heb je met die ballon gedaan??
May 16th, 2009 at 3:03
Enne, nu had je jouw ballon nog als laatste, maar met afzwemmen was je hem als eerste kwijt. Dat compenseert toch leuk!!
May 16th, 2009 at 4:44
Hehe, ben benieuwd of er nu Japanners foto’s hebben van die gaijin die de ballonnen niet helemaal snapte….
May 16th, 2009 at 6:03
de giants waren toevallig de yomiura giants?
May 16th, 2009 at 8:54
Het begon met yo- dus dat zou heel goed kunnen. Hoezo, ben je een fan?
En ik heb met plaatsvervangende schaamte m’n ballonnetje stilletjes laten leeglopen…