Ik leef nog! Vlucht ANA 671 is veilig geland op het vliegveld van Hiroshima. Grappig waren Japanse reis”rituelen”. De mannen van de pushback stapten uit hun pushback-autootje en toen stonden er drie platformmedewerkers het vliegtuig uit te zwaaien. En buigen! De stewardess stootte me (= de enige gaijin in het vliegtuig) tijdens de vlucht nog even aan om me erop te wijzen dat ik Mount Fuji boven het wolkendek kon zien uitsteken.
Maar goed, Hiroshima. Om half tien was ik op het station, met de hele dag nog voor me. Het is moeilijk voor te stellen dat alles 65 jaar geleden compleet verwoest is geweest. Letterlijk met de grond gelijk gemaakt. Eerst dus maar het vredespark gedaan. Het vredespark ligt op een (schier)eiland dat heel dicht bij het hypocentrum van de ontploffing lag. Naast het park staat de “A-Bomb Dome”, het gebouw dat het dichtst bij de ontploffing was waar nog iets van overeind stond. Eindelijk een ruïne! Ik hou wel van ruïnes, daar kun je zelf bij bedenken waar het voor heeft gediend, maar de Japanners bouwen altijd alles weer op als het stukgaat, of geven het een nieuwe functie. Kan ik wel begrijpen, want zowat alles is van hout, maar het is toch ook een beetje zonde.
Hoe dan ook, helaas mocht je het vervallen gebouw niet in, dus daarna ben ik het park in gegaan. Als eerste liep ik tegen het kindermonument aan. Dat is geïnspireerd door een meisje dat dacht van haar door de bom opgelopen leukemie te zullen genezen als ze duizend vogels zou origamiën. Helaas heeft ze de duizend nooit gehaald, maar er worden nu wel elk jaar heeeeel veel vogels naar dat monument toegebracht.
Al meteen bij dat monument werd duidelijk dat dit geen makkelijk dagje sightseeing zou worden. Het stikte daar namelijk van de schoolklassen die op excursie waren. Ben ik natuurlijk een voorstander van, dat ze hun kinderen vertellen dat oorlog fout en naar is, maar als ik niet op tijd had bedacht dat ik in het vredespark liep zou ik er een paar de nek hebben omgedraaid. Monument bekijken? Eerst 200 (!) kindjes aan de kant beuken. Vredesbel luiden? Vergeet het maar, er zijn nog twee wachtende schoolklassen voor u. Enzovoort.
Gelukkig waren de kinderen vooral geïnteresseerd in het kindermonument, dus de rest van het park was wat rustiger. De cenotaaf (regenboogvormig monument) ter nagedachtenis aan alle bomslachtoffers, de vlam die pas gedoofd wordt als er geen kernwapens meer op aarde zijn, en het vredes-/oorlogsmuseum lagen prachtig op een rij, daar is duidelijk over nagedacht. En van de andere kant bezien kon je door de cenotaaf de vlam én de A-Bomb Dome op een rij zien liggen. Het museum was goed, maar vertelde weinig dat ik niet al wist. “Mooi” waren vooral de halfverkoolde spullen en de bijbehorende verhalen van de mensen die ze aan het museum hadden geschonken.
Voor wat luchtiger toerisme ging ik naar het kasteel van Hiroshima. Dat was ook verwoest in 1945, maar gedeeltelijk gerestaureerd. Na het kasteel ging ik naar de nabijgelegen tuin om er weer aan herinnerd te worden hoe gaaf Japanse tuinen ook alweer zijn. Eindeloos kijkplezier in de maar 4 hectare grote tuin. Allerlei schattige theehuisjes en miniatuurlandschappen, die zo zijn neergelegd dat je telkens weer iets nieuws vindt.
Om 3 uur mijn spulletjes uit het stationskluisje gehaald en ingecheckt in de jeugdherberg, K’s House. Een hele nette tent: schoon, aardige mensen, goeie voorzieningen en dat alles voor 2 tientjes per nacht – daar zit ik goed voor de komende twee nachten. Na een flinke wandeling (nieuwe schoenen!) en een diner in een oer-Japanse okonomiyaki-tent kwam ik er terug voor de avond en nacht. Wat me opvalt is de enorme cheapheid waar ze van uitgaan. Goed, ik heb nog nooit écht in een jeugdherberg overnacht, dus ik ben niets gewend, maar ze zijn er erg op gericht om alles zo goedkoop mogelijk te maken, Zowel het personeel in hun adviezen (in goed Engels, hulde!) als de medereizigers die ik hier heb ontmoet. Terwijl ik dit stukje zit te typen om tien uur ’s avonds zitten er twee aan de instant-noedels en twee aan de boterhammen Nutella, terwijl ik zojuist Hiroshima-se Okonomiyaki heb gegeten, een specialiteit uit de culinaire hoofdstad van de regio, kostte wel 6 euro! :S . Is dat nou de avontuurlijke Lonely Planet-mentaliteit?
Morgen staat Miyajima op het programma, en misschien nog een nabijgelegen dorpje van het een of ander, want Hiroshima zelf is na een dagje stappen wel “op”. Ik ben ook wel “op” trouwens, want ik moest al om vijf uur “op” vanmorgen om het vliegtuig te halen. Ik zet de foto’s er dus wel “op”, maar ik heb ze verder niet geselecteerd of uitgezocht dus let goed “op”! (en ja, ook het stukje van vandaag kan minder warrig zijn, maar ja, nu heb je het tenminste nog op dezelfde dag 
)
May 15th, 2009 at 3:27
“op” zich een heel goed leesbaar stuk hoor Joost! We volgen je “op” de voet en zijn weer goed “op” de hoogte.
Liefs,
May 15th, 2009 at 13:23
Love the Tsurumi bridge…it feels like home…
May 15th, 2009 at 19:55
gaaf die HY!
de rest ook hoor