Joost in Japan

Je raakt niet uitgekeken op Japans troetelbloemen… Voor de krap twee weken dat je ze kunt zien in ieder geval. Akiko-san, de vrouw aan wie ik Nederlandse les geef, had me uitgenodigd om ’s avonds de bloesems langs een rivier vlakbij haar huis te komen bekijken.

Het is voor Nederlandse begrippen onbegrijpelijk dat er elke avond om een uur of half negen honderden mensen langs een rivier lopen om kersenbloesems te kijken, of dat er tientallen standjes traditioneel eten verkopen bij de bomen in de openbare ruimte, maar dankzij de speciaal aangebrachte verlichting was het ook een on-Nederlands mooi gezicht.

Zie verder de foto’s…

[Show as slideshow]

 

“Hey Joost, ben jij nog naar dat penisfestival geweest toen je in Japan was? Was vlakbij toch?”

“Nee, had niet zo’n zin…”

Vind jij dat gesprek ook een beetje knullig klinken? Dacht ik al. Daarom ben ik dus wél naar het penisfestival gegaan. Eigenlijk heet het Kanamara Matsuri, maar iedereen noemt het gewoon “penisfestival”, en dat heeft een reden: het is ook een penisfestival…

Op Kanamara Matsuri komen heel veel mensen naar Kawasaki voor een optocht met hele grote penissen, het eten van penisvormige lolly’s en het nemen van foto’s bij allerlei fallusvormige objecten. Zowat 50% van het publiek bestaat overigens uit buitenlanders en/of travestieten, en hoewel ik er normaal niet zo hou om bij buitenlanders in de buurt te zijn (klote-toeristen) heeft het in dit geval wel iets leuks dat iedereen Engels spreekt zonder irritant Japans accent.

Tweehonderd meter vanaf het station liep ik Vitaliy (van Riken) en wat vrienden van ‘m tegen het lijf. Onder hen Tim, een Nederlander die ie dezelfde dag in de trein had ontmoet. Het was wel leuk om met een groepje te zijn, want daardoor werden de foto’s meteen een stuk grappiger. Zodra ik die van hun camera’s heb gekregen zal ik ze erbij zetten trouwens.

Ook leuk was trouwens dat als er iets “interessants” gebeurde, zoals vijf buitenlanders die bij een metalen penis poseren, er gelijk vijf Japanners driftig stonden te klikken met hun camera’s, ook al hadden ze geen idee wie die mensen eigenlijk waren. Of dat andere toeristen luidkeels instructies gingen geven als “more love!”, “you’re a tiger!”, “now you’re angry at the penis!”, enz. En tja, de overige grappen die je maakt op een penisfestival zijn zo voorspelbaar dat ik daar natuurlijk niet op in hoef te gaan…

Hmmm, Google heeft door dat ik een pagina over het penisfestival heb. Ik heb de foto’s maar even onzichtbaar gemaakt voordat mijn beeltenis inclusief grote metalen fallus in iemands spreekbeurt opduikt

Misschien had je me toevallig op de radio voorbij horen komen. Zo niet, dan plaats ik het mp3′tje wel weer zodra de BNN’ers hem online zetten. Het is deze week namelijk een prima week voor hanami: kersenbloesems kijken.

Het idee is het volgende. Japan staat vol met kersenbomen. De eventuele kersen die er uiteindelijk aan komen zijn niet te vreten, dus ik noem ze maar kersenbloesembomen. En het leuke van die bomen is dat ze ongeveer twee weken per jaar allemaal tegelijk in bloei staan, met ontelbare schattige kleine roze bloesempjes.

Op het bloesemmoment wordt met ingehouden adem gewacht. Weeeeeken van tevoren is er een bloesemweerbericht naast het gewone weerbericht in de trein en op tv – ook als er in de verste verte nog geen bloesem te zien is. De spoorwegen proberen een graantje mee te pikken door mensen met roze bloemetjesposters de trein in te lokken naar verre oorden en er is speciaal kersenbloesemsnoep (let op: niet kersensnoep). De zuidelijke streken zijn het eerste aan de beurt (die zijn het warmst), en dan trekt de bloesemgolf naar het noorden. Overigens zijn de Japanners experts op het gebied van hun nationale botanische hoogstandje(s), want ze kunnen allemaal uit het hoofd vijf verschillende soorten bloesem opnoemen, plus het moment waarop ze meestal in bloei staan.

Waarom vindt iedereen die bloesems dan zo belangrijk, hoor ik je je afvragen. Nou, dan kun je met familie, vrienden en/of collega’s “kersenbloesems kijken”. Dat is codetaal voor “bier drinken”, want die bloemen zijn alleen een bijzaak (hoewel sommigen de schijn aardig ophouden door foto’s van de bomen te maken) – ze dienen vooral als excuus om te drinken. Is dat écht alles waar het om gaat? Ehm, ja…

Vrijdagavond was de Riken-hanami (hanami betekent letterlijk “bloemen kijken” – yeah, right…). In het donker had het niet eens meer zin de schijn van botanische interesse op te houden, en dat werd dan ook niet geprobeerd. Op een oerjapans blauw zeil (de truc: leg het zeil de vorige dag alvast neer om een plekje te claimen, er mogen dan een miljoen mensen naar het park komen, maar van jouw zeiltje blijven ze af, ook al zit er niemand op), schoentjes uit en jezelf vullen met bier, wijn, shochuu, nihonshuu (“sake”, voor Westerlingen), umeshuu, sushi (!) en allerlei andere meegebrachte hapjes (met de eveneens meegebrachte onontkoombare eetstokjes natuurlijk). Nu ben ik daar natuurlijk sowieso niet vies van, een avondje eten en drinken drinken en eten, maar ik moet zeggen dat het eigenlijk wel wat had onder die grote roze boom. Net een picnic, maar dan met drank en onder een roze boom…

Helaas, nu even geen foto’s want dat lukte niet in het donker. Maar je houdt nog wat bloesemfoto’s tegoed…

… want voor je het weet komt het zwarte fietsenmonster ‘m halen!

Foto genomen op, je raadt het nooit, het Rikenterrein.

[Nu ik van al twee mensen heb gehoord dat dit bericht in combinatie met het vorige wat depri overkomt: ik heb het nog steeds naar m'n zin! Ik heb alleen geen heel bezienswaardige dingen beleefd de afgelopen week, dus komen al m'n opgespaarde overpeinzingen aan de beurt om opgeschreven te worden. Vandaar. Dit weekend weer ouderwets een belevenissenblog met foto's en avonturen want dan gaan we kersenbloesems kijken ]

In Japan wonen heeft zo z’n voordelen. Als je in de stad woont tenminste. En van gemak houdt. Maar het laat me ook zien hoe goed wij studenten het in Nederland eigenlijk hebben, zelfs in vergelijking met een “ontwikkeld” land als Japan.

Nu was ik er sowieso al niet eentje die continu klaagde over hoe slecht studenten het wel niet hebben. Goed, van de stufi moest Plasterk afblijven, maar die proefballon is gelukkig héél snel uit de lucht geschoten. “Studeren” betekent voor mij niet zozeer het leren van dingen, dat had ik immers al 18 jaar gedaan voordat ik naar de VU ging. Het gaat meer om het op jezelf gaan wonen en voortaan alles zelf bepalen. En een maatschappij die jarenlang geen of weinig verwachtingen van je heeft “omdat je nu eenmaal studeert”.

En zeg nu zelf, je huis mag er dan een beetje rommelig van worden, maar zo’n studenten(huis)mentaliteit heeft wel wat. Meer drank dan voedsel in de koelkast en meer bierdopjes dan planten in de tuin - onkruid niet meegerekend natuurlijk. Meubels bouwen van bierkratten. Lekker doen waar je zin in hebt, omdat dat bij je ouders thuis niet kon. En “armoede” draagt juist bij aan de studeervreugde. Het is helemaal niet leuk om alles spiksplinternieuw te kopen (goed dan, elektronica uitgezonderd ). Lekker zoveel mogelijk tweedehands dingen gratis ophalen en daar je huis mee volzetten. De koning te rijk met je gratis spullen.

Waarom deze lofzang over dingen die voor de één vanzelfsprekend zijn en voor de ander zó armoedzaaierig dat diegene er ver van verwijderd wil blijven? Dat zal ik aan de hand van de hierboven cursief gedrukte woorden toelichten. Eens kijken of je dan nog zo neerkijkt op onze “rijke studentencultuur”, c.q. iets te klagen hebt.

• Een huis of kamer is in Japan bijvoorbeeld niet te betalen. Met wat mazzel kun je overheids- of universiteitshuisvesting regelen (zoals ik nu heb) maar daar krijg je in veel gevallen gratis toezicht bij: daar gaat je studentenleven. Studentikoos doen waar je zin in hebt wordt lastig als ze je al aanspreken als er een keer iemand na tienen op je kamer is…
• Drank kopen is ook al een probleem. Ten eerste mag het pas vanaf je twintigste. En dan sta je in de supermarkt, laad je een krat bier in je wagentje… o wacht, ze hebben hier geen kratten bier (en ook geen winkelwagentjes waar kratten bier in passen trouwens). Hier gaat alles in blikjes. En je koopt dus geen krat met 24 flesjes, maar een “doos” met vier sixpacks. Kostah? Al snel 30 à 40 euro per doos. Auw…
• Het is een inkopper, maar een tuin heb je hier dus al zeker niet. En al helemaal niet als student. Misschien een daktuin als je mazzel hebt, soit, maar omdat al het bier in blikjes zit kun je die leuke bierdopjes toch niet in elkaars huis en tuin verstoppen…
• Tenslotte bestaan gratis spullen hier niet of nauwelijks. Japanse versies van gratisoptehalen.nl of marktplaats.nl heb ik nog niet kunnen vinden, en zelfs als dat lukte zou het ophalen van spullen verdomd lastig worden zonder auto. Heb ik in Nederland zelfs nog twee keer een gratis auto opgehaald (dat waren avonturen op zich overigens), hier is überhaupt het hebben van een auto voor een student al een onmogelijkheid. En zie dan maar eens je mooie gratis Billy te vervoeren…

Hier negen maanden werken, leren en leven is een geweldige ervaring, begrijp me niet verkeerd. Ik ben heel dankbaar dat mijn studie-avontuur zich in Japan afspeelt. Maar ik ben net zo dankbaar dat mijn studie-leven zich in Nederland afspeelt. Ik heb hier al teveel Japangangers zich in een meerjaars avontuur zien verslikken. Mijn theorie daarover hou je van me tegoed; voor nu wil ik je van harte aanraden om onder het genot van een aan het krat opengemaakte Freddy of HJ (terug) te kijken naar je/het Nederlandse studentenleven. Wat plopt dat toch fijn hè, zo’n kroonkurk?