Joost in Japan

Kom ik er ineens achter dat ik nog een filmpje had liggen! Je kende het misschien al van tv, maar parkeren doen ze dus écht zo. En buigen naar die auto’s!

Japan blijft verrassen. Vandaag voor de tweede keer naar Hongo-campus geweest voor een bespreking met Inoue-sensei. De beste man was wederom onder de indruk van het gepresenteerde (had ik vorige keer kennelijk niet zo m’n best hoeven doen, want in deze had ik veel minder moeite gestoken ), stond positief tegenover het doen van een vervolgexperiment om mijn vindingen te bevestigen en vond het zowaar een goed idee als ik de resultaten de komende maanden opschrijf in een artikel. Cool!

Maar dat was niet de enige verrassing op de (overigens erg fraaie) campus van de uni van Tokyo. Je moet er bijvoorbeeld oppassen voor “de vogel die ‘gaa, gaa’ zegt”, aldus het bord. Inclusief plaatje van poppetje dat wordt aangevallen door een gaa-gaa-vogel. Only in Japan…

Goed, misschien had je iets beters te doen met je tijd dan naar mijn zoveelste wonderlijke aankoop te kijken, maar zeg nu zelf, is dit niet het coolste theepotje ooit?

Lees de rest van deze post // read the rest of this entry »

Ik heb sinds december met dank aan mijn buurmeisje en 30 meter kabel gratis internet. Nu had ik wel aangeboden te delen in de kosten, maar aangezien zij nog nooit een rekening heeft ontvangen heb ik ook nog nooit hoeven betalen. Maar deze week had zij een probleem, en ik dus een kans iets terug te doen: ze had zich opgegeven om zaterdag in YISH Engelse gesprekken met Japanners te voeren, maar ze had eigenlijk geen tijd. En dus…

… ging ik zaterdag Engels geven

En alles is natuurlijk in Japanse stijl, net als de vorige keer, want toen had ik me wel al zelf opgegeven om het te gaan doen. Na de ontvangst van de Japanners (1000 yen in ontvangst nemen, vinkje zetten achter naam, en dan bonnetje, zakje snoep, informatieblad en naamkaartje meegeven) eerst onszelf voorstellen in het Engels: de Amerikanen doen dat (iets te) nonchalant en relaxed, de Indiërs vol power en overgave en de Nederlander en de anderen ergens daar tussenin. De Japanners hadden al plaatsgenomen aan de (min of meer accuraat) naar niveau ingedeelde tafels; bij bepaalde plaatsen lagen bordjes “reserved” maar je zult natuurlijk net zien dat er een paar Japanners zijn die dat woord niet kennen en er toch zijn gaan zitten, tot vermaak van de studenten en verwarring onder de andere Japanners.

Vervolgens drie keer een half uur (op de minuut af!) gesprekken voeren in het Engels (“spreekt iedereen in Nederland zo goed Engels? Hoe leren jullie dat daar dan? Huh, van de televisie?!”) en daarna weer iets typisch Japans: alle studenten worden weer op een rijtje gezet en moeten de aanwezigen een message meegeven. Hoe verzinnen ze het… Dus de Amerikanen een relaxed en nonchalant “bedankt voor je komst”, de Indiërs een overenthousiast verhaal over hoe goed het is dat ze zijn gekomen en hoe belangrijk het is om regelmatig te studeren en aan dergelijke evenementen mee te doen (mag ik een teiltje?), en ik de semi-serieuze opmerking dat het heel goed is om Engels te leren, omdat je dan met iedereen ter wereld kunt communiceren en dus fijn in Nederland op bezoek kunt komen.

Hoe goed één en ander is voor ’s Japanners Engels valt te betwisten, want aan sommigen scheen het evenement een beetje voorbij te gaan, en voor de anderen kan het onmiskenbaar Indiase of Chinese accent van sommige studenten ook nooit bijdragen aan een realistisch beeld van “oorspronkelijk” Engels. Ikzelf heb in ieder geval – net als de Amerikanen die ik erover sprak – het gevoel dat mijn Engels er vooral slechter op wordt hier: alles moet in de omgang met Japanners altijd zoveel mogelijk in Jip en Janneketaal, en qua accent kan ik me hier ook moeilijk ergens aan optrekken.

Nederlands

Maar genoeg over de saaiste taal van het stel. Want geloof het of niet, ik trof vorige week in het gebouw een oproep aan van iemand die vroeg om… iemand die Nederlands spreekt. Je verzint het niet. Dus vandaag ontmoette ik in Yokohama Akiko-san. Akiko is (wederom, je verzint het niet) microbiologe en vertrekt komende zomer voor een jaar naar Nederland om in Zeeland (moet ik het nog zeggen? ) onderzoek te doen aan cyanobacteriën. En om het helemaal compleet te maken heeft ze nog interesse in de taal en cultuur ook – iets dat ik van heel veel buitenlanders in Nederland niet kan zeggen, zelfs aan de universiteit.

Vandaag dus even kennis wezen maken in een cafeetje (in Japan is dat een koffiehuis) in de buurt van het station, en meteen natuurlijk van alles toegelicht over Nederland en het Nederlands. Welk eten ze zeker moet proberen (Febo-voer en Hema-worsten!), wat ze zeker moet gaan zien (Koninginnedag in Amsterdam) en hoe je het Nederlands eigenlijk uitspreekt. Dat laatste is een behoorlijke uitdaging, want het Japans heeft maar vijf klinkers en het Nederlands gaat al snel richting de 15. Vooral de ui is een probleem, en de uu en oe bleken niet verschillend genoeg te klinken om ze uit elkaar te kunnen houden. Toch lastig als ze straks de huur wil gaan betalen…

Verder maakten vragen als “als je nou een werkwoord hebt met een direct en een indirect object, in welke volgorde moeten ze dan?” duidelijk dat leraar Nederlands voor anderstaligen een vak apart is. Mijn antwoord kan het moeilijk heel veel duidelijker hebben gemaakt:

Nou, het hangt er maar net van af:

• Ik geef (aan) jou een boek;
• Ik geef een boek aan jou, en;
• (Aan) jou geef ik een boek

zijn allemaal goed.

Maar probeer maar eens uit te leggen waar het woord “niet” in al die gevallen terecht moet komen als je het tegendeel wilt beweren… Jaaa, wij Nederlanders hebben eigenlijk ook maar een apart taaltje, en ik vrees dat Akiko er nog veel leer”plezier” aan zal hebben. En hoewel ik haar graag wil helpen zich verder te verdiepen in onze taal, ben ik mezelf eigenlijk ook maar dankbaar dat ik de biologie in ben gegaan – dat zit tenminste nog een beetje logisch in elkaar…

Tenslotte op de foto’s hieronder de speciale hinamatsuri (poppenfestival-) snoepjes die Akiko voor me had meegenomen. Jeej!