En het laatste stukje van Miranda’s Japan-10-daagse.
Zaterdag: Sankei-en
In Yokohama heeft lang geleden een rijkaard gewoond die een hele mooie tuin had. De rijkaard is er niet meer en de tuin is nu toegankelijk voor publiek. Tegen betaling, dat wel, maar dan heb je ook toegang tot allerlei (heel) antieke gebouwen en soms een verdwaalde tentoonstelling.
Miranda was helaas net te vroeg in Japan om het sakura-seizoen mee te maken (sakura = kersenbloesem; overal roze bomen en blije mensen), maar we bleken wel midden in het ikebana-seizoen (ikebana = Japans bloemschikken) te zitten, want net als in Kyoto hadden er ook in deze tuin mensen erg hun best gedaan op bloemstukken. Deze waren in een gebouw tentoongesteld, en vriendelijke vrouwtjes in traditionele kleding moedigden ons aan om vooral naar binnen te gaan en wezen ons de route binnen het gebouwtje.
Zondag: Harajuku en Ginza de marathon van Tokyo
Op zondag wilde ik Ginza en Harajuku laten zien. Harajuku is gelukt (maar de oogst aan verklede kindertjes viel me ietsje tegen), maar in Ginza konden we niet op de leuke afgezette straten met veel te dure winkels lopen omdat hij dit keer ook voor ons afgezet was. Iets met 42.195 kilometer rennen ofzo. Hmpf.
Maandag: chillen
Op ons laatste dagje samen in Japan hebben we rustig wat gewinkeld en ramen gegeten – Miranda blijkt een groot fan van Japans fastfood en stond erop dat we nog een keer ramen zouden gaan eten. Dit keer werd het de ramen-tent die altijd de Beatles draait.
Dinsdag: vertrek
Bijna had een op de baan neergestort vliegtuig Miranda’s vertrek verhinderd of voor heel lange tijd uitgesteld, maar uiteindelijk heeft ze maar anderhalf uur vertraging opgelopen. Jammer om haar nu alweer op het vliegtuig te moeten zetten en dan weer in m’n eentje met de trein naar huis terug te moeten, maar over twee maanden worden we weer herenigd.
Bij thuiskomst werd ik door een ernstig klinkende YISH-mevrouw aangesproken. Of mijn vrouw/vriendin hier vannacht had geslapen (in de hoop wat stomme Japanse regels te omzeilen had ik eerder gezegd dat ze mijn vrouw is, maar dat bleek niets te helpen). Jaja, want dat mag niet in het Student House, mensen te slapen hebben. Stel je voor…. Nee, ook als je twee bedden op je kamer hebt, zoals ik, en je vrouw komt langs, moet ze een aparte kamer huren. Dat hebben we voor de eerste twee nachten gedaan, en de andere nachten sliepen we ergens anders, maar voor deze laatste nacht had ik geen zin in een gaar hostel te gaan zitten en zijn we gewoon naar binnen gelopen. Ik dacht nog ermee weg te komen, maar…. ik was gezien.
Was die vliegtuigcrash toch nog een geluk bij een ongeluk, want daardoor had ik wel een geloofwaardig verhaal over waarom ze bleef slapen zonder dat ik iets had gezegd/gevraagd. “Maar het is natuurlijk niet de bedoeling dat er zomaar mensen blijven slapen!” Okee, ik zal het onthouden…
March 24th, 2009 at 20:44
die tuin is wel erg mooi!
ik vraag me trouwens af of narita ooit nog afkomt.. het is wel het meest gare vliegveld dat ik ken met die boerderijen/huizen van mensen die hun land niet wilden opgeven.. nou staan ze dus midden op een landingsbaan.. of althans.. waar hij zou liggen als je de lijntjes doortrekt. Kan me niet voorstellen dat het leuk is daar te wonen. Maar ondertussen is Narita dus wel een mank vliegveld met maar 1 volledige/voltooide baan terwijl het er 3 of 4 had moeten hebben ofzo.
March 30th, 2009 at 18:11
Die kersenbloesem ken ik! Die verkopen wij ook op de markt in Huuten. Krengen van takken zijn het hoor, ze gaan allemaal in een te kleine emmer en dan lekker door elkaar, waarna ik ze eruit moet halen, en de klanten dan argwanend toekijken in de angst dat er bloesempjes afvallen. Maaarrr eenmaal in de vaas zijn ze prachtig! Net als de bloemstukken op de foto’s btw!