View full post for English!
Alles gaat hier net als in het Westen, maar dan anders. Het lijkt wel of het een wet is. Neem het eten (er is een categorie gerechten die vertaald “Westers eten” heet, maar dat je alleen in Japan kunt vinden), neem de uitspraak van het Engels. En neem wat ze van Valentijnsdag hebben gemaakt.
Valentijnsdag in Japan
Van emancipatie zie je hier weinig tekenen. Alles is hier vooral voor mannen. Zelfs – je verwacht het niet – Valentijnsdag. Volgens het verhaal heeft een chocoladefabrikant het hier populair gemaakt, en het is (dus) de bedoeling dat je als vrouw chocolade haalt voor de mannen in je leven (die overeenkomst met ons is er dan wel, Valentijnsdag is één groot commercieel circus – als er maar veel gekocht wordt). Er is honmeichoco (nummer 1-choco) voor je geliefde, tomochoco (vrienden-choco) voor je mannelijke vrienden en girichoco (beleefdheids-choco) voor de overige mannen op je werk. De baas krijgt wat meer dan de rest natuurlijk. En dan wordt ook het chocolade kopen voor jezelf tegenwoordig nog gepromoot… Je begrijpt, de chocoladefabrikanten varen er wel bij, en ook al heeft niet iedere vrouw er zin in, je hebt je maar aan te passen in het “land van de façades”.
Is het dan allemaal éénrichtingsverkeer? Nope, want op 14 maart, een maand later, is het White Day (Japans: howaito-dee, je verzint het niet…). Op White Day geef je als man cadeaus terug aan de vrouwen. Waarom ik desondanks zeg dat het een door mannen bedacht feest is? Omdat wij niet na hoeven te denken over wie we hoeveel geven – dat sociale vraagstuk wordt ons handig uit handen genomen door de vrouwen. Gewoon net zoveel teruggeven als je kreeg… kan niet missen.
Valentijnsdag in Tsurumi
Op Valentijnsdag was Eivinds vriendin op bezoek, en we gingen een biertje halen in de izakaya. Toen die dicht leek te gaan (geen van ons verstond wat ze riepen, maar de zaak werd steeds leger) gingen we naar de “German place”, een tent die GGC heet en Duitse vlaggen op de voorgevel heeft staan. Het bier is er prijzig maar ze hebben Heineken op de tap en het komt nog in grappige pulletjes ook. Hoe het begon weet ik niet meer precies, maar voordat we wisten wat er gebeurde hadden we ineens alle vier een camera in onze handen voor een fotogevecht. De aanwezige Japanners keken lachend maar vol onbegrip toe hoe we de zaak met (flits)licht vulden. Na nog een rondje bier (“Vier Heineken bitte” – de “ober” vertrok maar kwam even later terug; “ehm, how many did you want?”… Duitse kroeg my ass) was het tijd voor de volgende halte…
Eivinds vriendin zat in het complot om onze Noorse ninja de karaoketent in te krijgen. “Ja kom jongens, we gaan nog even naar die tent verderop.” Op de drempel van U-style werd Eivinds gezicht het ongelukkigste dat ik een Noor ooit heb zien trekken. Het was voor zijn eigen bestwil, als je in Japan hebt gewoond moet je immers naar de karaoke zijn geweest, dus wij sleurden hem mee naar binnen. Terwijl vriendinlief zich verbaasde over het gratis softijs op iedere verdieping stelden we Eivind gerust; hij heeft uiteindelijk zowaar ABBA’s “Dancing Queen” meegefluisterd…
Vandaag trof ik bij YISH m’n eigen honmeichoco aan. Met de post weet je nooit wanneer het aankomt maar ook na de veertiende smaken ze nog prima. En 14 maart is het mijn beurt, op howaito-dee, want dan is Miranda in Japan…
Valentine’s Day, Japanese style
Everything in Japan is like it is in the West, only slightly different. There’s “Western” food you can only get in Japan, there’s exotic “English” pronunciation and spelling, and there’s “Valentine’s Day”.
Emancipation is a four letter word in Japan, as proven by the way Valentine’s works in here. Women are supposed to buy chocolate for just about every man they know: girichoco for colleagues, tomochoco for their male friends and honmeichoco for their sweetheart. And of course it’s also a great excuse to buy yourself chocolate, a thing women seem to like as well (no matter what the occasion…).
Anyway, it’s not all one-way, because a month later it’s White Day (howaito-dee): time for men to return the favor and get gifts for everyone that gave them chocolate a month before. How convenient, no social dilemmas, just giving back. Would that life in the West were that easy!
Eivind had a special “gift” for Valentine’s Day, because Pernille, his girlfriend had come over from Denmark. We took her to “our” izakaya on Saterduy night, and to “the German place” when our izakaya closed down for the night. GGC, or “the German place” is a rather expensive place to go out drinking, but they have Heineken on draft and some 50 other beers for those not in the mood for decent Dutch beer. And what’s more, it comes in cute German-style containers. Ordering “vier Heineken” is too much to handle for the Japanese staff though; it’s reassuring how you can always count on the Japanese to not make the Western things too Westernish.
The highlight of our night however was the conspiracy to drag Eivind into a karaoke-place, something he had been staunchly refusing for months now. With his girlfriend in on it, he didn’t know what hit him when he discovered U-style was our final destination. I really felt sorry when he made the most unhappy face I’ve ever seen a Norwegian person make, but we persisted because it was all “for his own good”. ‘Cause let’s face it – you can’t have lived in Japan without having seen the inside of a karaoke place. While Pernille discovered the free ice-cream machine on our room’s floor Marina and I tried to talk some heart into Eivind. We partially succeeded, because eventually we were graced with a most interesting whispered rendition of Abba’s “Dancing Queen”.
To top things off, I received my very own honmeichoco today at YISH. But the best Valentine’s Day gift is yet to come, because Miranda will be here for howaito-dee. Can’t wait!
February 19th, 2009 at 16:38
Ja ja, en jij zat natuurlijk veilig achter het liedjes-uitkiesapparaat!!
February 19th, 2009 at 17:15
Ach, iemand moet het doen he
February 19th, 2009 at 17:47
Ze zijn wel een beetje beschadigd aangekomen. Maar smaakten ze wel goed?
xxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxx
February 19th, 2009 at 22:53
Tuurlijk smaken ze goed!
February 20th, 2009 at 1:33
zeg.. op white day moet je -meer- teruggeven dan je kreeg dus de mannen moeten een stuk dieper in de buidel tasten! en ik heb ook ergens begrepen dat het niet vreemd is om niet eetbare dingen te geven, als je geen witte chocola meer kan vinden.
Dus Miranda! hou je handjes maar op! Als je daar eenmaal bent.
February 20th, 2009 at 4:46
Oh Joost wat kijk je weer inteliggent op die foto’s 8D
February 21st, 2009 at 17:42
ik ook van jou zusje