Naar de opvallendste verschillen tussen Japan en Nederland hoef je niet eens op zoek te gaan. Als je niet al wist wat je kon verwachten wordt het na aankomst snel genoeg duidelijk hoe het er hier aan toe gaat. Maar het zijn de kleine dingetjes die het echte verschil maken. Dingetjes die in de loop der maanden in me zijn geslopen en pas duidelijk worden als je een dag van je leven inlevert om je door een stalen kolos met 900 kilometer per uur van de ene beschaving naar de andere te laten katapulteren.
’s Ochtends had ik nog twee meiden vastgehouden die die dag plotseling hun vader waren verloren, de verschrikkelijke afsluiting van een kersttripje dat door ziekte toch al niet de verwachte aaneenschakeling van feestelijkheden was geworden. Niet dat ik het niet naar m’n zin heb gehad, integendeel, het was fijn om weer “onder de mensen” te zijn, maar volgende keer zal ik nog harder proberen om niet ziek te worden 
.
’s Middags nam ik afscheid van Miranda, Florien, Tineke en Dirk. ’s Avonds kreeg ik boven Scandinavië de daghap van Japan Airlines geserveerd door een mevrouw die er duidelijk grote moeite mee had me adequaat van dienst te zijn. De (in mijn verbeelding extra Aziatische) stewardessensmile staat bij het bedienen van een Westerling natuurlijk nog onveranderd op het gezicht van de dames, maar waar tegen mijn Japanse buurvrouw honderduit in keigo (beleefd Japans) gebabbeld wordt onder het inschenken van een glaasje sap wordt tegen mij zo min mogelijk gezegd uit angst dat ze het verkeerd doen. Ziedaar overigens de reden dat Japan geen immigrantenproblemen heeft: als je je zo min mogelijk aan ze aanpast blijven alleen degenen die echt willen en kunnen. Discriminatie is hier niet gecriminaliseerd maar inherent aan de volksaard, en dat heb je als buitenlander maar te accepteren. Net als de andere mores.
Wat me trouwens weer bij de kleine dingetjes brengt. Bij de paspoortcontrole dien je als niet-Japanner de beambte een ingevuld uitstapkaartje te overhandigen. Die had ik natuurlijk netjes in het vliegtuig ingevuld, maar de mevrouw achter de verhoogde balie grinnikte even naar haar collega en legde uit dat ik een ander formuliertje in had moeten vullen… duh. Ik glimlach beleefd terug en vul het andere kaartje in: omdat ik een “re-entry permit” heb bevat mijn kaartje minder invulvakjes, maar verder is hij precies hetzelfde. Maar ja, Japanners en regels… Eerder, in het vliegtuig, had ik nog gelezen hoe gedwee wij Nederlanders omgaan met onze belachelijke regeltjes. Maar is dat bij ons nog een ergernis en een bron van zelfspot, hier is het ernst en zelfs een bron van trots.
Want trots moet je toch ergens uit putten als je een van de vele wegopbreking-aanwijzers of perron-MCs bent (perron-MC: spoorwegmedewerker die via het omroepsysteem vanaf het perron de treinen aan elkaar praat – helaas niet rappend, dat had ik dan wel weer komisch gevonden). Zoveel banen die op hun eigen kleine manier bijdragen aan het Japan-gevoel. Het vrouwtje op Narita-station dat in dienst is om toeristen te helpen een treinkaartje te kopen bij de automaat. Ik zwaaide nog lief lachend met m’n OV-chipkaart ten teken dat ik het al eerder had gedaan (hoe kom ik immers anders aan het ding), maar ze had me nog bijna geholpen hem op te laden – mijn vliegtuig zat vol Japanners, dus ik was haar beste hoop op iets te doen…
Zolang ik me er met mijn Nederlandse relativisme plus bijbehorende grijns overheen kan zetten als de regeldruk eventjes te groot dreigt te worden (“pas op voor deze mega-wegopbreking die u al vanaf de horizon zag aankomen meneer, u mag er hier rechts langs fietsen, maar wel rustig aan”) is het hier prima uit te houden. Want tegenover al die Japanse gekkigheid staan ook een hoop dingen die Nederland mist. Beleefdheid. Behulpzaamheid. En de winkel op de hoek die altijd open is – ook als het een nationale feestdag is.
Ik ben terug… en Japan en ik zullen het weer even met elkaar moeten doen.
January 3rd, 2009 at 21:55
ah dus je kon gewoon boodschapjes doen….ik vroeg me al af hoe dat nou moest op die nationale feestdagen. is de 100yen winkel dus ook open?
January 3rd, 2009 at 22:09
Ik mis je nu al!!
kom terug!!! misschien kunnen we dan eindelijk nog naar de bioscoop!
xxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxx
January 3rd, 2009 at 22:27
had je nog iets in het japans tegen die stewardess gezegd? Of deed je dat maar niet om te voorkomen dat ze flauwviel van verbazing..?
January 4th, 2009 at 7:23
En waren de lucky-bags nog te koop of allemaal al uitverkocht?