De Japanners zijn niets als ze zich niet kunnen vastklampen aan hun netwerk van regeltjes. Er zijn regeltjes voor alles, geschreven dan wel ongeschreven, en dat lijkt de meeste mensen hier prima te bevallen. Wij buitenlanders zijn alleen net ietsje anders: vaak passen we net niet binnen de regeltjes. En terwijl het leven zo makkelijk zou kunnen zijn, krijgt men het dan voor elkaar om maanden over de simpelste dingen te doen. Welkom in Japan…
Eind oktober ben ik met het openbaar vervoer naar de Universiteit van Tokyo geweest, samen met Michiel, mijn begeleider. Reiskosten: 1080 yen, zo’n €8,50. Nu ben ik niets te rot om financieel bij te dragen aan mijn eigen educatie, maar er zijn natuurlijk grenzen – zoals het zelf betalen van een treinreis die ik voor het bedrijf maak, terwijl ik niet eens salaris krijg van dat bedrijf is zo’n grens. Dat begrepen ze bij Riken natuurlijk ook wel, en na een mailtje waarin ik vroeg wat te doen kwam een mevrouw van het ondersteuningsteam een declaratieformulier brengen. Voor de zekerheid kreeg ik hem ook nog per e-mail.
Formuliertje ingevuld en teruggegeven. Nu maar afwachten… Een maandje later komt één van de ondersteuningsmevrouwen langs: “Je hebt hier wel ingevuld hoe je van Tsurumi naar Maranouchi bent gegaan, maar hoe ben je van Riken naar Tsurumi gegaan?” Ik antwoordde “met de fiets” en de mevrouw verdween na een uitgebreid ritueel van excuses weer naar waar ze vandaan kwam.
Begin januari. Ik ben toevallig in de kamer waar de ondersteuningsmevrouwen wonen en werken. Yoosto-san! Je had wel ingevuld hoe van Tsurumi naar Maranouchi bent gegaan, maar hoe ben je van Riken naar Tsurumi gegaan? Ik antwoordde “met de fiets” en de mevrouw ging naar haar bureau om weer te gaan ondersteunen.
Halverwege januari. Mevrouw bij mijn bureau. Of ik een formuliertje wil invullen met mijn bankgegevens. Daar ben ik natuurlijk nooit te rot voor, maar mijn bank is wel een Nederlandse, misschien is het makkelijker als je het geld naar Michiel overmaakt, dan geeft hij het wel aan mij. Owww, dat is “moeilijk” (dat betekent dat de regels in zo’n geval niet voorzien). Maar ze zou naar de afdeling Financiën gaan om te vragen of ze het naar Nederland over kon maken (!). Om het geld ging het me toch eigenlijk niet dus ik liet haar maar een poging doen – ik had al geleerd dat de Japanners proberen te overtuigen iets buiten de standaardregels om te doen onbegonnen werk is.
Een weekje later kom ik de mevrouw tegen in de kantine. Goed nieuws! Ze mag me het geld cash geven. Morgen of overmorgen komt ze langs. En vandaag was het dan zover. 90 (negentig) dagen na dato zijn kennelijk alle benodigde formulieren ingevuld, ingediend, ingelezen, heringevuld, heringediend, heringelezen, bestempeld, nog eens bestempeld en tenslotte goedgekeurd door de person in charge: alles heeft hier een person in charge, en dat nemen ze héél serieus!
Conclusie: ik ben weer 1080 yen rijker. Maar bovenal: ik ben een ervaring rijker…
January 28th, 2009 at 19:59
lol..
January 29th, 2009 at 0:06
cool!
en toch he
ik heb jeel wat jappanners door rood zien oversteken….wel beschaamd, maar ze deden het toch maar! zelfs die aardige meneer die me de eerste dag naar jouw huis wilde brengen….!
January 29th, 2009 at 6:29
Je hebt toch niet deze bijdrage in het Engels vertaald? Ze doen zulk klantgericht werk; daar kan menig Nederlands bedrijf toch iets van leren!
January 29th, 2009 at 7:01
O moet dat zó, dan vallen wij ambtenaren hier dus reuze mee