Joost in Japan

Dacht Morana’s “gloomy-bear” (of zoiets) na mijn natuurlijk megavoorspelbare “vervang-iemands-computermuis-door-mijn-pluche-muis”-grap toch mooi even mijn muisbeest te onderwerpen. Maar hij had de big nasty pointy teeth van de killermuis onderschat…

Behalve het uithalen van flauwe maar o zo grappige kantoorgrappen wordt er natuurlijk soms ook nog echt gewerkt bij Riken. Het ziet er bijvoorbeeld naar uit dat ik deze week een nieuw micro-RNA heb gevonden. We zijn er nog aan aan het werk, maar het is alvast veelbelovend

Mocht nu je moleculaire biologie-kennis niet helemaal up-to-date zijn, hier de 1-minuut-uitleg. In al je cellen zit DNA, daarop staat je erfelijke informatie. Dat wordt overgeschreven in RNA, en dat is weer een bouwplan voor eiwitten; eiwitten regelen zo’n beetje alles in je lichaam. Maar dat is maar één soort RNA (messenger-RNA), er zijn er nog veel meer. Sommige soorten RNA kunnen zelfs eiwit-achtige dingen doen in plaats van alleen informatie doorgeven. Vrij recent zijn micro-RNA’s ontdekt, relatief kleine RNA-moleculen die vooral het maken van messenger-RNA’s van bepaalde eiwitten afremmen en zo allerlei processen binnen de cel kunnen beïnvloeden. De meeste makkelijk vindbare daarvan zijn nu natuurlijk al wel gevonden en beschreven, maar ik heb er nu dus waarschijnlijk eentje gevonden die nog niemand anders eerder heeft gevonden. En da’s altijd leuk

English below…!

Sommige mensen zijn van de onderbroekenlol. Toegegeven, onderbroeken kunnen bij tijd en wijlen inderdaad extreem vermakelijk zijn. Maar kerstbomenlol is ook erg grappig. Vanochtend wachtte een mailtje van Sylvia op me, ze had van Carsten (haar vriend, die toevallig net zo heet als mijn baas, lekker verwarrend) een pakket gekregen met o.a. een mini-kerstboom-bouwpakket. Een enkele wetenschapper is natuurlijk niet genoeg om zoiets met succes in elkaar te zetten, dus werd de hulp van 4 personen ingeroepen…

Hoe bouw ik een kerstboom in 10 eenvoudige stappen

1. Maak het doosje open
2. Haal alles uit het doosje
3. Bestudeer aandachtig de handleiding
4. Knip alles netjes uit
5. Trek een bezorgd gezicht terwijl iemand anders iets uitknipt
6. Speel met het treintje
7. Neem gekke foto’s met alle onderdelen
8. Verbind de kerstboom en het voetje
9. Leg de pakjes en het treintje onder de boom
10. Trek allemaal een serieus gezicht en ga op de foto met de boom

Uiteraard is een en ander rijkelijk gelardeerd met uiterst belangrijke en relevante foto’s. Komt dat zien!

[Show as slideshow]

 

Lees de rest van deze post // read the rest of this entry »

English below…!

Taaltoetsen maken op de Japanse manier is… anders. Zoals alles anders is op die speciale manier waarop in Japan alles net even anders is. Na een fijn spelletje volg-de-gaijin vanaf het station was het tijd voor het grote bureaucratiespel op de testlocatie. Concreet betekent dit dat je voor een test van 2 uur vijf uur bezig bent. En lekker knus, Japanse stijl: zo’n honderd man per zaal, meer dan 10 zalen, en natuurlijk allemaal tegelijk pauze.

De toets (JLPT staat voor Japanese Language Proficiency Test, ik nam niveau 3 – niveau 1 is het moeilijkst, 4 het makkelijkst) is verdeeld in 3 stukken: schrijven & vocabulaire, luisteren, en lezen & grammatica. Allemaal natuurlijk vol strikvragen, want ze moeten toch iets interessants zien te maken van zo’n meerkeuzetoets… Elk onderdeel begint met het voorlezen van de reglementen. In het Japans natuurlijk. Niet eten of je opgavenboekje te vroeg openmaken, want dan krijg je een gele kaart, en niet spieken of proberen je boekje mee te nemen, want dan krijg je een rode kaart. Bij het voorlezen van elk strafbaar feit wordt de bijbehorende kaart door vier man verspreid over de zaal omhoog gehouden. Wie zei dat surveilleren saai was? Ze hebben zat te doen… Vervolgens worden alle boekjes één voor één en met overdreven zorgvuldigheid uitgedeeld. Drie uitdelers op 100 man, dus dat duurt wel even… Eerst het antwoordvel, dan het opgavenboekje (bij iedereen met de instructie “akenaide kudasai” – niet openmaken alsjeblieft – en tóch krijgt eentje het nog voor elkaar een gele kaart te scoren voor het te vroeg openmaken van het boekje…), en vervolgens komen ze nog een keer langs om te kijken of je foto wel klopt. Dan kon natuurlijk niet toen ze een van de twee andere keren langskwamen, want dan smelten hun hersens ofzo. Het houdt ze in ieder geval van de straat – maar helaas mij ook.
Aan het einde van elk stukje test herhaalt het ritueel zich, maar dan omgekeerd, bij het ophalen van de boekjes. Zo kan het dus dat op 35 tot 70 minuten examen doen telkens 25 minuten wordt besteed aan het uitleggen van dingen die je toch al weet (want de instructies werden bij elk onderdeel herhaald!) en het uitdelen van boekjes. En met pauzes van 40 of 60 minuten tussendoor ben je dan zo een hele dag kwijt…

Nouja, ik denk in ieder geval wel dat ik geslaagd ben. Erg makkelijk was het niet, maar ook niet onmogelijk. Een Indiaas meisje van een jaar of 10 (waarom laat je zo’n kiddo in vredesnaam zo’n toets maken?!) zag ik rustig achteroverleunen en de dopjes op haar potloden doen (jep, ze doen hier dopjes op potloden) terwijl ik nog 10 of 15 vragen te gaan had. Ze heeft het vast beter gedaan dan ik.

We waren erg blij dat we weg konden. Niet omdat ik het zo beroerd had gedaan, maar al die zenuwachtige mensen met hun zenuwachtige-mensen-gesprekken gaan toch op je zenuwen werken… Het deed een beetje denken aan de sfeer bij het CBR, maar dan met honderd keer zoveel mensen. Tot mijn gevoel na het maken van die toets aan toe. Net als na zo’n theorieëxamen: ijskoud. Toets gemaakt, en nu zo snel mogelijk weer naar huis. Terugkijkend naar het gebouw zie ik een niet aflatende stroom mensen richting station gaan. Waarschijnlijk naar dezelfde trein als ik. Toetsen maken vind ik prima, ik doe al jaren niet anders, maar waarom moeten meer dan duizend andere mensen het precies op hetzelfde moment en op dezelfde plaats als ik doen..?

Uitslag eind februari.

[Show as slideshow]

 

Lees de rest van deze post // read the rest of this entry »

English below…!

Het is weer eventjes geleden, maar ik heb met dank aan verdiepinggenoot Kate – en met behulp van 30 meter netwerkkabel – nu eindelijk weer internet op mijn (mega-)kamer dus er komen een boel updates over het weekend aan. Eerst: het “kerst”feestje bij Riken.

In Japan hebben ze niet echt kaas gegeten van feestdagen vieren. En dat terwijl ze er zo veel hebben… Maar voor de meeste Japanners zijn de nationale feestdagen gewoon een excuus om zonder scheve blikken van collega’s een dag vrij te krijgen. Kerst is hier niet eens een nationale feestdag, maar kennelijk spreekt het idee van een dag waarop je met familie & vrienden samen gezellig en knus gaat doen de mensen hier erg aan, want een aantal mensen bij Riken had een kerstfeestje georganiseerd in de FANTOM Bar. Op Sinterklaasavond nog wel… (maar zie ze dat hier maar eens aan hun verstand te praten, al die Duitsers en Fransen blijven aandringen dat ie eigenlijk op de zesde jarig is. Zucht…)

Er was glühwein, bier, nog meer bier, champagne (met de welluidende naam “Tosti”, zie foto), rakkija (Kroatische likeur die gemaakt wordt van stervende hond), heel veel zelfgemaakt c.q. zelfmeegebracht eten en natuurlijk een paar kerstboompjes. De pret begon al bij het optuigen van die boompjes, want er moest “natuurlijk” spuitsneeuw op; je begrijpt al wat een dolle-pret-taferelen zich voordoen als je in een Japans bedrijf onder werktijd op de parkeerplaats een boom gaat staan besneeuwen…

En toen was het party-time. Hoewel we niet geslaagd zijn in de opzet tenminste één persoon te laten spy-en (Noors voor kotsen, de y spreek je uit als een kruising tussen uu en ie) had ik het erg naar m’n zin. Tja, hoe beschrijf je zo’n feestje behalve in steekwoorden… Takeda-san bier leren drinken (“Nou, ik vind het nog niet zo heel lekker hoor…” “Gewoon meer drinken!”), willekeurige mensen uit hun gesprek trekken voor de foto, talloze snode plannen bedenken om het gevoel voor humor van de kantinebezoekers op de proef te stellen, en ga zo maar door… Je kent het wel

[Show as slideshow]

 

Lees de rest van deze post // read the rest of this entry »

Maanden voordat ik überhaupt zeker wist dat ik naar Japan ging heb ik eens op Hyves een berichtje met de titel “Where you gonna sleep tonight” gezet. We stonden op het punt de Boterdijk te verlaten en in Uithoorn te gaan wonen, en ik wist dat het er wel in zou zitten dat ik niet al te lang in Uithoorn zou wonen. Dat ik minder dan een jaar later écht in Japan zou wonen, daar had ik ook zelf niet op gerekend.

Maar ook binnen Japan is de plaats waar ik slaap vaak genoeg aan verandering onderhevig. Ik woonde de eerste maand in Ishikawacho, daarna verhuisde ik naar een guest room in het student house. Die was duur, maar alvast twee keer zo groot als de vorige kamer. En nu zit ik in kamer nummer drie dit berichtje te typen. Ik woon nu op de 13^e verdieping (leuk is dat: de lift kreeg vandaag onderhoud ) in een kamer die zowat zo groot is als de flat in Uithoorn en die drie keer zo goedkoop is als de vorige (kleinere!) kamer. Komt met twee bureaustoelen, een tweepersoonsbed, extra whiteboards (lees: ramen en spiegels) en heel veel ruimte. Erg fijn natuurlijk allemaal, maar beddengoed bleek ik dan wel weer zelf te moeten regelen – alles behalve het bed, dus ook kussens en dekens enzo. Ook een waterkoker ontbrak, maar dat was natuurlijk een prima reden om zelf een hyperdeluxe stealthbomber waterkoker te gaan scoren bij Bic Camera.

Aanschouw: de Tiger PDJ-G220!! Met temperatuurweergave, timer, kinderslot, instelbaar op drie temperaturen, en hij geeft ook nog aan hoelang het duurt voor je water warm is. Zoals ze in Japan zeggen: sugoi!

Enige nadeel van deze kamer: nog geen internet. Dat kan er natuurlijk absoluut niet mee door, dus desnoods leg ik hier zelf een netwerkje aan… Tevens heb ik nu eindelijk een eigen brievenbus, dus alle fanmail mag naar:

Yokohama International Student House, Room 1304
4-171-23 Honchodoori 4-chome
Tsurumi-ku, Yokohama-shi, Kanagawa-ken
Japan

Hoop ik tenminste. Hou de post nog één dagje vast, dan kan ik het adres even controleren.

En u wilt natuurlijk foto’s zien, dus u krijgt foto’s. Detail bij de uitzichtfoto’s: ik kan mijn werk zien vanaf m’n balkon

[Show as slideshow]