Ik heb het al eens eerder geschreven,als je hier iets organiseert voor de gemeenschap, dan komt die gemeenschap in groten getale opdraven, al was het maar omdat er binnen 200 meter zoveel mensen wonen. Toen ik tijdens de schattige Japanse o-zo-ongemakkelijke kennismaking met mijn lerares werd gevraagd om aan een evenement in YISH mee te werken kon ik natuurlijk geen nee zeggen. En dus was het vandaag tijd voor “enjoying speaking with Japanese people in English”.
Vorige week kreeg ik al een brief met informatie toegestuurd. Alles is (o-zo-Japans) tot in het kleinste detail geregeld. Voor ons, de studenten, eerst om 10 uur ’s ochtends een meeting met uitleg. Dan komen vanaf 10.30 de gasten binnen. Afhankelijk van de categorie waarin ze zijn ingedeeld (beginner-gevorderd-vergevorderd) komen ze naar een van de drie “recepties” toe, alwaar ze voor 1000 yen een naamkaartje, bonnetje en zakje snoep (!) zouden krijgen. Aldus geschiedde.
Om 11 uur was iedereen er (of tenminste, dat was de bedoeling, maar ze begonnen toch maar, er stond immers 11 uur op het schema), bij elkaar 30 of 40 Japanners op een stuk of 10 studenten, en gaf Shibuya-san een openingspraatje. Overigens ongelooflijk hoe lang ze daar hier over kunnen doen, die praatjes! Vervolgens moesten we ons allemaal even voorstellen en kon het enjoyen beginnen. Een half uurtje praten aan een tafel en dan wisselen; dit alles natuurlijk volgens een van tevoren opgesteld schema dat we vergezeld van illustraties een week van tevoren in onze brievenbus hadden ontvangen.
Na afloop een praatje van Shibuya-san ter afsluiting (wederom, hoe krijgt ze zoveel tijd volgeluld…) en vervolgens werd van elke student een stukje “message or advice” verwacht (!). Slap lullen is een specialiteit en een hobby van me, dus dat lukt natuurlijk wel 
Tenslotte was het de bedoeling dat we in koor “Merry Christmas and a happy new year” zouden zeggen, maar dat hadden ze ons niet echt verteld dus het kostte drie pogingen voordat dat ergens op leek…
Tenslotte een mini-evaluatie-meeting (ze zijn dol op meetings in Japan, als je dat nog niet door had), gevolgd door het uitdelen van de zakjes snoep aan ons (!), en in mijn geval ook nog de 2500 yen die we ervoor betaald zouden krijgen, want ik heb geen bankrekening in yen. Ik heb in ieder geval erg gelachen met mijn medebewoners; het ontgaat de Japanners natuurlijk volkomen dat het plechtige georganiseer voor ons mega-grappig kan zijn… Ook zoiets, in de Engelse vertaling van een aankondiging van een evenement staat altijd een vorm van het woord “enjoy”, het liefst ook met “let’s” erbij. Ik vind het altijd een beetje raar en zelfs Engrish staan, maar ze zijn er hier dol op…
Het zakje snoep bevatte trouwens o.a. een Haags Hopje en “speculoos”. Er stond ook nog een plaatje van “Sinterkloos” op de voorkant (okee, zonder tekst, maar toch. Ik vraag me af waar ze dat snoep vandaan hebben getoverd; al mijn Hollandse snoep is import…
Na al dit enjoyment was buurmeisje Kate zo vriendelijk me aan de eigenares van de plaatselijke slijterij-die-ook-lekkere-tofu-verkoopt voor te stellen; het is immers leuker om ergens iets te kopen als je weet wie ze zijn en vice versa. Aldaar mijn honorarium besteed aan souvenirs; hopelijk overleven ze de vliegreis over anderhalve week 
December 13th, 2008 at 18:24
Hmmm, Lotus is wel een Nederlands merk toch? Maken ook die jodenkoeken in plastic bussen met paarse deksel? Apart dat ze dan Speculoos schrijven!!
December 14th, 2008 at 3:23
(Speculoos is gewoon dialect voor speculaas, ze schijnen het in bepaalde delen van NL ook zo te schrijven
(Vandaar ook het nieuwe ’speculoos’ smeersel voor op je brood!))
Konden ze een beetje goed Engels, de Japanners in je gevorderden-groep?
December 14th, 2008 at 23:23
Weer wat geleerd!
December 14th, 2008 at 23:28
Dialect is gewoon een excuus om de taal niet goed te hoeven kunnen spreken en schrijven. Schande dat je ze er ook nog in steunt door hun spelfouten goed te keuren “omdat het dialect is”. Straks gaan ze ook nog beweren dat “beter als” en “hun hebben” dialect (en dus goed) is…