English below…!
Taaltoetsen maken op de Japanse manier is… anders. Zoals alles anders is op die speciale manier waarop in Japan alles net even anders is. Na een fijn spelletje volg-de-gaijin vanaf het station was het tijd voor het grote bureaucratiespel op de testlocatie. Concreet betekent dit dat je voor een test van 2 uur vijf uur bezig bent. En lekker knus, Japanse stijl: zo’n honderd man per zaal, meer dan 10 zalen, en natuurlijk allemaal tegelijk pauze.
De toets (JLPT staat voor Japanese Language Proficiency Test, ik nam niveau 3 – niveau 1 is het moeilijkst, 4 het makkelijkst) is verdeeld in 3 stukken: schrijven & vocabulaire, luisteren, en lezen & grammatica. Allemaal natuurlijk vol strikvragen, want ze moeten toch iets interessants zien te maken van zo’n meerkeuzetoets… Elk onderdeel begint met het voorlezen van de reglementen. In het Japans natuurlijk. Niet eten of je opgavenboekje te vroeg openmaken, want dan krijg je een gele kaart, en niet spieken of proberen je boekje mee te nemen, want dan krijg je een rode kaart. Bij het voorlezen van elk strafbaar feit wordt de bijbehorende kaart door vier man verspreid over de zaal omhoog gehouden. Wie zei dat surveilleren saai was? Ze hebben zat te doen… 
Vervolgens worden alle boekjes één voor één en met overdreven zorgvuldigheid uitgedeeld. Drie uitdelers op 100 man, dus dat duurt wel even… Eerst het antwoordvel, dan het opgavenboekje (bij iedereen met de instructie “akenaide kudasai” – niet openmaken alsjeblieft – en tóch krijgt eentje het nog voor elkaar een gele kaart te scoren voor het te vroeg openmaken van het boekje…), en vervolgens komen ze nog een keer langs om te kijken of je foto wel klopt. Dan kon natuurlijk niet toen ze een van de twee andere keren langskwamen, want dan smelten hun hersens ofzo. Het houdt ze in ieder geval van de straat – maar helaas mij ook.
Aan het einde van elk stukje test herhaalt het ritueel zich, maar dan omgekeerd, bij het ophalen van de boekjes. Zo kan het dus dat op 35 tot 70 minuten examen doen telkens 25 minuten wordt besteed aan het uitleggen van dingen die je toch al weet (want de instructies werden bij elk onderdeel herhaald!) en het uitdelen van boekjes. En met pauzes van 40 of 60 minuten tussendoor ben je dan zo een hele dag kwijt…
Nouja, ik denk in ieder geval wel dat ik geslaagd ben. Erg makkelijk was het niet, maar ook niet onmogelijk. Een Indiaas meisje van een jaar of 10 (waarom laat je zo’n kiddo in vredesnaam zo’n toets maken?!) zag ik rustig achteroverleunen en de dopjes op haar potloden doen (jep, ze doen hier dopjes op potloden) terwijl ik nog 10 of 15 vragen te gaan had. Ze heeft het vast beter gedaan dan ik.
We waren erg blij dat we weg konden. Niet omdat ik het zo beroerd had gedaan, maar al die zenuwachtige mensen met hun zenuwachtige-mensen-gesprekken gaan toch op je zenuwen werken… Het deed een beetje denken aan de sfeer bij het CBR, maar dan met honderd keer zoveel mensen. Tot mijn gevoel na het maken van die toets aan toe. Net als na zo’n theorieëxamen: ijskoud. Toets gemaakt, en nu zo snel mogelijk weer naar huis. Terugkijkend naar het gebouw zie ik een niet aflatende stroom mensen richting station gaan. Waarschijnlijk naar dezelfde trein als ik. Toetsen maken vind ik prima, ik doe al jaren niet anders, maar waarom moeten meer dan duizend andere mensen het precies op hetzelfde moment en op dezelfde plaats als ik doen..?
Uitslag eind februari.
The JLPT
Taking language tests the Japanese way is… well… special. The way everything in Japan is special in its own special Japanese way. After a brief game of follow-the-gaijin from the station to the test venue we went on the play the official-stuff game. That’s right, taking the JLPT in Japan is all about navigating the maze of official stuff that’s laid out for participants. For me and Marina, this meant arriving at the test site amidst a cloud of other “foreigners” (well, they were mostly Asians, so that doesn’t qualify as real foreigners, does it?) and spending five hours of our days on about 2 hours of actual testing.
The test is divided into three parts (writing & vocab, listening, and reading & grammar). Each part starts with the reading aloud of the test instructions (in Japanese): yellow cards for minor “offenses” like opening the test booklet before being instructed to do so, red cards if you cheat, attempt to steal the question booklet or doing other nasty stuff. Then, all materials were handed out by the test lackeys (oh, I’m sorry, “proctors”). Japanese-style efficiency here: first, the answer sheets are handed out, one by one. With some 100 people in the room and only 3 people to deal out all the stuff, that takes a while… Then, the question booklets are distributed (one by one again) and then somebody comes to check if the photo on your official-looking “test voucher” matches your face. They couldn’t do that in one of the other to passes I guess, lest their brains melt down. Great way to keep their aging population busy though… At the end of each of the three subtests, this ritual is repeated in reverse when they come to take the booklets back. All in all, of each part of the test, about 25 minutes went into the official-looking business the Japanese seem to enjoy so much, and another 35 to 70 minutes went to the actual test part. In between test parts there are breaks of at least 40 minutes, turning a simple two hour exam into an all day event.
At the first part of the exam, someone managed to open the question booklet too early anyway. Bam! Yellow card. Nice way to start your test… Later, looking up from my test, I see a 10-year-old Indian girl (don’t know why she took a language test but she looked really brave for all that) relax and recap her pencils (yes, people cap their pencils here). I still had ten or fifteen questions left at that point; I bet she did better at the test than I did…
All in all, we were pretty glad to get out of there. Not that I thought the test went that bad, but all these people acting nervous and having their nervous-people-conversations all around you kind of, well, get on one’s nerve… Looking back at the building on the way out, we saw literally hundreds or maybe thousands of people exiting, probably heading for the same station as us. Now I’m okay with taking tests (it’s what I’ve been doing for years now…), but why do a thousand people need to do it at the same time and place as me?
Results will be in at the end of February. Keeping my fingers crossed…
December 8th, 2008 at 16:54
Spannend!! Maar, je hebt het vast gehaald
December 8th, 2008 at 17:07
dopjes op potloden?
December 8th, 2008 at 18:44
Dat was niet maar eventjes tussendoor examen doen! Ik heb nog aan je gedacht, dat heeft vast geholpen.
Fijn dat je weer internet hebt (zowel voor jou, als voor ons!).
December 8th, 2008 at 23:14
Ah ben vergeten plaatjes te maken van het gebouw zelf
Ik ben trouwens blij dat ik veel kleinere groepjes had. Hoelaat waren die sections van jou dan? Ik had dus maar 20 minuten pauze steeds.
maar hier is mijn verhaal!
http://mtassarion.livejournal.com/66232.html?#cutid1
February 16th, 2009 at 19:36
[...] ben glansrijk geslaagd voor de JLPT! Mijn zorgen over het luistergedeelte bleken om niets te zijn geweest (87/100 punten), terwijl ik [...]