Misschien hebben “wij buitenlanders” niet altijd evenveel op met onze Japanse gastheren (en -vrouwen), sommige plaatselijke gebruiken nemen we maar al te graag over. Over de meest(e) leuke gebruiken heb je al uitgebreid kunnen lezen, maar eentje is nog niet zo aan de orde geweest, namelijk het meenemen van omiyage, souvenirs voor anderen, als je ergens naartoe gaat. En dan specifiek met de bedoeling om ze weg te geven. De populairste zijn eetbaar, want dan zadel je anderen niet op met spullen die ze dan weer moeten bewaren in de toch al kleine huizen in Japan, en dus liggen er zeer regelmatig lekkernijen uit alle hoeken van Japan en de rest van de wereld klaar voor iedereen van de afdeling. Want tja, werk neemt toch een belangrijke plaats in in het leven van de gemiddelde Japanner, dus naast lekkers voor vrouw en kinderen zorg je ook – en vooral – dat je iets voor je collega’s meeneemt.
Morana en Marina waren zijn het afgelopen weekend naar Nikko geweest, een zeer bezienswaardige plaats die een paar uur treinen van Yokohama vandaan ligt, en omiyage mochten natuurlijk niet ontbreken. Voor Eivind en mij betekende dat naast de plaatselijke specialiteit op het gebied van zoetigheid een poezebeest inclusief toekomstvoorspelling. Het idee is volgens mij dat je bij een bepaalde tempel zo’n voorspelling + poezelig poesje kunt halen, en dan geeft de kleur van de halsband van de kat aan hoe jouw jaar eruit zal zien.
 
Zoals je ziet viel mij een geel halsbandje ten deel, en voorzover we uit de bijbehorende documentatie konden opmaken betekent dat dat ik veel geld ga verdienen en lang leef. Da’s toch weer mooi meegenomen. Eivind trof een groene halsband, we konden zo snel niet achterhalen wat die betekende maar dachten dat het iets te maken had met studiesucces enzo, dus die hebben we de nerdpoes genoemd 
Mijn geluksbrenger heeft trouwens een vervaldatum, na een jaartje moet ik weer een nieuwe halen want dan is ie uitgewerkt… Nouja, reden om nog eens terug te komen in Japan in ieder geval.
Thomas (“ik hou niet zo van pannenkoeken”) vond ze tot zijn verbazing prima te eten (“ze lijken niet echt op Amerikaanse pannenkoeken, die zijn niet te eten”) en de Japanners die het aandurfden om langs te komen (bij rare dingen kun je in dit land beter uit de buurt blijven, lijkt de ongeschreven regel te zijn) ook. Denk ik tenminste, want hoe mazui (smerig) het eten ook is, ze zullen 
Maar zie het van de zonnige kant, ik heb er nu wel weer een extra spaarkaartje bij 
