(some English at the very bottom of the post!)
De meeste mensen die mijn verhaaltjes zo af en toe lezen zijn mensen die ik op de een of andere manier ken. Maar daarnaast stuurt google me allerlei bezoekers, en het leuke is dat ik kan zien waar zij naar op zoek waren. Met de onder andere volgende hilarische resultaten:
meisje plast op straat in japan
dating japanse vrouwen/japanse vrouwen daten/japanse date
rokjes voor mannen
kleding 2008 japan
slagzin pepernoot
japanse gein
japanse blogs meiden/japanse meiden blog
japanse lamp te koop
japanse snoepjes amsterdam
vaat japan nederland
foto’s japanse mensen
dating house in uilenstede
pocky snoep/pocky sticks nederland
design daktuin
uniformen voor japanse schoolmeisjes/japanse uniformen
paraplu automaat nederland
winkels met geldtelmachines
online rondrijden
mijn telefoonnummer in japan (sic!)
zelf wassen
media markt pasta machine
leuke lunchgerechten
julie chan is missing boekverslag
en na plaatsing van deze post:
twee japanse vrouwen zuigen elkaar af (!)
En dan zijn we pas twee maanden onderweg… Zo te zien heeft men trouwens interesse in de Japanse baltsrituelen, en het geval wil dat die voor mij als westerling toch enigszins…. anders…. zijn. Hier dus een klein overzichtje van hoe het hier werkt.
Allereerst: de westerse vrouwen hebben zonder uitzondering een schurfthekel aan de onbeholpen aandachttrekkerij van de Japanse mannen. Ik heb er dan ook niet één ontmoet die een Westerse vriend had, terwijl zo’n beetje alle mannen die hier als vrijgezel heen komen er tenminste één scharrel, vriendin of echtgenote op nahouden. Ben je als gaijinvrouw op stap, dan verdient het de aanbeveling tenminste één man mee te nemen als je niet gediend bent van een tik tegen je bovenarm van willekeurige “begeerlijke vrijgezellen”. Zo’n tik betekent namelijk “Hey, hier ben ik, ik heb interesse in je!” en da’s zo’n beetje alles wat de dapperste mannen hier durven bij de gaijinvrouwen (Morana, 1m85, jaagt zelfs regelmatig nietsvermoedende Japanners onbedoeld de stuipen op het lijf 
). Meer informatie over hoe de zoektocht naar een levensgezel de westerse vrouwen hier vergaat heb ik niet, want verder dan dat komen de inheemse mannen in de regel niet.
Andersom is echter een heel ander verhaal! Er staat er hier één kroeg om bekend dat de vrouwen er speciaal naartoe komen om een westerse man te scoren, dus makkelijker kan het haast niet worden. Overigens kun je het ze moeilijk kwalijk nemen, gezien eerdergenoemd Japans paringsritueel kan ik me voorstellen dat de immigranten een hele verademing zijn. Wie niet teveel eisen stelt heeft dus (naar verluidt…) zo een vrouw aan de haak geslagen. Hoewel de taal der liefde universeel heet te zijn helpt het trouwens wel als je Japans spreekt. Dat je ‘t effe weet, mocht je op jacht willen gaan 
Dat is meteen nog zo’n culturele hinderpaal: het Engels van de Japanners. Moet je kijken wat ik nu weer tegenkwam in Yokohama:
2 spelfouten op één bord. Lekker roungen. Hoe krijgen ze het voor elkaar. Half Japan loopt rond met denshijisho’s (elektronische woordenboeken) maar even de woorden die je op je bord wilt zetten opzoeken ho maar…
Pizza
Gisteren nodigde Marina ons uit voor pizza/doe-het-zelf-pasta. Afgezien van het feit dat er genoeg alcohol doorheen ging om er zeker van te zijn dat er gênante foto’s opduiken als ik me ooit ergens voor verkiesbaar stel, verdient de Japanse manier van pizza’s maken ook enige aandacht. Omdat het maanden geleden was sinds ik een echte pizza op had (de Vietnamese pizza’s in de izakaya tellen niet, en ze hebben niet eens diepvries-pizza’s! 
) was ik natuurlijk erg toe aan pizza. Maar tegen de tijd dat de pizza aankwam (Sylvia wordt gebeld: “is er een konbini in de buurt?” “is er een bibliotheek in de buurt?” Kom op, achterlijke koerier, hier met die pizza! ) had de pasta al zoveel plek ingenomen dat er maar twee (flinke) stukken pizza bij konden.
Hoe dan ook, een Japanse pizza wordt als volgt gemaakt. Je begint met een normale pizzabodem, met kaas en tomaat. Dan pak je tenminste vijf ingrediënten die je anders nooit op hetzelfde bord zou aantreffen en die breng je op esthetisch verantwoorde wijze op de pizza aan. Voorwaarde voor het uitkiezen van deze ingrediënten is, behalve dat ze niet bij elkaar passen, dat ze erg zout zijn en dat ze niets met pizza te maken hebben. Je snapt het idee denk ik wel. Anyway, als je de stukjes spek wegdenkt die soms ineens van onder de laag kaas opdoken was het een prima pizza, en daar was ik erg aan toe. Het gezelschap was natuurlijk ook prima, Sylvia had wat vrienden meegenomen, dus de avond was zeer geslaagd. Volgende keer wel je Rubik’s Cube thuis laten, Eivind
So yesterday Marina invited us all over for pizza/homemade pasta. Beside the fact that the amount of alcohol consumed was sufficient to make sure certain pictures of me are sure to show up somewhere if ever I run for any office, the Japanese style of pizza-making deserves some blog attention. Because it’d been months since I last had a real pizza, I was very keen on getting some pizza into my system. By the time it arrived (Sylvia gets a phone call: “is it near a konbini?” “is it near a library?” What is this, 20 questions? Just gimme my pizza! ) the home-made pasta had taken up most of the space in my belly so in the end I only ate two slices.
Anyway, to make a “Japanese” pizza, start out with a regular pizza base, you know, with the tomatoes & cheese. Then you take any number of ingredients that’s greater than, say, five and slap ‘em on in an esthetically more or less pleasing pattern. When picking these ingredients, one should make sure they have as little to do with pizza as possible, that they are pretty salty and that there’s no way other than on a pizza these ingredients would show up in the same dish. Well, I think you get the picture. Anyway, if you take away the strips of bacon that sometimes suddenly popped up from under a layer of cheese, eating pizza was something that I’d really yearned for since my arrival, and the company was great, so I had a great evening. Do leave the Rubik’s Cube at home though, ninja-man!
November 3rd, 2008 at 18:22
klinkt goed, pizza!
ik kijk er nu al naar uit
November 3rd, 2008 at 19:47
Kun je die foto’s die van jou gemaakt zijn alvast gewoon even e-mailen ….? De nieuwsgierigheid is nu al erg groot ….
November 4th, 2008 at 6:07
lol @ zoekwoorden.. je bent gewoon de 4e hit met die laatste..
je moet gewoon is een keer stiekem gewapend met 3 cm brede zwarte markerstift en ninja masker op alle engrish opzoeken en corrigeren. Vandalisme bestaat niet in japan dus dan komt het meteen nog hard aan ook
November 4th, 2008 at 20:50
Hmm, eens kijken of ik ook kan opduiken in die Google zoektermen….
November 4th, 2008 at 21:30
Hehe volgens mij heeft naar aanleiding van dit blogje iemand gekeken hoe hoog ik zou eindigen op de zoekterm “joost date japanse pepernoten”. Eerste natuurlijk. Duh.
Foto’s heb ik nog niet, zijn natuurlijk niet door mijzelf gemaakt…
November 4th, 2008 at 22:36
(a)
January 30th, 2009 at 7:42
pizza bestellen moet je gewoon doen met 0909-pizzalijn! (0909-749925456) vet handig als je geen nummer van de pizzeria hebt.
January 30th, 2009 at 11:52
Ik vrees dat die je niet met een Japanse pizzeria doorverbinden
February 17th, 2010 at 6:25
ff over de bord, ik denk niet dat ze de spelfouten perongeluk gemaakt hebben. Het is een soort “rage” om met opzet de woorden te twisten in reclamebordjes.