(view full post for English translation…)
Na een week van niets-bijzonders-uitvoeren werd het serieus tijd om weer ’s wat leuks te gaan doen. Het halve lab was ziek geweest, dus tijd om het herstel te bespoedigen met alcohol, want dat ontsmet. En het leuke van Japan is dat elke keizer er weer een paar nieuwe feestdagen bij verzint, en dat die meestal op vrijdag of maandag vallen. Op het moment van schrijven is het “Dag van de Dank voor de Arbeid”, en ja, daarvoor krijgt het hele land vrij. Komt mooi uit na een avondje zuipen 
Voor gisteravond viel de keuze op het Hard Rock Cafe. Tot mijn eigen verbazing moest ik vaststellen dat ik überhaupt nog nooit in een Hard Rock Cafe was geweest, maar de iets hogere gaijin-dichtheid aldaar went snel genoeg. Gelukkig krijg je net als elders in Japan een tafeltje om aan te eten, dus zie je niet teveel andere gaijin (we willen natuurlijk niet met toeristen verward worden, bah, dus het is zaak bij andere gaijin uit de buurt te blijven). Helaas moet je wel buiten de zaak wachten tot ze een tafeltje voor je hebben om aan plaats te nemen… Ik denk dan “ik kan ook staand een biertje drinken tot er een tafeltje is”, maar daar doen ze hier niet aan.
Tja, dat Hard Rock Cafe is een wereld op zichzelf. Heineken op de tap (yeah!) maar drankjes onder de 6 euro werden niet geschonken (met uitzondering van de frisdrank, “free refills”. Yeah…). Gelukkig is het voordeel van een week niet uitgaan en cheap eten dat je geld over hebt voor duur pils zullen we maar zeggen. En voor dure hamburgers, zo bleek. Soit, mijn S.O.B.-burger was erg goed te eten, maar het was met afstand de duurste hamburger die ik in mijn leven heb verorberd. Maar dan mocht ik het Hard-Rock-gitaar-prikkertje houden. Denk ik tenminste. 
Tja, in Nederland zou ik in dit geval hebben vastgesteld dat de bierglazen kennelijk bij de prijs inbegrepen waren (niet zozeer omdat ik glaswerk nodig heb, maar uit een soort rechtvaardigheidsgevoel ) maar hier wordt die gedachte uit je hoofd verbannen zodra ie opkomt. Braaf voorbeeld doet volgen denk ik.
Nog voordat we ons comfort food in ontvangst mochten nemen ging de verlichting ineens knipperen en kwam er drie man personeel zingend en klappend aangelopen met een ijsje-met-sterretje om een klein meisje een “heppi bursdee” te wensen. Wij vrolijk meeklappen natuurlijk, Japanse kindjes zijn megaschattig. Maar naarmate de avond vorderde bleek dat hele “bursdee”-gedoe één grote nepperij te zijn: er bleken namelijk nog 4 jarigen in de zaal aanwezig te zijn. Nu weet ik niet hoe jullie vroeger je kinderverjaardagen vierden, maar ik wed om een HRC-biertje met je dat je ouders je voor jouw verjaardag nooit meenamen naar het HRC…
Na al deze verjaardagsvreugde de avond afgemaakt bij Marina. Met het nare YISH-beleid van “10-uur-’s avonds-je-gasten-de-deur-uit is bij Eivind en mij zuipen helaas niet echt een optie, en gelukkig is Marina zo gastvrij om daarvoor te compenseren. Op weg erheen “leende” Eivind Marina’s telefoon nog even om Morana een hilarisch smsje te sturen. Het smsje staat ergens tussen de foto’s; helaas trapte Morana er niet in 
Ik heb de kinders ook nog leren toepen; maar of ze er iets van is bijgebleven is twee…
Expensive burgers & five birthdays
After a week of doing nothing in particular my liver really felt it was time to be insulted again. Half the lab had fallen ill to Eivind’s Norwegian Killer Flu, so to help everyone’s recovery along we went out to have some beers, because, as you undoubtedly know, alcohol is a disinfectant. One great thing about Japan is that every emperor invents a couple of “new” national holidays, most of which fall on Mondays or Fridays, so we decided to turn Labour Thanksgiving Day into Hangover Sleep-Off Day.
Yesterday, the Hard Rock Cafe was the place to be. As I realized when we got there, I had actually never been to a Hard Rock Cafe before, but I got used to the slightly elevated gaijin-density soon enough. As in every Japanese establishment, your group gets a table to its own, so the other gaijin won’t bother you too much , but unfortunately, this does mean waiting outside until a table becomes available…
The Hard Rock Cafe is a world in itself. Heineken on draft, but apart from the (“free refills!”) sodas there are no drinks to be had at a reasonable price level. This is when the positive side to not going out and eating cheap food for a week comes around, because I could actually afford it this time.
The burgers, too, were of extraordinary proportions, price-wise that is. Granted, my S.O.B.-burger was quite nice, but it was also by far the most expensive burger I’ve ever consumed. I did get to keep the HRC-guitar-thingy that was holding it together, though. I think It’s funny, back home I would have just “assumed” that the glassware was included in the prices for our beverages – not because I’m really in need of more glassware, but out of a (twisted?) sense of justice – but in this place one can’t even think about doing such a thing… The Japanese people’s Goody Two-Shoes has its effect on me I guess.
By the way, just before we got our food, the lights in the place went haywire and then three employees came clapping and singing and wishing this girl next to us a “Heppi Bursday”. For a moment we considered declaring it was our birthday too, but fortunately we didn’t, because it wasn’t a really original idea: 4 (four!) other groups actually pulled the same joke. And they can’t really all have had their birthdays that night. I don’t know about you, but when I was a kid, my parents never took me to the Hard Rock Cafe when it was my birthday…
After all this “bursday”-joy we finished the night at Marina’s pad. With YISH’s great “no guests after 10pm”-policy, getting wasted at Eivind’s or my place is never really an option; so Marina’s hospitality has practically turned her place into the hangout of choice. Anyway, on the way there Marina’s phone was abused by Eivind to send Morana an alarming but funny message (see photo; she didn’t take the bait though) I remember also teaching the guys to play “toepen”, but I strongly doubt if any of them still remember the rules… (toepen is a Dutch card game that involves lots of drinking if played right, but that unfortunately involves no penalty imbibations when played in “teaching mode” – guess which one we played last night…)
November 24th, 2008 at 21:10
Best wel jammer dat je zo weinig lol hebt eigenlijk he? ….
Geweldig SMS-je ook!
November 24th, 2008 at 21:46
zo te lezen gaan we 17-12 ergens anders eten
November 24th, 2008 at 22:25
Ben ook nog nooit in een hard rock cafe geweest.. :S heb wel allemaal truien van allemaal HRC’s van over de hele wereld maar.. nog nooit binnen geweest :S
November 30th, 2008 at 6:02
In renesse zijn we bij een HRC geweest joostje…
November 30th, 2008 at 9:57
Nee man dat was een C waar ze HR draaiden