Ik wilde eigenlijk op deze plaats gaan vertellen over mijn rondje Tokyo gisteren, met Harajuku en Omotesando- en Roppongi Hills, maar ik heb vandaag iets veel interessanters/absurders/vertelwaardigers meegemaakt dus je zult het moeten doen met de foto’s van de Tokyotrip van gisteren:
Harajuku:
Roppongi Hills (vooruit dan, toch een klein verhaaltje) is een soort Disneyland voor volwassen Japanners. Met net als in Disneyland allerlei verschillende “gebieden” qua decor, alleen waren het hier geen cowboys en sprookjesfiguren. Het was mij eigenlijk niet helemaal duidelijk wat er zo mega-interessant aan was, maar ze liepen er als stereotypische Japanners op los te fotograferen. Met z’n allen in een rijtje gaan staan voor hetzelfde shot enzo. Als klap op de vuurpijl had een camerafabrikant er ook nog een soort permanente expositie staan van de koopwaar, en daar liep het ook storm. Kortom, ik begreep niet helemaal wat er zo gaaf was aan Roppongi Hills, behalve misschien de architectuur van bepaalde delen, maar het fotograferen van de fotograferende Japanners was in ieder geval erg grappig. 
Het echte avontuur
Maar dan nu het échte avontuur. Vandaag heb ik iets heel dappers gedaan. Iets dat de meeste van mijn collega’s alleen doen als ze naar hun thuisland op vakantie gaan uit angst dat het hier misgaat. Iets dat ook mij van enige vrees vervulde. Iets dat ik al weken aan het uitstellen was. Maar iets dat uiteindelijk steeds nodiger werd, omdat mijn matje telkens ietsje groter werd…
Ik ben naar de kapper geweest.
Ja ja ja, nu denkt iedereen meteen dat ik me aanstel, maar mijn vrees is wel degelijk gegrond. Heb je weleens gezien hoe de Japanners erbij lopen qua haarstijl?! En de kappers staan er hier niet om bekend dat ze ervaring hebben met Westers haar…
Maar ik was voorbereid, ik had namelijk een pasfoto van twee maanden geleden opgegraven. Met de foto in de hand betrad ik de zaak. Oud mannetje + oud vrouwtje in kappersoutfit (=schort), één andere man werd geknipt.
Ik: “Kunt u het zo knippen? *laat foto zien*”
*kapster stelt onverstaanbare vraag*
Ik: *pak mijn haar beet* “Het is te lang, kunt u het knippen?”
Blijkbaar snapten ze ineens waarom ik er was (?), want ik mocht in de stoel gaan zitten. Vrouwtje pakt kam en gaat kammen. Da’s knap lastig, want er zat wax in m’n haar. Ik dacht dat ze het toch wel gingen wassen, net als in Nederland, maar geen wasbak te zien… shit. Vrouwtje: “ik ga een beetje shampooën, is dat goed?” Ik zeg “ja hoor” maar zeg niet dat ik niet begrijp hoe ze dat wil gaan doen zonder de hele zaak onder te kliederen. Maar ze loopt naar de spiegel, trekt aan een klep en *plop* er hangt ineens een wasbak voor m’n neus. Voorover hangen en wassen maar… (had ik m’n lenzen maar uitgedaan… maar het ging goed)
Met het plaatje als instructie ging het knippen verbazend goed, en op het laatst begon ze zelfs Japanse kapperspraat te proberen; ik gaf naar beste kunnen antwoord op haar vragen naar waar ik vandaag kwam, wat ik deed, enz.
Maar als je denkt dat je met het knippen klaar bent heb je het mis. M’n haar werd nóg een keer gewassen en met hete handdoekjes afgedroogd (je vraagt je af hoe die mensen hier na het baden droogworden als alle handdoekjes hier warm en klam zijn, maar goed, het voelde wel lekker), er werden scheerspulletjes te voorschijn gehaald en de laatste resten van mijn matje werden verwijderd. “Moet ik je huid nog *te moeilijk woord*en?” Ik vond het wel genoeg avontuur voor één dag, dus laat maar zitten met die huid-*onbekende actie*. Toen kwam er nog een massage-apparaat-draagbare-trilplaat-ding uit de kast. Werden m’n schouders, nek, rug en hoofd nog even “getrild”. Tenslotte gingen er nog meer hete handdoekjes over mijn gezicht en werd er lotion in m’n haar gesmeerd.
De schade van dit kap-avontuur: 3000 yen. Dat viel weer mee… Volgens mij hadden ze me vet gematst, want zowat alle prijzen op het bord waren hoger… En zeg nou zelf, om al die service hoef je in Nederland niet te komen, ook al hebben ze daar wat meer ervaring met Westers haar
Foto’s zie je vanzelf een keer verschijnen bij verslagen van mijn andere avonturen, ik ben niet zo narcistisch om speciaal een foto van m’n kapsel te gaan maken 
November 16th, 2008 at 18:37
Aaaah, TOE nou Joost, laat ons toch een foto zien!
Maar: je was inderdaad reuze dapper om naar een kapper te gaan! Het lijkt doodeng, maar de massage en warme doekjes-service moet best lekker zijn.
November 16th, 2008 at 19:41
Ben benieuwd naar je kapsel
Zouden ze niet gewoon heel erg bang zijn om iets te vergeten, en dat ze daarom overal foto’s van maken?
November 16th, 2008 at 19:48
Kan me niet voorstellen waarom ze Roppongi Hills per se zouden willen onthouden…
November 16th, 2008 at 21:23
FOTO! FOTO! FOTO! FOTO! FOTO! FOTO!
November 17th, 2008 at 1:42
de reden dat ze roppongi hills willen onthouden is omdat het de beverly hils van azië is. Das eigelijk het enige wat ik ervan weet.. er wonen veel BJers.. en een hoop van de entertainment industrie is daar gesitueerd maarja. Dat is het idd wel
architectuur wel mooi.. dat moet je ze wel nageven op die plek.
Btw, als je nou ’s zondags naar Harajuku brug gaat dan zie je ook mensen -met- costuum, want op jou foto zie ik alleen maar -alledaagse- klederdracht. (oei wel 1 mevrouw met kimono, das wel cool
)
Ik ben toevallig ook naar de kapper geweest, gisteren dan. :S Ik vraag me toch wel af nou wat er was gebeurd als ik in japan naar de kapper zou gaan en ze de vrije hand had gegeven. Het verbaast me trouwens dat het toch vrij goedkoop is blijkbaar. Ik had altijd begrepen dat het vreselijk duur is om daar naar de kapper te gaan maar kennelijk rekenen ze al die service mee enzo, die jij dus had afgewezen.