Het leven hier begint een beetje vaste vormen aan te nemen. Mijn project bij RIKEN trouwens ook, en da’s natuurlijk ook fijn.
Aardbeving
Okee, dus het was maar een 2 op de schaal van Richter volgens de Japanse KNMI, maar ik kan sinds vandaag wel zeggen dat ik m’n eerste aardbeving heb meegemaakt. Het gebouw ging toch nog aardig heen en weer moet ik zeggen, dat verbaasde me best een beetje (weet je hoe een trein of metro op sommige stukken rails wel eens van links naar rechts schudt? Zo voelde dit ook ongeveer). Zo blijft het toch altijd een beetje spannend hier… 
Life at RIKEN
Om met het leven bij RIKEN te beginnen, hier is een typische werkdag. Ik sta om half negen op, ga om kwart over negen à half tien de deur uit, realiseer me op de begane grond (ik woon op de vijfde, maar naar Nederlandse begrippen is dat de vierde) dat ik iets ben vergeten mee te nemen en besluit dat dat niet erg is. Tussen half tien en kwart voor tien kom ik aan bij RIKEN (en dan nog een van de eersten zijn :S).
Stipt om twaalf uur lunchtijd. Sommigen gaan zelfs nog eerder. Ik vind twaalf uur vroeg zat… Lunch kan rustig drie kwartier in beslag nemen. En je kunt op goeie dagen chicken soup that tearing vegetable entered bestellen. 
Dan werken tot zes uur, als ik wil nog ergens een pauze tussendoor gooien, en stipt zes uur wederom richting kantine voor avondeten. Da’s ook zo drie kwartier, en als je me een beetje kent weet je dat er na vlak het avondeten niets zinnigs door mij geproduceerd wordt dus ik verlaat rond een uur of zeven, half acht het pand.
Het project
Ik heb sinds deze week echt het gevoel dat ik weet waar het over gaat. Natuurlijk, nu moet ik de antwoorden nog uit de data zien te halen, maar het is me nu veel duidelijker waar ik naar op zoek ben. De bio’s onder u kunnen hun geheugen opfrissen op de wikipagina van de oestrogeenreceptor, niet-bio’s mogen het ook proberen (jargon-alert), maar de volgende samenvatting is misschien nuttiger: ik weet nu naar welke aan/uit-signalen ik binnen de cel kan gaan zoeken. Ik heb vandaag de hele dag met m’n hoofd in de oestrogeenreceptorliteratuur (3x woordwaarde) gezeten en heb nu echt het idee dat ik bezig ben met een borstkankercellijn, niet met zomaar een klomp cellen en een berg data. Geeft toch wat voldoening van m’n werk (ook al heb ik nog geen echt resultaat).
October 8th, 2008 at 21:01
Leuk dat je onderzoek nu ook voldoening geeft. Das eigenlijk waar je ook altijd op hoopt. En dan ook nog een aardbeving!
De werkdagen vallen me overigens wel een beetje tegen …..
October 10th, 2008 at 1:23
goh.. ik had nooit echt een idee van hoe die richter schaal precies zou voelen bij verschillende waardes, en dacht altijd dat 6 niet zo heel erg was en dat het vanaf 7 vrij ernstig was maar als 2 al zo voelt.. hoe voelt 7 dan? aangezien dat.. wat.. 10^5 keer zwaarder is?
waarom komen die gasten altijd zo laat? en wat voor andere dingen kun je doorgaans in die kantine krijgen?