Joost in Japan

Wist je dat alle Japanners een soort liftvrees hebben? Nouja, eigenlijk is het geen echte liftvrees, het is meer liftdeurvrees. Stel je voor, je staat met z’n vijven op de lift te wachten. Lift komt, deuren gaan open. De eerste gaat naar binnen, en het eerste wat diegene doet is zijn vinger op het deur-open-knopje plaatsen. En die vinger gaat er niet vanaf tot iedereen binnen is. Alsof liftdeuren plotseling dichtgaan en je vermorzelen als je er te lang over doet om naar binnen te gaan! Afgezien van het feit dat de meeste liften een sensor bij de deur hebben gaan de deuren prompt weer open als ze weerstand voelen… maar dat maakt de Japanners niets uit. Sommigen houden zelfs hun hand tegen de deur als ze zien dat iemand op het deur-open-knopje drukt. Je weet immers maar nooit…

Toevoeging: hier is een leuke uitleg van hoe het werkt met Japanners en liften.

Project: op bezoek bij Tokyo University

Nog zoiets aparts. Vandaag ben ik bij onze samenwerkingspartner op bezoek geweest op Tokyo University (Todai). Prachtig verhaal afgestoken over de analyses die ik gedaan heb of wil gaan doen, de mooie gegevens die eruit gaan komen en tenslotte het RIKEN-programma dat gebruikt kan worden om het netjes weer te geven. Vraagt de beste man, een wetenschapper, een bioloog nota bene (alhoewel, volgens mij was het een MD, dat verklaart al een en ander; de PhD die met dit project bezig was stelde een vraag die me meer aansprak),

> “dus als ik in dat programma op dit pijltje klik, dan zie ik zo’n mooi expressieprofiel?”
< “jep”
> “gaaaf”

Is voor hem natuurlijk belangrijk, en voor RIKEN ook, maar voor mij toch een beetje jammer; de analyse is voor mij veel interessanter dan de gebruikersvriendelijke manier om naar de gegevens te kijken. Kun je je die schermen met groene letters uit The Matrix voor de geest halen, waaruit de personages op magische wijze allerlei informatie aflezen? Zo zie ik de gegevens ook het liefst. Zo min mogelijk opgeleukt, want dat gaat bijna altijd ten koste van de nauwkeurigheid.

Maar gelukkig weet ik, ook al weet hij het nog niet, dat ik hem z’n analysewerk zoveel mogelijk uit handen ga nemen en dat ie alleen maar in die genome browser (zo heet het programma) gaat kijken om te kijken waar ik m’n conclusies op baseer. En hij zag dat het goed was, knipte/plakte het in z’n Nature paper en was blij met Joost. Ehm… of zoiets. Morgen is de eerste short RNA library gesequencet (sorry voor het jargon…) en dan kan ik daar volgende week mee aan de slag. Kan niet wachten om er lekker dingen in kunnen te gaan ontdekken…!

Zet die vlegel zomaar z’n fiets ergens waar het niet mag. Net als de andere 130 miljoen mensen in dit land. Da’s nog eens integreren! En dan krijgt ie net als de Japanners een officieel uitziend papiertje aan z’n fiets dat ie dat niet meer mag doen, en z’n fiets wordt netjes op het goede plekje neergezet (dat wordt zoeken…).

Kunnen ze in Amsterdam nog een puntje aan zuigen… Overigens hadden ze in Amsterdam natuurlijk niet zomaar m’n fiets op een ander plekje kunnen neerzetten, daar had ie namelijk met minstens 25 goede sloten aan een brug, metalen hek of lantaarnpaal vastgezeten. Van de fietssloten hier (instructie: “wel er omheen doen hè, door je voorwiel én je frame, anders wordt ie gestolen!”) zou de gemiddelde Amsterdamse junkie spontaan een lachkick krijgen (en dat zonder drugs), die krijgt een mijn broertje van tien nog open met een paperclip (mijn broertje kennende waarschijnlijk om het staalros vervolgens in de fik te steken :S ).

Toch hè… Ik krijg er een beetje een McDonalds-gevoel van: “spaar ze allemaal!”

(for English see the entire post)

Je kunt je afvragen of Japanners überhaupt naar de Ikea zouden gaan voor hun, ehm… dingen. Maar aangezien westerse spulletjes hier megahip zijn (weet je hoe lastig het is om hier een cool Japans shirt te vinden, terwijl je wordt doodgegooid met (verkeerd gespelde) Engelse shirts…) denk ik niet dat ik al te veel integratiepunten heb verloren door m’n tripje naar m’n favoriete Scandinavische winkelketen vandaag. In de pendelbus tussen het station en de winkel wordt een instructiefilmpje “winkelen bij Ikea vertoond”, met een Zweeds uitziende vrouw die in vloeiend Japans uitlegt hoe het allemaal werkt (“Kantan des-ne?”: “Makkelijk, toch?”). Wij lijken de enigen te zijn die het een raar gezicht vinden (zowel het filmpje zelf als de Cyborg-vrouw erin – kan alleen maar een Cyborg zijn met dat über-nette Japanse accent).

Je gaat natuurlijk niet alleen) voor meubels naar de Ikea. Niet als je humor hebt in ieder geval, en met de goedkope zooi op de welbekende begane grond (“koop me! koop me!”) kom je gegarandeerd met meer spullen terug dan je van tevoren had gedacht. De buit van vandaag:

[Show as slideshow]

 

En tja, die foto’s van Marina en Morana…. dat dóét de Ikea nu eenmaal met mensen… Voor de liefhebber hier nog wat oude foto’s om te laten zien dat het altijd erger kan dan deathmatches met pluche beesten en het overgooien van willekeurige voorwerpen:

[Show as slideshow]

 

Karaoke

Over beschamend gesproken… dat is karaoke in Nederland misschien, maar het valt hier reuze mee. Als je zo goed kunt zingen als ik tenminste (*kuch*). Eivind kneep er helaas à la Brave Sir Robin tussenuit, maar we waren nog steeds met vijf. Eerst een ramen-maaltje scoren in een tent die alleen maar de Beatles draait (echt waar! Alleen maar! Toch een beetje raar in een verder typisch Japanse ramen-tent…) en dan op naar U-Style.

Je meldt je in Japan bij de balie van de karaoketent die meestal vele verdiepingen beslaat. Je zegt met hoeveel je bent en hoe lang je ongeveer blijft, en dan krijg je een stel microfoons mee naar een kamer die alleen voor jou en je groep is. Geen beschamende taferelen in een bar vol wildvreemden dus… Het aanbod aan liedjes is behoorlijk groot. In de duizenden, en ook meer dan genoeg Engelstalige, in tegenstelling tot wat sommige reisgidsen je willen doen geloven. Als je wilt kun je zelfs pizza (of ander eten) laten aanrukken, maar aangezien we maar een uurtje bleven ging die helaas aan m’n neus voorbij… Net zoals de foto’s hiervan aan jullie neus voorbij gaan, want die heb ik niet gemaakt, en met een Siciliaanse in de groep is het filmen van een karaokesessie een levensgevaarlijke zaak – het beeldmateriaal houden jullie tegoed. Het komt zeker, want het is echt heel leuk, dus ik ga het zeker nog een keer doen (als het gehoor van de anderen het houdt tenminste )!

Lees de rest van deze post // read the rest of this entry »

Wie Japans leert krijgt heel veel uitdagingen voor z’n kiezen. Het feit alleen al dat je graag Japans wilt leren en het zo serieus neemt dat je een leerboek hebt gekocht of les neemt betekent dat je die uitdagingen graag het hoofd wilt bieden – niet Japans leren is immers makkelijker. Maar zelfs de meest doorgewinterde gaijin gaan één uitdaging stelselmatig uit de weg: leren lezen.

Met groeiende verbazing zie ik toe hoe men er genoegen mee neemt bij al zijn lees- en schrijfwerk geholpen te moeten worden, of gewoon in het Engels verder te gaan. Er lopen er hier rond die vloeiend Japans spreken, maar weigeren te leren lezen Рik kan er niets anders van maken dan dat ze weigeren, want voor het Japans leren spreken hadden ze op magische wijze w̩l tijd.
De redenen voor de weigering lopen uiteen, maar het komt er natuurlijk gewoon op neer dat ze het teveel werk vinden ~2000 tekens te leren lezen voor die “enkele keer dat ze het nodig hebben”. Overigens vind ik kana (lettergreepschrift, bij elkaar zo’n 100 tekens) kunnen lezen niet tellen: daar heb je zelden genoeg aan. Zelfs de eerder genoemde lesboeken beweren soms glashard dat het leren lezen van de Chinese tekens (kanji) niet zo belangrijk is, als je tenminste kana kunt lezen.

Ze liegen. Allemaal.
Misschien weten ze niet beter. Ik zou me kunnen voorstellen dat wie zo’n lesboek schrijft al zó vergevorderd is dat ie is vergeten hoe irritant het is je adres niet op een formulier te kunnen invullen – als je het formulier al hebt kunnen ontcijferen.
Misschien praten ze hun eigen ongeletterdheid goed door het mantra (“je hoeft ze niet te kunnen lezen”) net zo vaak te herhalen tot ze het zelf geloven.
Misschien hebben ze de Japanners het mantra zo vaak horen herhalen dat ze denken dat het wel okee is: de Japanners geloven graag dat hun taal, hun cultuur en hun schrift de mooiste en vooral moeilijkste ter wereld zijn en verwachten dus niets van hen die in hun land te gast zijn.
Maar dat neemt niet weg dat het allemaal onwaar is; analfabetisme zuigt. Kom op zeg, ik kocht een fles azijn in plaats van olie omdat ik niet kon lezen. Hoe kun je met zoiets genoegen nemen?! Prinses Dingetje heeft gelijk! (je weet wel, die ene Nederlandse prinses die zo pro-lezen is en waarvan ik steeds de naam vergeet)

Leren lezen, écht leren lezen heb ik inmiddels tot mijn queeste gebombardeerd. Kom maar door met die dagelijkse portie kanji. De bezwaren tegen een dergelijke queeste zijn niet van de lucht, maar komen in de praktijk neer op “hoeft niet”, “kost tijd” of “onmogelijk!”. Verder is het lastig om tekens te gaan leren terwijl ik de bijbehorende woorden nog niet eens ken. Maar er zijn ook voordelen, en die prikkelen mijn gevoel voor redelijkheid een stuk meer.

Zo kan ik in het geval van sommige onbekende woorden raden wat ze betekenen doordat ik de tekens ken (een woord bestaat meestal uit meer dan 1 kanji, en kanji kunnen op meer dan één manier “gelezen” worden; “belangrijk” is bijvoorbeeld dai-ji: grote-zaak, maar “groot” op zichzelf is oo(kii)), of doordat ik de klanken van het woord kan herleiden tot tekens die ik ken. Goed, deze gevallen zijn niet heel talrijk, maar ze maken het wel de moeite waard. Dingen kunnen lezen is natuurlijk een heel voor de hand liggende, en een heel belangrijke – met elk nieuw teken dat ik leer kan ik nieuwe dingen lezen. Ik weet niet meer precies hoe ik vroeger heb leren lezen en schrijven, maar het moet net zoiets zijn geweest: “hé, ik kan ineens lezen wat hier staat!”

Tenslotte de reacties van de Japanners. In een internationale omgeving als de mijne staan ze niet meer te kijken van een Japans sprekende blanke. Ze staan niet meer te kijken van een buitenlander die z’n naam in katakana kan schrijven (hoewel ze het vaak zichtbaar op prijs stellen). Maar sinds het eerste begin van mijn queeste ben ik telkens met grote ogen aangestaard als een Japanner zich realiseerde dat ik zojuist twee kanji had gelezen. “Kun je kanji lezen?!” En dan kan ik het nog niet eens écht goed…

Mocht je Japans (willen) leren en het nog niet doorhebben, mijn advies aan iedereen die serieus Japans wil leren: maak H.K.H. Prinses Dingetje blij en LEER LEZEN!

Mocht je niet Japans leren en het nog niet doorhebben: je had deze post bij nader inzien misschien over hebben willen slaan. Te laat…. Maar morgen staat garant voor weer een stuk vol lompe humor en typisch Japanse taferelen, want respectievelijk de Ikea en karaoke staan op het programma.

Voor ik begin over de Japanse politiek moet ik even een potentieel misverstand de wereld uit helpen: Japan is niet dat land waar ze al vechtend het parlementsgebouw uitrollen. Dat zijn andere Aziaten. De Japanners zijn bijna nog ergere polderaars dan wij en houden er altijd twee meningen op na: honne, dat wat je echt denkt, en tatemae, dat wat je tegen anderen zegt dat je denkt. Dat houden ze vol tot in het parlement!

En er zijn nog meer dingen aan de hand met de Japanse politiek. De minister-president zit tegenwoordig zelden zijn ambtstermijn uit, maar stapt vaak om een willekeurige reden na maximaal een jaartje regeren op om vervangen te worden door iemand uit z’n eigen partij. Da’s toch altijd dezelfde partij, want sinds de jaren vijftig is altijd dezelfde partij de baas geweest in Japan. De grondwet is ondanks herhaalde pogingen daartoe sinds 1946, toen ie onder druk van de Geallieerden werd opgesteld, niet gewijzigd, omdat dat veel te moeilijk is door de regels in diezelfde grondwet. Je kunt zeggen wat je wilt, maar het is wel een stabiel land… (de regerende partij is natuurlijk hartstikke blij met de status quo en hen is er dus niets aan gelegen iets te veranderen aan de regels van het spel)

Campagne voeren

Als je nog steeds denkt dat politiek bedrijven in Japan iets leuks is om te doen (in Nederland lijkt het me al niets, maar hier…), wacht maar tot je hoort hoe je verkozen wordt. Om verkozen te worden moet je natuurlijk campagne voeren, anders gaat niemand op je stemmen. Maar de regels daarvoor zijn onmogelijk. En de gevolgen zijn bovendien behoorlijk lachwekkend.

Zo zijn kandidaten in campagnetijd aan allerlei regels gebonden. Ze mogen maar een beperkt aantal toespraken houden, mogen alleen bepaalde geschreven materialen verspreiden en ook het vullen van de campagnekas is strak gereguleerd. En als de campagne is begonnen mag je geen nieuwe campagnewebsites openen, en je oude website niet aanpassen. Kortom: campagne voeren met geschreven tekst wordt ontzettend ontmoedigd.

Direct gevolg: face-to-face campagne. Op “mijn” station stonden twee kandidaten (geen idee voor wat voor verkiezing) met een paar hulpjes uitgebreid naar de forensen te buigen en wie ze maar aannam kreeg een flyertje in z’n handen gedrukt door één van de buighulpjes. Da’s een rotklusje, want als je hier alles aanneemt wat je aangereikt krijgt krijg je op een wandeling van 10 minuten zoveel troep in je handen gedrukt dat je het niet meer kunt dragen, dus bijna niemand neemt meer dingen aan op straat (tenzij het hippe plastic (reclame)waaiers zijn, want die zijn handig als het warm is). Om beurten nam één van de kandidaten de megafoon ter hand om de passerende mensen te overtuigen een bepaald hokje in te kleuren op hun stembiljet.

Ik kan me moeilijk voorstellen dat mensen hierdoor echt over de streep getrokken worden, want de boodschap is niet veel meer dan “Ik ben kandidaat Jan Jansen en doe u hierbij het nederige verzoek of u alstublieft op mij wilt stemmen, geëerde kiezer, dan zou u een eenvoudige kandidaat heel gelukkig maken” etc etc. Niks inhoud, gewoon je gezicht laten zien, omdat dat het enige is dat je hier kunt doen met die gekke regels van ze.

Behalve op het station staan met hulpjes en megafoons staat de kandidaat nog een middel ter beschikking: rondrijden in een luidsprekerwagen. En dan maar de hele dag hetzelfde riedeltje omroepen. Volgens mij worden de Japanners er doodziek van dat de hele tijd mensen zonder boodschap (al buigend) huna andacht proberen te trekken. En het komt de regerende partij natuurlijk prima uit dat de tegenstanders hun standpunten niet goed voor het voetlicht kunnen brengen…

Radio

Ik heb trouwens via de bnn-site een mp3-tje van m’n stukje radio bemachtigd; een linkje daarnaar staat in het bijbehorende blog stukje (klikkie hier).

Gisteravond door Marina en Morana meegesleurd naar een okonimiyaki-place. Da’s ook een ervaring apart… Okonomiyaki zijn een soort ehm… gerechten. Ze zeggen dat het een kruising tussen een pannekoek en een omelet is, maar dat is onzin. Dus lees maar wat het is en oordeel zelf. Het restaurant is kotatsu-stijl: een kookplaat op je tafel. Bij dezen: de eerste 10-stappen webcursus okonomiyaki-eten.

1. Bestel iets van de kaart. Dat krijg je aangeleverd in een soort kom.
2. In de kom zitten alle ingrediënten bij elkaar, met een houten lepel elkaar. Hussel alles heel goed door elkaar, er zitten ook vloeibare dingen bij (ei), het moet een soort deeg worden.
3. Pak één van de ondoorzichtige metalen potjes die op je tafel staan. Hopelijk pak je degene met de olie erin, anders mag je opnieuw proberen. Pak het kwastje en smeer de kookplaat flink onder.
4. Dan maak je met het houten lepeltje een flinkje plak van je ingrediëntensmurrie en die druk je goed plat. Je weet dat je het goed doet als het eruit ziet als iets dat door de verkeerde uitgang je spijsverteringsstelsel heeft verlaten.
5. Bak ‘m gaar. Halverwege even omdraaien met de bijgeleverde oversized plamuurmessen.
6. Okee, hij is gaar. Pak nu het andere metalen potje met kwastje. Smeer de okonomiyaki flink onder de bruine stroperige smurrie die hierin zit (geen idee wat het is…).
7. Pak een metalen potje zonder kwastje maar met mini-gaatje in de zijkant. Schud flink wat groene algendinges op je baksel. Pas als het eruit ziet als een grasveld is het goed.
8. Pak het overgebleven ongemarkeerde metalen bakje. Hierbij hoort een soort pincetje. Gooi een berg schilfers uit dit potje op je creatie.
9. Hak de okonomiyaki in evenveel stukken als er eters zijn met eerdergenoemde plamuurmessen en geef iedereen zijn stuk.
10. Itadakimas! Omdat de Japanners koppig blijven volhouden in het gebruik van hun inferieure eetgerei maar er toch eigenlijk ook de nadelen wel van inzien krijgt iedere gast een mini-plamuurmesje om het eten wat hanteerbaarder te maken. Kunnen ze je net zo goed meteen mes en vork geven, maar dat doen ze dan weer niet…

Edit: O, bijna vergeten erbij te vertellen dat het -ondanks hoe het eruit ziet, maar dat geldt voor meer Japans eten- prima te eten is!

Nog één post over de retreat om deze geweldige foto met jullie te delen. Volgens sommigen de cover van ons nieuwe album, volgens anderen de nieuwste TV-hit, maar we gaan er dus in ieder geval grof geld aan verdienen.

From left:
Momo, basist
Sylly, 2nd vocals and trumpet
J. Bull, keyboard
Je-Euh, drums
Eivy, vocals and guitar

Stay tuned, first album coming soon!!!

Uiteraard (c) Marina Lizio…