In een andere wereld is alles anders. Ook RIKEN is als niets in Nederland.
De bus (die ik wel eerst moest zien te vinden op het station; volgens de reisgidsen is de bewegwijzering daar ook in onze tekens maar in de praktijk ehm… niet dus) stopt er pal voor. Bij de ingang is de loge van de bewaking. Die staan, pet op en rode knipperstok in de hand, te wachten op de mensen en controleren iedereens ID. Die rode knipperstokken zijn ook weer zoiets, alle mannen met petten (politie-agenten, maar ook mannen met petten die alleen maar de hele dag borden met pijlen vasthouden) hebben een soort wapenstokken bij zich, maar dan van plastic en ze knipperen met rood licht.
Anyway, tijdelijke ID ophalen (pfff, hoe moet ik nu uit m’n hoofd het telefoonnummer van die groep weten…) en mijn weg naar het gebouw zoeken. Op het moment dat ik naar binnen ga stapt een jonge vrouw van haar fiets, ziet me om me heen kijken en biedt aan me te helpen. Zij blijkt op dezelfde afdeling te werken (en heet Marina). Enkele minuten laten arriveren ook Carsten Daub en Michiel de Hoon, degenen die me zullen begeleiden. Ik word voorgesteld aan de rest van het personeel; eindelijk ontmoet ik ook Sakaguchi-san (die veel jonger blijkt te zijn dan ik me had voorgesteld). Sommige van de Japanners buigen, sommige schudden me een hand, maar iedereen is heel aardig. Sommige hebben zelfs zo’n stralende glimlach als ze met je praten dat je je afvraagt of ze als kind zoveel hebben gelachen dat hun gezicht zo is blijven staan… Op de afdeling (zo’n 15 personen) is de verhouding gaijin/Japanners ongeveer 50/50.
Verder heb ik met heel heel veel mensen een praatje gemaakt, een nieuwe computer gekregen en geinstalleerd, en een rondleiding gekregen. Zelfs in het gebouw vind je absurde Japanse trekjes. Overal verkoopmachines met blikjes en flesjes met van alles en nog wat. Er is zelfs een apparaat dat friet verkoopt! 
Naast de kantine zit, geloof het of niet, een convenience store (konbini, in het Japans). Een heuse winkel in je bedrijf! Verder zit er beneden nog een soort koffieshop (maar dan zonder de wiet en met koffie).
Om 12 uur stipt trommelen Marina en nog een jonge vrouw de afdeling op om te komen lunchen. De kantine serveert heerlijk eten voor een prijs waar niet zelf tegenop valt te koken. Natuurlijk wel met stokjes eten (voor de gaijin is er Westers bestek, maar ik moet toch een beetje integreren he?).
In de gang naar de kantine staat een beeld van een man die niets aan het doen is met het bijschrift “Please refrain from touching or moving the art figure when you are viewing it.” Wat wil het geval nou, het ding werd telkens ‘s avonds door grappenmakers verplaatst, achter pilaren gezet enzo. Ze hebben in ieder geval wel humor hier
Bij het uitdelen van de pepernoten neemt iedereen er beleefd eentje. Zelfs als ik zeg dat ze een hand moeten pakken, pakken ze (vooral de Japanners) meestal slechts aarzelend een tweede en derde, terwijl er duidelijk genoeg in die zak zit om de hele afdeling een riant handje te kunnen geven.
‘s Avonds hebben we gegeten in een izakaya. Dat is een soort eetcafé, maar dan Japans. Eigenlijk is het meer een ehm… Japans ding waarvoor in Nederland niet echt een equivalent bestaat. Anyway, we gingen na het werk eerst naar de “standing izakaya”, een tent bij het station waar staand gedronken wordt aan tafels. Vooral de Japanse fabrieksarbeiders komen er (naast de RIKEN-medewerkers, hoe paradoxaal), en er worden naast drankjes ook allerlei snacks op stokjes geserveerd. Die laatste zien er nooit bekend uit, maar zijn eigenlijk altijd lekker (of op zijn minst eetbaar). Daarna verplaatst naar de “echte” izakaya, een stukje verderop. Best een chique bedoening om te zien, maar kennelijk ook best te betalen. Ik zou het niet weten, ik heb lekker allerlei soorten vis, een beetje vlees en een heerlijk soort Japanse kroket zitten verorberen voor niets: men wilde voor mij betalen, nice!. Bijgaand eerst een foto uit de standing izakaya (genomen door een Japanner uit een groep waarvan er maar één een beetje Engels sprak maar die ons zo interessant vonden dat ze maar bleven praten) en dan een van het glas shochu uit de izakaya waar we hebben gegeten. Men gooit eerst het glas vol, en vult het dan tot over de rand tot in het schaaltje eronder. Nice! Het smaakt trouwens een beetje naar wijn… maar dan anders.
Op de tweede werkdag, de donderdag, kreeg ik een uitleg over de bedrijfsstructuur van Atsui-san. Overigens stonden de knipperstok-mannen die ochtend zelfs te klaar-overen, haha! Verder een science-meeting (twee lezingen, maar het licht stond zo laag afgesteld dat ik bijna in slaap viel – en twee Japanners vielen echt in slaap ) en een afdelingsmeeting. Boem, dag afgelopen. Van 6 tot 8 een “international party” – eens per jaar, ik val met m’n neus in de boter. Een band van medewerkers speelde best-wel-goede muziek! Grappig ook toen de zanger de band ging voorstellen: “Op de gitaar, doctor xxx; drums; doctor yyy, keyboard; doctor zzz, etc.
Daarna begaf ik me naar de bushalte, alwaar ik Marina & friends tegen het lijf liep. Of ik meeging iets drinken. Nouja, het is niet alsof ik iets anders te doen heb Dus zo alweer m’n tweede izakaya-ervaring opgedaan. Volgende week woensdag of donderdag stond ook alweer een borrel gepland; prima land dit In de trein nog een Rus en een Oekraïner van RIKEN ontmoet die dachten dat ik een Fransman was. Nouja, de Rus had het voor Russen stereotypische biertje in de hand (jep, in de trein), dus dat vergeef ik ze maar 
Tot zover de avonturen eventjes… Het vertellen welke gedragsregels ik zonder het te weten allemaal met voeten treed (soms letterlijk, of juist met schoenen) bewaar ik voor een andere keer
September 5th, 2008 at 6:58
Wow lang verhaal, maar wel leuk! Nu moet ik opschieten om op tijd op mijn stage te zijn, maar het was zo leuk om te lezen. Op die groepsfoto staat maar 1 japanner, kan je een keer een foto maken met jou en heel veel japanners?
Veel succes nog vandaag!!!
xxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxx
en nog gefeliciteerd met onze 6 jaar!
September 5th, 2008 at 9:00
Geniaal, die V-tekens op die groepsfoto. Al goed geintegreerd dus
September 5th, 2008 at 12:56
Leuk om ook de foto’s van Riken te zien. En je zult het niet geloven, maar zelfs Dirk weet jouw website te vinden. We volgen je op de voet!
Liefs, van Tineke en Dirk
September 5th, 2008 at 13:24
zo te horen vallen die japanse werkdagen van 18 uur goed te doen!
September 6th, 2008 at 16:14
Hee Joost, wat een leuke verhalen!
Gezellig dat ze je er bij betrekken.
September 6th, 2008 at 21:33
Al druk aan het socializen dus
Ziet er echt leuk uit allemaal!
(Zie je wel dat stroopwafels duidelijk handiger geweest waren om uit te delen? :p )
September 7th, 2008 at 18:40
wat is dat ding met die doorzichtige draadjes?
shochu is toch eigelijk wihiskey? (gemaakt van gerst enzo)
jaaaa! pocari sweat en calpis! dat zijn wel iconische drank-automaat-drankjes
Met die pepernoten had je gewoon zwarte piet moeten spelen en ze allemaal een handje moeten geven.
September 7th, 2008 at 18:49
Dat ding is een model van DNA, atoompje voor atoompje. Volgens mij iemand heel lang mee bezig geweest. Shochu? Ik zou het niet weten. Smaakte een beetje naar wijn…
September 7th, 2008 at 23:51
nee ik bedoelde die met een computer eraan. Dat apparaat zegmaar. “nog een museumstuk”