Joost in Japan

Als ik met de auto ben geloof ik niet in licht bepakt reizen. De hoeveelheid zooi die ik standaard meesleep is van legendarische proporties. Ga ik echter met het vliegtuig, dan heb ik meestal net zoveel moeite om over de 10 kilo (checked baggage) heen te komen als anderen hebben om onder de 20/23 te blijven. Daarnaast, wat is een avontuur als je niet van tevoren proviand gaat inslaan? Dus, het resultaat van een shopping-tripje:

• Een paar schoenen. En wat voor schoenen! Maatje 45 is denk ik vrij lastig aan te komen in Japan, dus heb ik ze nu maar gehaald. Zoek de 1 verschillen met m’n oude schoenen. Yeah, ik weet het, fantasieloos, een stijlblunder, en wat al niet nog meer. Maarrr Van Haren vraagt er maar twee tientjes voor, ze gaan een vol jaar mee en ze zitten heerlijk.
• Een kilootje pepernoten. Om toch aan m’n 23 kilo te komen. En omdat Japanners dol zijn op okashi*, (regionaal) snoep dat bij voorkeur voor de hele afdeling wordt meegenomen als je ergens bent geweest terwijl de rest zat te ploeteren. Yeah, ik weet het, schande, in augustus (!) al pepernoten kopen, en wat al niet nog meer. Maarrrr volgens het vrouwtje van Jamin waren het wel de lekkerste van Nederland, en een beter culinair visitekaartje kan mijn vaderland zich natuurlijk niet wensen in Japan. Of ze moeten daar plotseling een liefde voor boerenkool met worst (of één van onze andere “culinaire aberraties”, als je het de Fransen zou vragen) hebben ontwikkeld.

* grappig detail: als je de i te lang aanhoudt en okashii zegt betekent het geen “snoep” meer, maar “verdacht, vreemd”.
** nu maar hopen dat de andere Nederlander op de afdeling niet nu al m’n blog meeleest, dan is het geen verrassing meer

Met nog een paar dagen te gaan werd het toch tijd om eens na te denken hoe m’n eerste weekin Japan eruit zou komen te zien. Hier is het voorlopige plan.

Maandag: vertrek naar Japan. Verder de hele dag in het vliegtuig zitten… Lijkt me ook apart. Naar Zuid-Frankrijk kun je tenminste nog af en toe stoppen om een stukje over zo’n snelwegparking te paraderen maar 12 uur in een Boeing 747…
Dinsdag: aankomst in Japan. Uitdaging 1: de route naar het hostel in één keer goed doen. ‘t Is maar *kuch* twee keer overstappen dus dat moet lukken
Woensdag: 8:30u melden bij RIKEN. Wat nou jetlag?! Portier om een temporary ID card vragen en proberen in één keer de goede kamer te vinden in de “West Building“. O ja, en ook de route naar RIKEN in één keer zien te vinden. Met Carsten Daub (de bioinformatica-baas) een plan maken voor m’n stage.
Donderdag: komt er iemand van de administratie uitleggen hoe RIKEN werkt en ik krijg de lab-tour (dat moet wel vet zijn, check ook de satellietfoto van het complex in een eerdere post).
Vrijdag?: uit eten! Nou ja, de precieze dag moeten we nog afspreken maar omdat ik nog niets bij vrijdag wist op te schrijven heb ik ‘m hier even op gezet. Ik ben in ieder geval alvast uitgenodigd voor een etentje. Jeej!

En in het weekend natuurlijk kengaku: schaamteloos de toerist uithangen!

Da’s toch wel even een uitdaging. Maar ik ben nu in ieder geval voorzien voor wat betreft huisvesting.

Voor ik over m’n spannende avontuur vertel eerst even wat achtergrondinfo. Ik had voor de eerste twee weken van m’n verblijf in Japan een “tiny room“gereserveerd bij het Yokohama Hostel Village. Inclusief pakkende slagzin: “Let’s have interesting experience of staying in Japanese tiny room“. Alleen daar zou je het al voor doen toch? Maar goed, de kamer die ik vanaf half september in Tokyo kon hebben ging toch niet door, en nu had ik voor de hele maand september een kamer nodig. Geen probleem, reserveer ik een andere. Het hostel heeft net een nieuw soort kamer, een soort appartement, geschikt en betaalbaar vanaf 30 dagen – precies goed. Ware het niet dat de website een (hoe kan het ook anders) Japanse foutmelding geeft, en e-mailen weinig zin leek te hebben.

Met dat in het achterhoofd, en natuurlijk de aanvullende informatie dat als ik een bedrijf ga opbellen het nooit een vraag uit de categorie “wist u dat u de antwoorden op veelgestelde vragen tegenwoordig ook op onze website kunt vinden?” is, ben je klaar om verder mijn avontuur ingezogen te worden.

Zojuist heb ik mijn eerste (halve) gesprek in het Japans gevoerd. That’s right, ik heb ze opgebeld. Aan de uiterst behulpzame Japanse meneer heb ik eerst in het Japans uitgelegd dat ik Joost heet en uit Nederland kom, en heb ik gevraagd of ie Engels begrijpt. Gelukkig, dat deed ie (zei hij in het Japans, haha), en ondanks dat mijn spreektempo zelfs als ik het afrem nog redelijk hoog is begreep ie bijna alles in één keer. Alleen het verschil tussen 13 en 30 dagen (is in het Engels inderdaad moeilijk te horen) heb ik er in het Japans bij hoeven doen (daarin is het namelijk heel makkelijk te horen). En de helft van wat de beste man terugzei waren Japanse stopwoordjes (“wakarimashita” – begrepen, “~ne” – toch?). Maar toch, ik zeer dankbaar dat het was gelukt om iemand die 8800 kilometer verderop zit iets uit te leggen dat de helft van de Nederlandse belgeiten problemen zou opleveren (“maar meneer, u heeft toch al een reservering? waarom maakt u er dan nog een?”).

Na de foto’s van de Japanse Uilenstede-kloon kan mijn kamer voor september natuurlijk niet achterblijven (kamer is exclusief Japanse vrouwen trouwens, voor ik die flauwe grap voor m’n kiezen krijg ).

Geïnteresseerd in welke spam ik de moeite waard vind?!

Ik had het ongevraagde mailtje van Cheaptickets bijna weggegooid, maar 600 euro voor een retourtje Narita is iets te mooi om de spambox in te gooien Dusz, Miranda komt in maart langs en als jij nog met de gedachte speelde om naar Japan te komen heb je tot en met maandag om het voor een spotprijsje bij cheaptickets te regelen

Ander nieuws dan, ik heb een kamer voor oktober en november (zelfde gebouw als die hele chille kamer voor weinig geld, alleen dan een iets minder chille kamer voor veel meer geld…) en september gaan we ook nog proberen te regelen. Nog 3 weekjes…