Spannend tot de laatste dag, zo’n visumaanvraag. Vandaag per auto naar Den Haag. Parkeren bij de ambassade is gratis – als je een plek kunt vinden, want driekwart van de straat is afgezet met van die plastic betonblokken (jeweetwel). In de Thomas Asserlaan blijkt een heel rijtje ambassades te zitten. Ik heb Indonesië gezien, Frankrijk, Nieuw Zeeland, en vast nog wel andere landen. Stuk voor stuk imposante gebouwen, niet zelden enorm en in koloniale stijl uitgevoerd, met extra veel zuilen. Ook allemaal met een groot hek ervoor. Je moet je vooral niet te welkom voelen, lijkt het. En dan staat op de hoek de Japanse ambassade. In tegenstelling tot de andere gebouwen zonder zuilen, en mét een gevel die van gestapelde blokken gipsbeton gemaakt lijkt te zijn.
Omdat ik iets te lang voor de deur van het hek draal om te beslissen of dit de goede bel is om op te drukken komt de nep-marechaussee z’n hokje uit in volle tweetalige glorie: “goedemorgen, good morning.” Ik moet naar de andere ingang, 50 meter verderop. Bel ingedrukt.
> “Ik kom een visum aanvragen.”
< “Heeft u een paspoort bij zich?”
Dan ben je toch een beetje met stomheid geslagen. Welke hork neemt nu niet z’n paspoort mee als ie een visum komt aanvragen?
> “Ja.”
*zoemer*
*ik duw de deur open*
Aangekomen in het gebouw (ook met zoemerdeur) zit er nog een nep-marechaussee achter glas. Mijn paspoort mag door een doorgeefluikje en na een korte inspectie en het noteren van m’n naam mag ik ‘m weer terug. Ik moet m’n telefoon afgeven (?) maar ik ben ‘m thuis vergeten dus dat kan niet. Ik mag de derde zoemerdeur door. Linksaf en bij de balie op de bel drukken. Er komt een Japans vrouwtje aan (wederom achter glas). Heb ik het formulier al ingevuld? Nee, dan krijg ik ‘m nu. Vrouwtje weg, ik formulier invullen. Klaar. Bel indrukken. Nu een Nederlandse vrouw, dat leek ze denk ik handiger want die Japanse sprak geen Nederlands (?). M’n certificaat (zie vorige verhaaltje) en paspoort inleveren, en dezelfde middag mag ik m’n visum komen halen.
Vlak voor ik vertrek komt er een Japanse vrouw met dochtertje binnen en ze benadert de vrouw achter de balie met sumimasen (neem me niet kwalijk). Voor mij onbegrijpelijk, natuurlijk neemt ze het je niet kwalijk, daarvoor zit ze juist achter die balie! Overigens blijkt de Nederlandse nu ook vloeiend Japans te kunnen spreken. Ik bedenk dat misschien die Nederlandse vrouw mij kwam helpen omdat ik te bot “nee” heb gezegd tegen de Japanse medewerkster toen ze me vroeg of ik het formulier al klaar had, in plaats van “nou…. da’s een beetje…. misschien heeft u….” Ik besluit er niet meer over na te denken en vertrek.
De nep-marechaussee laat me ’s middags zonder vragen door alledrie de zoemerdeuren en vijf minuten later sta ik met m’n stoere visum in m’n paspoort weer buiten.
Thuis wachtte overigens een brief op me van het Dr. Hendrik Muller’s Vaderlandsch Fonds. Ze gaan me 1000 euro geven. Yeah!
July 17th, 2008 at 14:55
‘Ha Joost, heb je inmiddels ook de vlucht al geboekt?
Liefs van Tineke
August 9th, 2008 at 20:06
wtf.. je bent maar 1 jaar ouder dan ik zie ik nu ineens :S
Waarom staat daar trouwens “for cultural activities”?
August 9th, 2008 at 20:57
Omdat ik geen studentenvisum kan hebben omdat RIKEN geen universiteit is. En als stagiair krijg je dan een visum “for cultural activities”, een beter passende noemer hadden ze kennelijk niet.