Joost in Japan

Kijk, dat moedigen we aan natuurlijk…

Morgen beginnen twee weken vakantievieren en daarna wordt het inpakken & afscheid nemen…

Met dank aan de zoals altijd uiterst behulpzame Keiko-san heb ik alvast een kamer van december tot en met mei. Gedurende die zes maanden kan ik in het “dure” Japan de Nederlandse kamerhurende student vierkant uitlachen: ik krijg 38 m² in het Yokohama International Student House voor het verpletterende bedrag van 35000 yen (op het moment van schrijven iets meer dan 200 euro).

De kamer is voorzien van (hou je vast): een bed, bad, airco (!), keuken, koelkast, telefoon, bureau, stoel, boekenplank, kast, verlichting en gordijnen. Daarnaast heeft het gebouw een ingebouwde wasserette, een “music room”, studeer- en ontmoetingsruimtes en een fietsenstalling.

Uilenstede eat your heart out (merk trouwens op hoezeer dat gebouw op een Uilenstede-toren lijkt)

Als aanstaand Japan-ganger kun je het natuurlijk niet voorbij laten gaan als de kapel van de Japanse marine in de buurt muziek komt maken (iets met 150 jaar diplomatieke betrekkingen). En net als de Japanners neem ik dan het fototoestel mee:

Het klonkt overigens erg goed. Inclusief één slagwerker die in een Braziliaans liedje af en toe een schreeuw moest doen en daarna breed grijnzend het publiek in keek à la “hoorde je dat?!” En inclusief vrouwtje dat helemaal uit ‘r dak ging op de Japan-versie van “Heb je even voor mij”. Jep, uitgerekend dát liedje krijgen de Japanners van ons mee als “Nederlandse cultuur”…

En (omdat ik in de stemming was?) meteen een laptop gehaald, waarmee m’n spend-o-meter nu de 2000 euro is gepasseerd. Overigens ook m’n record geld-uitgeven-in-korte-tijd verbroken, want ik heb deze week ook een vliegticket gekocht.

Laptopje:

Laptop

Spannend tot de laatste dag, zo’n visumaanvraag. Vandaag per auto naar Den Haag. Parkeren bij de ambassade is gratis – als je een plek kunt vinden, want driekwart van de straat is afgezet met van die plastic betonblokken (jeweetwel). In de Thomas Asserlaan blijkt een heel rijtje ambassades te zitten. Ik heb Indonesië gezien, Frankrijk, Nieuw Zeeland, en vast nog wel andere landen. Stuk voor stuk imposante gebouwen, niet zelden enorm en in koloniale stijl uitgevoerd, met extra veel zuilen. Ook allemaal met een groot hek ervoor. Je moet je vooral niet te welkom voelen, lijkt het. En dan staat op de hoek de Japanse ambassade. In tegenstelling tot de andere gebouwen zonder zuilen, en mét een gevel die van gestapelde blokken gipsbeton gemaakt lijkt te zijn.

Omdat ik iets te lang voor de deur van het hek draal om te beslissen of dit de goede bel is om op te drukken komt de nep-marechaussee z’n hokje uit in volle tweetalige glorie: “goedemorgen, good morning.” Ik moet naar de andere ingang, 50 meter verderop. Bel ingedrukt.

> “Ik kom een visum aanvragen.”
< “Heeft u een paspoort bij zich?”

Dan ben je toch een beetje met stomheid geslagen. Welke hork neemt nu niet z’n paspoort mee als ie een visum komt aanvragen?

> “Ja.”
*zoemer*
*ik duw de deur open*

Aangekomen in het gebouw (ook met zoemerdeur) zit er nog een nep-marechaussee achter glas. Mijn paspoort mag door een doorgeefluikje en na een korte inspectie en het noteren van m’n naam mag ik ‘m weer terug. Ik moet m’n telefoon afgeven (?) maar ik ben ‘m thuis vergeten dus dat kan niet. Ik mag de derde zoemerdeur door. Linksaf en bij de balie op de bel drukken. Er komt een Japans vrouwtje aan (wederom achter glas). Heb ik het formulier al ingevuld? Nee, dan krijg ik ‘m nu. Vrouwtje weg, ik formulier invullen. Klaar. Bel indrukken. Nu een Nederlandse vrouw, dat leek ze denk ik handiger want die Japanse sprak geen Nederlands (?). M’n certificaat (zie vorige verhaaltje) en paspoort inleveren, en dezelfde middag mag ik m’n visum komen halen.

Vlak voor ik vertrek komt er een Japanse vrouw met dochtertje binnen en ze benadert de vrouw achter de balie met sumimasen (neem me niet kwalijk). Voor mij onbegrijpelijk, natuurlijk neemt ze het je niet kwalijk, daarvoor zit ze juist achter die balie! Overigens blijkt de Nederlandse nu ook vloeiend Japans te kunnen spreken. Ik bedenk dat misschien die Nederlandse vrouw mij kwam helpen omdat ik te bot “nee” heb gezegd tegen de Japanse medewerkster toen ze me vroeg of ik het formulier al klaar had, in plaats van “nou…. da’s een beetje…. misschien heeft u….” Ik besluit er niet meer over na te denken en vertrek.

De nep-marechaussee laat me ’s middags zonder vragen door alledrie de zoemerdeuren en vijf minuten later sta ik met m’n stoere visum in m’n paspoort weer buiten.

Thuis wachtte overigens een brief op me van het Dr. Hendrik Muller’s Vaderlandsch Fonds. Ze gaan me 1000 euro geven. Yeah!

Zoals eerder al opgemerkt zijn er heel veel dingen makkelijker dan het krijgen van een “cool” visum voor Japan. Twee weken geleden waren de immigratiemensen eruit: ik mag komen. Dan krijg ik een stoer certificaat, waarmee ik naar de ambassade moet om m’n visum te krijgen. Maar voordat het Certificate of Eligibility mijn kant op kwam, wilde de “promotion division”, een afdeling van RIKEN waarvan ik nog steeds niet weet waar ‘ie eigenlijk voor is, eerst een door mij én m’n Nederlandse stagebegeleider ondertekend formulier terughebben. Per post. Weer een week verder. Na vijf zenuwslopende dagen (telkens de track-and-trace website F5′en – is ie er al?) kwam een koerier m’n pakje met het certificaat en nog wat dingetjes brengen.

De inhoud van het pakketje: het CoE (hoera!), een document met instructies, twee documenten die erg op elkaar lijken en waar ik niet zoveel van begrijp en drie brochures over het instituut, waarvan twee in het Japans. Nu valt Japans lezen me vies tegen, zoals je eerder hebt kunnen lezen, maar plaatjes kijken is ook best leuk

Voor de geïnteresseerden hieronder een scan van het felbegeerde certificaat; morgen ga ik ermee naar de ambassade en dan volgt natuurlijk ook een verslag van mijn avonturen aldaar…

Zelfs de envelop waarin ie zat ziet er trouwens al cool uit: